FCBparasiempre

@Stinger_ Niestety ale nie miałem dostępu do internetu. Nie każdy ma tak dobrze...
A co do roboty to akurat mogłem swobodnie dzwonić gdyż robiłem na dworze

Wczoraj rozpoczeły się mistrzostwa świata a dzisiaj Argentyna grała z Arabią Saudyjską i....? Oczywiście to wszystko działo się równiutkie 3 lata temu. Byłem wówczas w nowej pracy i nie mogłem oglądać starcia Albicelestes z Arabią Saudyjską. Co 10, 15 minut dzwoniłem na przemian a to do szwagra a to do kumpla żeby mieć na bieżąco wynik. Do przerwy Leo strzelił na 1:0 i wszystko było cacy. Jednak w drugiej połowie jak się dowiedziałem od szwagra i kumpla że Arabia strzeliła 2 gole to po prostu im nie dowierzałem i myślałem że robią mnie w ch**a! Jak przyjechałem na chate i zobaczyłem wynik w mediach to się prawie załamałem! Pomyślałem- Argentyno, na miłość Boską co ty mi robisz? Ale oni wiedzieli co muszą zrobić aby w końcu uradować serca kibiców Albicelestes...

Zapomniane mecze, zapomniane debiuty:

22 listopada 1903 r. FC Barcelona gromi Salut S.C. 10:0(!) w ramach Mistrzostw Katalonii. W meczu tym debiutują znakomici legendarni piłkarze- Roma Forns(późniejszy pierwszy w historii kataloński trener) oraz równie znakomity snajper- Carles Comamala(twórca pierwszego herbu FCB). Jednocześnie obaj strzelają gole w debiucie, Forns jednego a Comamala aż 4!

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@AxelF
@Adran360

@FCBparasiempre
Panie i Panowie, szanowni cules, 148 lat temu urodził się Hans-Max Gamper Haessig, człowiek, który założył FC Barcelone. Szwajcar nie jest jedynie założycielem i wieloletnim prezydentem FC Barcelony. Mało kto zdaje sobie sprawę, że był także pierwszym kapitanem Barcy zdobywając rekordowe 120 goli(!) w 51 meczach. Bez cienia wątpliwości należy on do najważniejszych osób w całej historii klubu ze stolicy Katalonii, dlatego każdy szanujący się culé powinien znać tą postać. Przez wielu uważany za pioniera piłki nożnej urodził się w Winterthur w Szwajcarii. Po śmierci matki reszta rodziny przeprowadziła się do Zurychu. Szwajcar był niezwykle usportowionym dzieckiem, łączył miłość do futbolu z golfem, kolarstwem, lekkoatletyką, pływaniem, rugby oraz tenisem. W Zurychu założył Excelsior, nieco później grał dla FC Basel i FC Zürich. W wieku 18 lat opuścił Szwajcarię i zamieszkał w Lyonie, we Francji, gdzie grał w rugby dla drużyny Athletique Union. Rok później w drodze do Afryki odwiedził w Barcelonie swego wuja Emila Gaisserta. Miasto tak go zauroczyło, że postanowił zostać tutaj na stałe. Po jakimś czasie nauczył się płynnie mówić po katalońsku oraz zmienił imię na Joan. W stolicy Katalonii pracował kolejno w firmie kolejowej, jako redaktor kolumny sportowej w gazetach szwajcarskich oraz pomagał w publikacji hiszpańskiego magazynu „Los Deports”. Szwajcarowi brakowało zespołu piłkarskiego z prawdziwego zdarzenia, dlatego 22 października 1899 roku umieścił w gazecie „Los Deports” ogłoszenie o chęci stworzenia klubu piłkarskiego w Barcelonie. Piłka nożna nie była jeszcze tak popularnym sportem jak dziś, lecz 29 listopada 1899 roku w sali gimnastycznej Gimnasio Solé brytyjscy, katalońscy i szwajcarscy miłośnicy futbolu założyli Futbol Club Barcelona. Akt założycielski podpisali: Joan Gamper, Walter Wild, Lluís d’Ossó, Bartomeu Terrados, Otto Kunzle, Otto Maier, Enric Ducal, Pere Cabot, Carles Pujol, Josep Llobet, John Parsons i William Parsons. Pierwszym prezydentem klubu został Walter Wild, skarbnikiem mianowano Bartomeu Terradasa, a funkcję sekretarza powierzono Lluísowi d’Ossó. Wkrótce później stworzono herb oraz wybrano barwy FC Barcelony. Gamper nie chciał objąć urzędu prezydenta klubu, wolał skupiać się na jak najlepszej grze dla swojego zespołu. Założyciel FC Barcelony ma się czym pochwalić, bowiem zdobył aż 120 goli w 51 meczach! Po serii spotkań towarzyskich w 1901 roku katalońska drużyna wzięła udział w turnieju o puchar ufundowany przez Alfonso Macaya (pierwowzór Mistrzostwa Katalonii) zajmując w nim drugie miejsce. Kolejna edycja była prawdziwą demolką. Barça rozgromiła wszystkich rywali strzelając w ośmiu meczach 60 goli, tracąc zaledwie dwa. W 1905 roku FC Barcelona triumfowała w Pucharze Katalonii, wygrywając w finale z Espanyolem 3:2. Mimo tego klubowi groził upadek. Nie miał kto płacić składek, gdyż w 1908 roku było jedynie 38 socios (członków klubu).



Po rezygnacji ze stanowiska Vicença Reiga(rządził klubem przez 22 dni) urząd prezydenta Blaugrany obejmuje jej założyciel Joan Gamper. Najprawdopodobniej tego samego dnia podczas zebrania klubu niezręczną ciszę przerwał jeden z piłkarzy niejaki Wallace mówiąc: „Czy naprawdę nie ma nikogo odważnego na tyle, żeby spróbować uratować klub. Jeśli ktoś się znajdzie, może liczyć na pełne poparcie graczy”. Reakcja nowego sternika Dumy Katalonii była niemal natychmiastowa. „FC Barcelona nie może umrzeć i nie umrze! Jeżeli nikt mnie nie poprze, wezmę całą odpowiedzialność za klub na siebie. Mam pewność, że będę miał wsparcie tych ludzi, którzy byli ze mną, kiedy futbol uważano za głupotę i dziwactwo. Pragnę zapomnieć o błędach, przez które oddaliłem się od klubu i mam zamiar walczyć o odzyskanie świetności klubu. Jeśli ktoś się ze mną zgadza, niech mówi”. Słowa założyciela zachęciły wszystkich do działania. Zaczęto wierzyć w odbudowę zespołu. Wśród wielu inicjatyw Gampera było między innymi sprowadzenie byłych członków klubu, dzięki czemu liczba socios przekroczyła 200 osób. W sezonie 1908-09 Barça dyrygowana przez Szwajcara nie przegrywając żadnego spotkania zdobyła kolejne Mistrzostwo Katalonii. Kolejnym z wyzwań, z jakim się spotkał w czasie swojej pierwszej kadencji było znalezienie swojemu klubowi kawałka ziemi w celu zbudowania pierwszego własnościowego stadionu Camp del Carrer Indústria. Według historycznych anegdot właśnie na tym mającym jedynie drewniane ławki obiekcie powstało słynne określenie fanów Barcelony – culés, ponieważ z perspektywy ulicy widać było jeden „tyłek” (culo oznacza tyłek) obok drugiego i tak już zostało do dnia dzisiejszego. 14 października 1909 roku Gamper zakończył swoją kadencję, lecz zdecydował się pozostać w zarządzie. 17 listopada 1910 roku, podczas spotkania zarządu ponownie wybrali na prezydenta Joana Gampera. O ile w pierwszej kadencji Szwajcar zmagał się jedynie z problemami finansowymi tym razem musiał sprostać także niechęci ze strony Hiszpańskiej i Katalońskiej Federacji Piłkarskiej. Mimo tego Duma Katalonii wywalczyła Mistrzostwo Katalonii, sięgnęła po Puchar Hiszpanii, a liczba socios wzrosła do 367.



W sezonie 1911/12 FC Barcelona zdobyła wówczas (nieoficjalne) Mistrzostwo Hiszpanii oraz Puchar Pirenejów. Niestety przeciwko klubowi wystąpili piłkarze, domagając się zapłaty za ich grę. Ze względu na napiętą sytuację prezydent chciał podać się do dymisji, jednak ostatecznie pozostał na swoim stanowisku. Warto dodać, iż 14 sierpnia 1912 roku w klubie pojawił się jeden z najlepszych piłkarzy w historii Barcy Paulino Alcántara. Rok później nieporozumienia z Federacją Katalonii i Hiszpanii przybrały na sile wskutek czego FC Barcelona zostaje usunięta z obu organizacji. Pod koniec tego burzliwego sezonu (30 czerwca 1913 roku) zmęczony ciągłymi sporami Gamper składa rezygnację, lecz jego rozłąka ze stanowiskiem nie trwała długo. 17 czerwca roku 1917 ponownie zostaje wybrany na prezydenta, za cel stawiając sobie zrekonstruowanie klubu. Jedną z pierwszych decyzji było pozyskanie pierwszego profesjonalnego trenera Anglika Jacka Greenwell’a. W 1919 roku Gamper sprowadził kolejne dwie legendy Dumy Katalonii: Ricardo Zamorę i Josepa Samitiera. Jednak 19 czerwca tego samego roku, kolejne problemy nękające Blaugranę zmuszają Szwajcara do ustąpienia ze stanowiska. 17 lipca 1921 roku, założyciel klubu zostaje jego prezydentem po raz czwarty. Sezon 1921/22 na długo zapisał się w pamięci sympatyków Barcelony. Zespół wywalczył wówczas mistrzostwo Hiszpanii i Katalonii a 20 maja 1922 roku do użytku został oddany nowy, mogący pomieścić 25 000 osób, legendarny już dzisiaj stadion Les Corts. Pod koniec sezonu 1922/23 klub miał już ponad 10 000 socios, co w tamtych czasach było wynikiem godnym pozazdroszczenia. W końcu po 742 dniach prezydentury Joan Gamper odchodzi z zarządu, lecz nie na długo. 1 czerwca 1924 roku, tuż przed świętowaniem Srebrnej Rocznicy założenia FC Barcelony, po raz ostatni obejmuje stery Dumy Katalonii. 17 grudnia 1925 roku, na rozkaz dyktatora Hiszpanii Miguela Primo de Rivery, cały zarząd został odsunięty od klubu za propagowanie katalońskiego nacjonalizmu.

W odpowiedzi przed jednym ze spotkań kibice Blaugrany spalili hiszpańską flagę oraz zagłuszyli hymn Hiszpanii co zakończyło się zamknięciem Les Corts na pół roku. Oskarżony o dowodzenie całą akcją Joan Gamper raz na zawsze zakończył swoją długą przygodę z FC Barceloną i udał się do Szwajcarii. To był początek równi pochyłej dla założyciela Barcy. W obliczu problemów finansowych oraz rozłąki z ukochanym klubem Gamper popadł w głęboką depresję, która zakończyła się samobójstwem 30 lipca 1930 roku. Jak można się było spodziewać na jego pogrzeb przyszły tłumy fanów Blaugrany. Szwajcar został pochowany na cmentarzu Montjuic w Barcelonie. W celu uczczenia jego pamięci FC Barcelona zastrzegła kartę członkowską z numerem 1, kilkanaście lat później (w 1966 roku) ówczesny prezydent Enric Llaudet stworzył turniej na cześć założyciela i wieloletniego prezydenta klubu. Szwajcar był przykładem całkowitego poświęcenia się dla swojego „dziecka”. Na szczęście pamięć po nim nie zginęła. Joan Gamper jako jeden z najważniejszych osobistości w historii FC Barcelony powinien być doskonale znany nie tylko przez culés, ale także przez wszystkich sympatyków hiszpańskiego futbolu. Bez wątpienia bez jego zaangażowania dzisiejsza pozycja Blaugrany nie byłaby w ogóle możliwa. Zapamiętajcie historię człowieka, który stworzył i uczynił Dumę Katalonii znaną niemal na całym świecie.

Szanowni cules obchodzimy dziś rocznice urodzin wielkiego i wybitnego człowieka FC Barcelony:
@Adran360
@AxelF
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

3 dublety pod rząd:

21 listopada 1992 r. FC Barcelona rozgromiła na ,,Estadio La Romareda” Real Saragossa 1:6 w 11 kolejce Primera Division. Dublety strzeleckie zaliczyli wówczas: Koeman(21 i 25 minuta(rzut karny)), Begiristain(41 i 45+1 minuta) oraz Stoiczkow(51 i 67 minuta). Po tym wysokim zwycięstwie Duma Katalonii umocniła się na prowadzeniu w tabeli wyprzedzając o jeden punkt ,,Los Blancos”.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@AssisMoreira
@Adran360

Cóż to był za Klasyk!

Dokładnie 10 lat temu na Santiago Bernabeu Duma Katalonii zmiażdżyła "Los Blancos" 4:0 a Keylora Navasa pokonali Luis Suarez (dwukrotnie), Neymar i Andres Iniesta. Poprzedni sezon i minimalnie przegrane przez Real mistrzostwo Hiszpanii sprawiało, że gospodarze tego pojedynku mieli sporo do udowodnienia. O Królewskich było wówczas głośno, jednak nie ze względu na aspekty stricte sportowe. Mówiło się przede wszystkim o złej atmosferze w drużynie, możliwości zwolnienia Rafy Beniteza czy przestępczym epizodzie Karima Benzemy. Chwilowy kryzys, którego efektem były wysokie porażki z Athletikiem Bilbao czy Celtą Vigo, na dobre zażegnała Blaugrana. Katalończycy zwyciężyli bowiem cztery ligowe pojedynki z rzędu. Goście od początku byli zdecydowanie aktywniejsi w ofensywie. Obrona Realu skapitulowała już w 11. minucie, kiedy podanie Sergiego Roberto na gola zamienił Luis Suarez. Po kwadransie gry pomocy medycznej potrzebował Javier Mascherano. Jeszcze w pierwszej połowie Argentyńczyka zmienił Jeremy Mathieu. W 39. minucie Barcelona zadała kolejny cios. Przed polem karnym szarżował Andres Iniesta, który wypatrzył wychodzącego na czystą pozycję Neymara. Brazylijczyk, mimo ostrego kąta, popisał się doskonałą precyzją i zdołał pokonać Keylora Navasa. Katalończycy już w pierwszej połowie mogli rozstrzygnąć losy spotkania, jednak piłkę zmierzającą do siatki po uderzeniu Suareza z linii bramkowej wybił Marcelo. W drugiej odsłonie na boisku zobaczyliśmy inny Real – taki, który ze wszystkich sił walczył o dojście do sytuacji strzeleckich. Po tym, jak w boczną siatkę trafił Marcelo, umiejętności Claudio Bravo przetestował James Rodriguez. Po chwili – ku rozpaczy miejscowej publiczności – ich ulubieńcy mogli jedynie załamać ręce. Dwójkowa akcja Neymara z Iniestą zakończyła się golem tego ostatniego. Na końcowe pół godziny Luis Enrique postanowił wpuścić na murawę Lionela Messiego. Po przeciwnej stronie swoich kolegów do lepszej gry próbował zmotywować Cristiano Ronaldo, jednak i jego w doskonałej sytuacji zatrzymał Claudio Bravo. W 74. minucie Blaugrana upokorzyła swoich odwiecznych rywali a sytuację sam na sam z Navasem wygrał Luis Suarez. W końcówce meczu chilijski golkiper Barcy dwukrotnie interweniował po strzałach głową Karima Benzemy. ,,Los Blancos” nie potrafili pogodzić się z porażką, czego efektem była czerwona kartka dla Isco. Hiszpan z premedytacją kopnął Neymara, za co musiał opuścić boisko. Po raz ostatni tak wysokie zwycięstwo Dumy Katalonii miało miejsce w listopadzie 2010 roku na Camp Nou (5:0). W tabeli zawodnicy Luisa Enrique zachowali sześć oczek przewagi nad Królewskimi.

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

Co za dużo to niezdrowo:

20 listopada 1988 r. w Buenos Aires rozegrano mecz o mistrzostwo Argentyny pomiędzy Argentinos Juniors a Racingiem Club de Avellaneda, który zakończył się remisem 2:2. Zgodnie z regulaminem o zwycięstwie miały decydować rzuty karne. Publiczność wstała z miejsc i obgryzając paznokcie obserwowała ,,jedenastki”. Pierwszy gol padł dla Racingu, za chwile bramką odpowiedzieli Argentinos Juniors. Wrzawie po jednej stronie stadionu odpowiedział ryk radości po drugiej. Burzą oklasków nagrodzono interwencje bramkarza Racingu, który wyciągnął się jak struna i skierował piłke na aut. Aplauz towarzyszył też jego rywalowi z Argentinos, który nie dał się wywieźć w pole i spokojnie poczekał na środku bramki aż piłka sama wpadnie mu w ręce. Kiedy jednak gola strzelił dziesiąty zawodnik, na trybunach tylko gdzieniegdzie rozległy się słabe oklaski. Po dwudziestej bramce niektórzy zaczeli opuszczać trybuny. Przy trzydziestym karniaku kibice zaczeli ziewać. Bramkarze się zmieniali, piłki niezmiennie wpadały do siatki a na tablicy wciąż widniał remis. Mecz zakończył się po 40 wykonanych rzutach karnych(!), co jest rekordem świata. Na stadionie nie było już jednak nikogo, kto mógłby świętować ten sukces. Ostatecznie te ,,kosmiczne” rzuty karne wygrał Argentinos Juniors w stosunku 20 do 19!

@Adran360
@AxelF
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

Legendy rodzimego futbolu:

20 listopada 1940 r. urodził się Erwin Wilczek, pomocnik i napastnik, był fenomenem, piłkarzem o niezwykłym sprycie, przebiegłości. Jego ogromną zaletą był fakt, że na boisku widział wszystko. O rozmiarze jego talentu świadczy zdanie, które w 1969 roku wypowiedział ówczesny trener Legii Edmund Zientara po meczu Polska - Holandia, w którym w linii pomocy zagrali Wilczek, Kazimierz Deyna i Bernard Blaut. - Najbardziej cenię Wilczka. Rozumie wymogi nowoczesnego futbolu i jest dobrym strategiem - stwierdził Zientara. Erwin Wilczek był graczem zjawiskowym. Wielokrotnie udowodnił w Górniku Zabrze, grając w nim aż przez trzynaście lat, w okresie obfitującym w największe sukcesy (1959-72). Nic dziwnego, że aż dziewięć - powtórzę: dziewięć - razy był mistrzem Polski. Jedynie Stefan Florenski, oczywiście również z Górnika, może pochwalić się podobnym osiągnięciem. Erwin Wilczek zapisał się w pamięci kibiców Górnika, choć w Polsce nie jest aż tak powszechnie kojarzony. Wynika to z faktu, że w reprezentacji Polski w latach 60. zagrał ledwie 16 razy. Pytałem go o to. - Widocznie inni nadawali się bardziej niż ja - odparł krótko. Ale prawda jest taka, że był jednym z ówczesnych najlepszych pomocników. Tworzył rewelacyjny duet z Zygfrydem Szołtysikiem, obaj znali się doskonale, bo grali wcześniej w słynnej szkółce Zrywu u prof. Józefa Murgota (pierwszym klubem Wilczka był Wawel Wirek, z dzielnicy Rudy Śląskiej, w niej się wychował). Obaj błyskawicznie myśleli na boisku, grali nieszablonowo i mieli poczucie własnej wartości. Wilczek dysponował bowiem tego rodzaju techniką, która sprawiała, że był swobodny na boisku, dzięki niej miał łatwość we wszystkim co na boisku robił. Od razu wiedział zresztą do kogo zagrać. Był przy tym - jak na pomocnika - wyjątkowo bramkostrzelny. W lidze strzelił dla Górnika (czasami grał także jako napastnik) aż 96 goli, w Pucharze Polski - 15, w rozgrywkach międzynarodowych (łącznie z Pucharem Intertoto) - 15. Razem wbił tych goli dla zabrzan aż 126, a przecież zazwyczaj grał w drugiej linii! Gdyby Erwin lepiej się prowadził, nie miałby godnych przeciwników - mówił mi kiedyś "Zyga" Szołtysik. Coś w tym jest. Wilczek miał u kolegów ksywkę "Biba". Stanisław Oślizło opowiadał mi, że po przegranym finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City Anglicy podczas wspólnej kolacji poczęstowali piłkarzy Górnika szampanem i, że to był najbardziej gorzki szampan w życiu. Kiedy opowiedziałem o tym Erwinowi Wilczkowi uśmiechnął się. - Mnie szampan smakował zawsze - stwierdził. Nie chodzi wcale o to, że lubił alkohol. Po prostu kochał życie. Życie i piłkę. Za bajtla nie robił nic innego tylko grał "w bal" na placach w Wirku. Piłka była dla mnie wszystkim. Ojciec Wilhelm, który był górnikiem, pracował na nocki. Zdarzało się, że zanim wszedł rano do pracy, budzi mnie i brata przed szóstą. Dostawaliśmy w skórę za to, że od dnia późno wróciliśmy do domu. A dla nas czas nie istniał, graliśmy w piłkę kiedy tylko mogliśmy- opowiadał mi Erwin Wilczek. Gdy grał już w Górniku ojciec stał się jego zawziętym kibicem. Tak bardzo zawziętym, że czasem kłócił się z innymi fanami na trybunach w trakcie meczu syna. Kontakt z piłką zawsze sprawiał mu niewymowną przyjemność. Tak było zawsze; nigdy nie odmówił kiedy nadarzała się okazja pokopać. Sławny obrońca Zygmunt Anczok opowiadał mi, że Wilczek czasami przyjeżdżał do zabrzańskiego klubu już godzinę przed treningiem - tylko po to żeby pograć sobie dla przyjemności w dziada... Nie zawsze wyglądał jak piłkarz w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Przy wzroście 168 cm miał skłonności do nadwagi i zdarzało się, że jeszcze w trakcie kariery zarysowywał mu się lekki brzuszek. Tak było właśnie w okresie słynnego trójmeczu z Romą, w 1970 roku - w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów. Niektórzy - nie mając jeszcze pojęcia z kim tak naprawdę mają do czynienia - potrafili go zlekceważyć. To był ogromny błąd, bo Wilczek znacznie szybciej myślał niż biegał.

A swój brzuszek też potrafił wykorzystać - w niecodzienny sposób. Ostatnia minuta meczu z Romą na Stadionie Śląskim. Górnik przegrywa i w pole karne Włochów biegnie Jerzy Gorgoń, który liczy, że może uderzy piłkę głową. Nie sięga jej jednak, przewraca się. Włosi przekonują sędziego, że do przewinienia może i doszło, ale jednak przed polem karnym. Właśnie wtedy sprytem i stanowczością wykazuje się Erwin Wilczek. Delikatnie obejmuje sędziego i prowadzi go w miejsce gdzie znajduje się punkt oznaczający rzut karny. Arbiter przez chwilę się waha, ale dyktuje jedenastkę. Tak o tej sytuacji opowiadał mi z uśmiechem Erwin Wilczek: - Jurek Gorgoń ostro poszedł do przodu. Sfaulowali go, ale z powodu śniegu nie było dobrze widać linii. Nie do końca było wiadomo czy to stało się w polu karnym czy jeszcze przed. Arbiter podbiegł żeby to sprawdzić i wpadł na mnie. Objąłem go i moim brzuszkiem, bo faktycznie taki miałem - to rodzinne, po ojcu - lekko popchnąłem go w stronę wapna. Nie mógł już nic innego zrobić jak podyktować karnego! Prawda jest taka, że na boisku trzeba być cwaniakiem, bo jak nie my to druga strona wykorzysta takie okazje bez wahania. Karnego wykorzystał Włodzimierz Lubański i Górnik ciągle był w grze. Ostatecznie, po trzecim meczu wyeliminował Romę dzięki szczęśliwemu losowaniu i awansował do finału gdzie zagrał z Manchesterem City.

@Symson
@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@FcPortoFan1999
@Bernard777
@Adran360

Był sobie meczyk:

20 listopada 1938 r. Polonia Karwina zagrała towarzysko z Ruchem Hajduki Wielkie. Mecz w Karwinie zapowiadano jako wielkie wydarzenie sportowe, anonsowano pełny skład mistrza Polski wraz z reprezentantami kraju Wilimowskim i Wodarzem, którzy powrócili z Irlandii z meczu kadry narodowej. Natomiast w drużynie z Karwiny miał zagrać były już piłkarz Ruchu Nowakowski, który odszedł z drużyny mistrza Polski, zasilając zaolziański klub. W przeddzień meczu w Karwinie kierownictwo klubu z Wielkich Hajduk ogłosiło że treningi piłkarskie na boisku zostały zawieszone z dniem 15 listopada. Od 22 listopada treningi odbywać się miały w hali gimnastycznej w szkole przy u. Wolności. Zajęcia treningowe prowadzone miały być we wtorki i czwartki od godz. 18.00. Mecz na stadionie w Karwinie rozegrano w niedziele 20 listopada w obecności około 2 tysięcy widzów. „Niebiescy” wystąpili w składzie: Brom, Giemsa, Czempisz, Mikunda, Dziwisz, Skrzypiec, Peterek, Malcherek, Kruk, Wilimowski, Wodarz. W drużynie z Karwiny wystąpił Nowakowski, były piłkarz Ruchu a nawet mistrz Polski z 1938 roku. Hajduczanie zagrali bardzo dobre spotkanie, ich gra spotkała się z dużym uznaniem licznie zgromadzonej publiczności. Do przerwy gospodarze dotrzymywali kroku mistrzowi Polski i przegrywali tylko 1:0 po golu Peterka. W drugiej połowie piłkarze z Karwiny mocno opadli z sił i Hajduczanie powiększali swoją przewagę a kolejne gole strzelali Wodarz i Wilimowski trzy. Ostatecznie Ruch wygrał 5:0, zbierając liczne pochwały i wyrazy uznania za poziom i styl gry.

@Adran360
@AxelF
@Bernard777
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani
@Symson

Wspaniałe legendy argentyńskiego futbolu:

20 listopada 1912 r. urodził się Enrique García, wybitny lewoskrzydłowy; dwukrotny zdobywca Copa America(1937 i 1941). Nazywany był ,,Poeta de Zurda”. Zurda znaczy lewa. Owa poezja odnosiła się zarówno do lewej strony boiska jak i do samej nogi. Prawdopodobnie najbardziej renomowany chirurg mógłby pozazdrościć Garcii tak precyzyjnej kończyny. Sumienni statystycy obliczili iż w latach 1936-44 w 233 meczach ligowych strzelił 78 goli, z czego 2 prawą nogą. Natomiast w 35 meczach dla reprezentacji strzelił 9 goli. Garcia swoją przygodę z piłką zaczynał w Santa Fe w osiedlowym klubiku ,,Las Rosas”. Był pilnym ministrantem w miejscowym kościele i tamtejszy ksiądz gorąco wierzył że pobożny młodzian wybierze duchowną kariere. Jednak Enrique oddał się z niemal religijną żarliwością pasji zgoła świeckiej, czyli futbolowi. Grał w Brown de Santa Fe, w Gimnasia y Esgrima de Santa Fe a w 1933 przeszedł do Rosario Central, współtworząc najlepszy ówcześnie (jak powiadano) ,,prowincjonalny atak świata”.

@Sysia11
@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Bernard777
@AxelF
@Adran360

@Safrani Hmm.. No cóż, tylko pozazdrościć...

Grande Espectacolo El Clasico:

20 listopada 2004 roku FC Barcelona pokonała Real Madryt 3:0 na Camp Nou w 12 kolejce Primera Division. To był trzeci Klasyk Franka Rijkaarda. Holenderski trener miał szczęście, trafił na okres, w którym trenerem Realu był Mariano Garcia Remon a w osiemnastce meczowej mieścili się tacy zawodnicy jak Francisco Pavon, Albert Celades, Santiago Solari czy Alvaro Mejia. Po 28. minutach na Camp Nou było 0-0. Wówczas ogromne nieporozumienie Roberto Carlosa i Ikera Casillasa, wykorzystał Samuel Eto’o. Kameruńczyk przejął piłkę na linii pola karnego gości, minął bramkarza Realu i wyprowadził Barcelonę na prowadzenie. Trzy minuty przed przerwą gospodarze powiększyli przewagę. Po pięknej akcji na listę strzelców wpisał się Giovanni Van Bronckhorst. Kwadrans przed końcem meczu "Blaugrana" postawiła "kropkę nad i". Bramkę z rzutu karnego zdobył Ronaldinho. ,,Przed tamtym meczem całą noc nie mogłem zmrużyć oka. Spytałem Ronaldinho: „Hej, czarnuchu, dobrze się czujesz?”, na co on odpowiedział, że chyba zaraz umrze. Ani Roberto Carlos, ani Iker nie spodziewali się, że odbiorę im piłkę i strzelę gola. Jak wróciłem do domu, pomyślałem sobie: „To był pierwszy mecz, w którym zagrałem jak prawdziwy profesjonalista”- tak oto wspominał po meczu bohater tego meczu- Samuel Eto’o. Sezon 2004/2005 Barcelona zakończyła na pierwszym miejscu w ligowej tabeli. Drugi Real wyprzedziła o cztery "oczka". Gdyby nie zwycięstwo na Camp Nou, tytuł mógłby trafić do stolicy Hiszpanii.

Popatrzmy na ten koncert:

Szczęśliwe zwycięstwo nad „Celestes”:

20 listopada 1927 r. reprezentacja Argentyny pokonała Urugwaj na Estadio Nacional w Limie 3:2(0:1) w piątym meczu 11. Edycji Copa America. Decydujący o zwycięstwie Albicelestes gol padł dopiero w 85 minucie i to był gol samobójczy autorstwa urugwajskiego obrońcy Adhemara Canavessiego. Urugwaj w meczu z Argentyną grał doskonale, stworzył fascynujące widowisko. ,,Mag” Hector Scarone dał popis swej iście czarnoksięskiej magii. ,,Urusi” jednak przegrali to spotkanie z jednego powodu. Otóż z powodu kontuzji nie mógł wystąpić ich żelazny kapitan, wielka legenda- Jose Nasazzi. Okazało się że ,,Marszałka” nie są w stanie zastąpić nawet najzdolniejsi generałowie. W efekcie Argentyna pokonała Urugwaj 3:2 w przedostatnim meczu turnieju i sięgnęła po raz trzeci po puchar Ameryki Południowej. Co prawda w ostatnim meczu turnieju Argentyna grała jeszcze z Peru, jednak pewnie wygrała aż 5:1, więc dodatkowy mecz z Urugwajem nie był już potrzebny.

@Sysia11
@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@Gary
@Bernard777
@AxelF
@Adran360

(Nie)zapomniane akcje, (nie)zapomniane mecze:

20 listopada 2001 r. Marc Overmars strzelił niecodziennego gola na ,,Anfield Road”. Historyczna akcja zaczęła się od wyrzutu z autu wykonywanego przez Coco. W ciągu nieco ponad minuty wymieniono aż 29 podań. Ostatnie zostało skierowane przez Xaviego do Overmarsa, który strzelił gola. Była to prawdziwa akcja zespołowa, w której uczestniczyli wszyscy gracze poza bramkarzem. Doliczając 33 podania wykonane przed zagraniem z autu, Barça kontrolowała piłke przez ponad 2 minuty i podawała ją aż 62 razy. Był to gol na 1:3, dający pierwsze w historii zwycięstwo nad Liverpoolem w piątym meczu i to w Lidze Mistrzów(druga faza grupowa). ,,The Times” napisał: ,,Katalońska ekipa pokazała jak wykańcza się rywala przed kontratakiem i jak ciężko pracuje aby odzyskać kontrole nad piłką”. Proszę spojrzeć:

Blaugrana w europejskich pucharach:

20 listopada 1963 r. FC Barcelona remisuje na Camp Nou z Hamburger SV rzadko spotykanym, wręcz hokejowym rezultatem 4:4, w ramach pierwszego meczu 1/8 Pucharu Zdobywców Pucharów. Gole dla Barçy zdobyli wówczas Jesus Pereda, Josep Fuste(2) oraz Pedro Zaballa.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@AxelF
@Adran360

@JordiAlbion Dlatego mówie że jak przejdziemy Albanie to będzie z górki. Ale sam mundial to już zupełnie inna bajka...

Odnośnie losowania baraży to powiem tak: Jeśli jakimś cudem przejdziemy Albanię(co w dzisiejszych czasach będzie bardzo trudne) to w finale czeka na nas przeciwnik, który zdecydowanie lepiej nam leży i osobiście uważam że wtedy awansujemy na mundial, zwłaszcza że owy półfinał da nam przysłowiowego kopa. Natomiast obecna jakość kadry jest delikatnie mówiąc bardzo przeciętna i nie predystynuje nas do grania nawet w fazie grupowej mundialu. Czy w marcu będzie zdecydowana poprawa? Ciężko wyrokować ale poprawa musi być znaczna, gdyż na mundial nie jedzie się na wycieczke i zagranie trzech meczów grupowych, tylko co najmniej po wyjście z grupy. Mam wrażenie że pan Kulesza czeka wyłącznie na awans(czytaj pieniążki od FIFA) i tylko to się dla niego liczy...

Derby Barcelony:

20 listopada 1921 r. FC Barcelona rozgromiła w derbach Barcelony Espanyol 9:0(!) w ramach Mistrzostw Katalonii. Aż 5 goli w tym meczu strzelił genialny snajper Josep Climent Gracia. Hattrickiem popisał się legendarny Paulino Alcantara a jednego gola zdobył Vicenç Martinez. W końcowym rozrachunku FC Barcelona sięgnęła po raz 10-ty po mistrzostwo Katalonii. Królem strzelców zostali równocześnie Paulino Alcantara i Josep Climent Gracia, którzy strzelili po 19 goli każdy.

@Adran360
@AxelF
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

@FCBparasiempre
19 listopada 1965 r. urodził się Laurent Blanc, obrońca. Francja to kraj, który doczekał się wielu wspaniałych piłkarzy. Jej barwy reprezentowali tacy zawodnicy jak Zinedine Zidane, Michel Platini czy Didier Deschamps. Należeć do grona najlepszych francuskich futbolistów to duża sztuka. Na takie miano z pewnością zasługuje Laurent Blanc. Dziś opowiemy historię 97-krotnego reprezentanta, mistrza świata i mistrza Europy. Pierwszym klubem w jego karierze było Montpellier HSC. W 1987 roku Blanc doczekał się sukcesu, wygrywając z zespołem rozgrywki Ligue 2 i awansując do najwyższej klasy rozgrywkowej. Trzy lata później przyszedł czas na jeszcze większe osiągnięcie. Klub z południa Francji wywalczył puchar kraju. W finale okazał się lepszy po dogrywce od RC Paryż. W 1991 roku Blanc zdecydował się na odejście zagranicę. Trafił do Włoch. W barwach Napoli miał okazję występować na boisku ze słynnym Diego Armando Maradoną. Wiele więcej o jego pobycie pod Wezuwiuszem napisać nie można. Nie był to dla niego udany czas. Po zaledwie sezonie wrócił do ojczyzny, stając się zawodnikiem Nimes Olympique. Szybko przeniósł się do AS Saint-Etienne – klubu mającego dużą markę, ale największe sukcesy już za sobą. Blanc czarował tam świetną grą, co wpłynęło na kolejną przeprowadzkę. Pozostał we Francji, ale zawitał do klubu mającego większe ambicje. Był rok 1995. Owym klubem było AJ Auxerre. Nie były to ambicje na wyrost. Blanc sięgnął z tym klubem po pierwsze w karierze mistrzostwo Francji. Miał także przyjemność po raz drugi w życiu podnieść krajowy puchar. ,,FC Barcelonę pokochałem od pierwszego wejrzenia. Gdy zobaczyłem Camp Nou stałem oczarowany: ogromem, historią i „zapachem” wielkiego futbolu. Jego zupełnie niespotykaną wcześniej bliskością. Czułem się jak w jakimś kościele, a raczej bazylice. To była świętość jedyna w swoim rodzaju”– tak we wstępie do publikacji „Wielkie kluby Europy. FC Barcelona” Michała Zaranka pisał Dariusz Tuzimek. Tak samo w sezonie 1996/1997 miał okazję poczuć się opisywany w tym tekście francuski obrońca. Właśnie wówczas dołączył do grona zawodników „Dumy Katalonii”. Stał się piłkarzem jednego z najsłynniejszych klubów świata. Nie dorobił się miana ikony hiszpańskiego klubu, ale mógł unieść głowę jako dumny zdobywca Pucharu Króla oraz Superpucharów Hiszpanii i Europy. Na tym jednak zakończyła się lista jego sukcesów odnoszonych w koszulce „Blaugrana”. Blanc znów powrócił do Francji. Tym razem wkroczył do największego klubu w historii swojej ojczyzny – Olympique Marsylia. W 1999 roku odniósł jeden z największych sukcesów na klubowej arenie międzynarodowej. Dotarł z marsylczykami do finału Pucharu UEFA, gdzie jednak musiał uznać wyższość AC Parma. Włoskich akcentów w jego biografii jest zdecydowanie więcej, bowiem po okresie spędzonym na Stade Velodrome, ponownie zawitał do Italii. Po tym, jak próbował podbić Neapol, tym razem rozgościł się w Mediolanie. Grał w barwach Interu do 2001 roku, po czym przeprowadził się na wyspy. Zasilił Manchester United. To właśnie tam zakończył zawodniczą karierę. Zrobił to w pięknym stylu, bowiem w 2003 roku sięgnął po mistrzostwo Anglii. Dla „Czerwonych Diabłów” trafiał czterokrotnie, z czego trzy bramki zdobył w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Po tym jak dołożył swoje trzy grosze do mistrzostwa kraju w sezonie 2002/2003, postanowił zawiesić buty na kołku. Wkrótce miała zakończyć się jego kariera trenerska. O tym jednak za chwilę. Piękniejszym rozdziałem w piłkarskim życiu naszego bohatera jest z pewnością kariera reprezentacyjna. W klubowej, którą i tak należy uznać za przyzwoitą, nawet nie zbliżył się do tego, co osiągnął z kadrą. Już w 1988 roku wygrał razem z kolegami mistrzostwa Europy U-21. Uznano go nawet za najlepszego zawodnika tego turnieju. Była to jednak tylko zapowiedź tego, co miał wywalczyć w przyszłości. Dekadę po sukcesie w młodzieżowym Euro, przyszedł czas na zdobycie tego, co dla każdego piłkarza najcenniejsze. Dokonał tego przed oczami liczących na to z całego serca rodaków. W 1998 roku Francja była gospodarzem mistrzostw świata. Oczekiwania w stosunku do gospodarzy były duże, mimo że ich trener – Aime Jacquet podjął kilka kontrowersyjnych decyzji, rezygnując z niektórych wielkich gwiazd. W kadrze na mundial nie znaleźli się tacy zawodnicy jak Eric Cantona, David Ginola i Jean-Pierre Papin. Blanc mógł liczyć na przychylność selekcjonera, dzięki czemu dostąpił zaszczytu gry w turnieju o miano najlepszej reprezentacji globu.

W fazie grupowej „Trójkolorowi” odnieśli trzy zwycięstwa, kolejno nad Republiką Południowej Afryki, Arabią Saudyjską i Danią. W 1/8 finału trudne warunki postawił im Paragwaj. O awansie gospodarzy zadecydowała bramka Blanca. Był to tzw. „złoty gol”, strzelony w dogrywce. Francuski stoper stał się tym samym pierwszym zdobywcą tego typu bramki. Nigdy wcześniej „golden goal” nie padł na mundialowych arenach. W ćwierćfinale Francuzi po rzutach karnych pokonali karnych Włochów. Po meczu półfinałowym również mieli powody do radości, jednak w przypadku Blanca była to radość tylko połowiczna. Wprawdzie jego zespół wygrał 2:1, ale obrońca otrzymał czerwoną kartkę, która wyeliminowała go z gry w finale przeciwko Brazylii. Losy najważniejszego turniejowego starcia są znane większości fanów futbolu. Francja wygrała 3:0, dzięki czemu dłonie Blanca mogły spocząć na najważniejszym pucharze w piłkarskim świecie. Blanc pojechał też na kolejny duży turniej. W 2000 roku znalazł się w kadrze walczącej o medal mistrzostw Europy w Belgii i Holandii. Już w pierwszym meczu strzelił gola, przyczyniając się do zwycięstwa nad Danią 3:0. W kolejnych spotkaniach nie trafiał do siatki, ale Francuzi po wygranej nad Czechami i porażce z Holandią awansowali do dalszej fazy. W ćwierćfinale „trójkolorowi” okazali się lepsi od Hiszpanów, a w rywalizacji o finał pokonali po dogrywce Portugalczyków. W dramatycznym meczu o złoto byli o włos lepsi od Włochów. Laurent Blanc święcił kolejny triumf z reprezentacją. Po mistrzostwach zakończył grę w narodowych barwach. Zaliczył w nich aż 97 występów. Został zapamiętany nie tylko z wielkich meczów i dużych sukcesów, ale również ze słynnego gestu całowania przed każdym meczem łysej głowy legendarnego bramkarza Fabiena Bartheza. Siedem lat po zdobyciu mistrzostwa Europy, Blanc wszedł do trenerskiego świata. Został szkoleniowcem Girondins Bordeaux. Zdołał wywalczyć z tym klubem mistrzostwo Francji. W 2010 roku dostąpił zaszczytu prowadzenia reprezentacji. Pojechał z nią na rozgrywane w Polsce i na Ukrainie mistrzostwa Europy. Jego podopieczni wiele tam nie ugrali, zatrzymując się na ćwierćfinale, w którym lepsza była Hiszpania. Po turnieju były obrońca podał się do dymisji. Po roku przerwy w trenerskiej przygodzie objął najmocniejszy klub w kraju – Paris Saint-Germain. Był to czas wielkich sukcesów na arenie krajowej. Ze stołecznym zespołem Blanc aż trzy razy wygrał rozgrywki Ligue 1. Dwa razy cieszył się z Pucharu Francji. Pod jego wodzą klub wzbogacił gablotę o trzy Puchary Ligi Francuskiej i tyle samo krajowych superpucharów. Do końca nie można jednak uznać paryskiego etapu, zakończonego w 2016 roku, za w pełni udany. Zabrakło bowiem sukcesów międzynarodowych, a wszyscy doskonale wiedzą jak duże są ambicje bogatego PSG. Po skończeniu przygody z najlepszym obecnie krajowym klubem Blanc odpoczywa od pracy szkoleniowca. Wiele jednak wskazuje na to, że nie powiedział ostatniego słowa. ,,Po trzech latach w Paryżu musiałem odpocząć. Jestem z tego powodu bardzo szczęśliwy, gdyż interesują mnie także inne sprawy niż futbol”– powiedział Blanc. Być może nasz bohater spróbuje sił za granicą. W ojczyźnie osiągnął bowiem już wszystko. Sam zapowiada, że marzy o podjęciu pracy w innym kraju: ,,Mam pewne wymagania względem siebie. Chciałbym udowodnić, że stać mnie na trenowanie za granicą”. Laurent Blanc jest piłkarzem spełnionym. Miał okazję grać w najmocniejszych klubach Europy i sięgać po najcenniejsze trofea. Uszczęśliwiał rodaków, dając im sukcesy, o jakich od wielu lat marzyli. W pracy trenerskiej też może pochwalić się pierwszymi osiągnięciami. Być może to właśnie jako trener dopisze kolejny rozdział w swoim piłkarskim życiu. Bez względu na to czy tak się stanie, mistrz świata i Europy już teraz ma zagwarantowane miejsce wśród legend futbolu.

Osiągnięcia klubowe:

Montpellier HSC:

1 x Puchar Francji (1990)

AJ Auxerre:

1 x mistrzostwo Francji (1996)

1 x Puchar Francji (1996)

FC Barcelona:

1 x Puchar Hiszpanii (1997)

1 x Superpuchar Hiszpanii (1996)

Zwycięstwo w Pucharze Zdobywców Pucharów (1997)

Manchester United:

1 x mistrzostwo Anglii (2003)

Osiągnięcia Reprezentacyjne:

Złoty medal młodzieżowych mistrzostwo Europy (1988)

Złoty medal mistrzostw świata (1998)

Złoty medal mistrzostw Europy (2000)

Osiągnięcia trenerskie

Girondins Bordeaux:

1 x mistrzostwo Francji (2009)

1 x Puchar Ligi Francuskiej (2009)

2 x Superpuchar Francji (2008, 2009)

Paris Saint-Germain:

3 x mistrzostwo Francji (2014, 2015, 2016)

2 x Puchar Francji (2015, 2016)

3 x Puchar Ligi Francuskiej (2014, 2015, 2016)

3 x Superpuchar Francji (2013, 2014, 2015)

Osiągnięcia Indywidualne:

1 x najlepszy piłkarz Mistrzostw Europy U-21 – 1988

1 x najlepszy piłkarz roku we Francji – 1990

3 x jedenastka mistrzostw Europy – 1992, 1996, 2000

Wybitne legendy francuskiego futbolu:

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

Wybitne legendy radzieckiego futbolu:

19 listopada 1934 r. urodził się Walentin Iwanow, znakomity napastnik, który z piłkarską reprezentacją Związku Radzieckiego zdobył złoty medal olimpijski w Melbourne w 1956 roku, a także mistrzostwo i wicemistrzostwo Europy w 1960 i 1964 roku. Był trzecim najlepszym strzelcem w historii reprezentacji ZSRR - 26 goli (w 59 meczach). Cztery z nich zdobył na mundialu w Chile w 1962 roku, co dało mu, razem z pięcioma innymi zawodnikami, tytuł króla strzelców (31 października 2011 r. zmarł inny z najlepszych snajperów tego turnieju - Węgier Florian Albert). Drużyna Związku Radzieckiego zajęła wówczas najlepsze miejsce w mistrzostwach świata - czwarte. Przez całą karierę był związany z Torpedo Moskwa, z którym wywalczył mistrzostwo ZSRR w 1960 i 1965 roku. Potem przez długie lata był trenerem tego klubu. Jego syn Walentin Iwanow jest znanym sędzią piłkarskim.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@AssisMoreira
@Adran360

Zapomniane legendy futbolu:

19 listopada 1934 r. urodził się Kurt Hamrin. Największym sukcesem piłkarskiej reprezentacji Szwecji jest zdobycie srebrnego medalu na mundialu rozgrywanym w ich kraju w 1958 roku. W finale turnieju Szwedzi przegrali 2-5 z reprezentacją Brazylii, o której sile decydowali tacy piłkarze jak Pele, Garrincha, Vava czy Didi. Gwiazdami szwedzkiej drużyny byli natomiast zawodnicy występujący na co dzień w lidze włoskiej. Jednym z nich był ,,Uccellino” (mały ptak) Kurt Hamrin – prawoskrzydłowy z numerem siedem, który stał się legendą nie tylko piłki szwedzkiej ale i calcio. Jako dziecko grał w piłkę i Bandy – jedną z odmian hokeja na lodzie, czyli sportu narodowego w Szwecji. Hamrin rozpoczął seniorską karierę od gry w amatorskim wówczas AIK Solna, gdzie zadebiutował jako siedemnastolatek. Grę w piłkę musiał godzić z pracą drukarza, bowiem AIK było w stanie oferować swoim piłkarzom jedynie pięćdziesiąt koron szwedzkich po wygranym meczu. Dodatkowo pomagał ojcu i braciom jako malarz. Po latach wspominał: ,,Lubiłem tę pracę i zapach farby”. W 1955 roku został wypatrzony przez przedstawiciela zakładu Fiata w Sztokholmie. Każdy oddział zagraniczny włoskiego giganta samochodowego miał swojego człowieka odpowiedzialnego za wyławianie piłkarskich talentów grających w miejscowych klubach. Na przykład Argentyńczyk Omar Enrique Sivori trafił do Turynu dzięki przedstawicielowi Juventusu przy zakładzie Fiata w Buenos Aires. Podobne praktyki miały miejsce między innymi w Polsce, kiedy to Legia Warszawa werbowała najzdolniejszych graczy w kraju do wojska oraz do swojego klubu. W 1955 roku Szwecja rozegrała mecz towarzyski z Portugalią. Na to spotkanie wybrał się ówczesny trener Juve Sandro Puppo. Po spotkaniu zapytał Kurta, czy chce grać na Półwyspie Apenińskim. Hamrin bez wahania zgodził się na transfer, ponieważ dla szwedzkich zawodników wyjazd do Włoch oznaczał zerwanie ze statusem amatora i grę w bardzo silnej lidze za dobre pieniądze. Zmianę otoczenia doradzali mu znakomici koledzy z reprezentacji: Gunnar Nordahl i Gunnar Gren. ,,Kiedy rano obudziliśmy się po pierwszej nocy w Turynie, moja żona Marianne otworzyła okno, z którego było widać Alpy okryte śniegiem, po czym powiedziała mi, że jesteśmy w raju”– opowiadał Hamrin. Skrzydłowy spędził jednak w klubie ze stolicy Piemontu zaledwie jeden sezon. W 23 meczach zdobył 8 bramek. W uzyskaniu znakomitej formy przeszkadzała mu chroniczna kontuzja śródstopia. W 1957 roku Juventus rozstał się z Hamrinem. Kurt być może dostałby kolejny sezon na pokazanie pełni swoich nieprzeciętnych umiejętności, gdyby nie restrykcyjne przepisy odnośnie obcokrajowców w składach ekip Serie A. W wyjściowej jedenastce mogli pojawić się tylko dwaj cudzoziemcy. ,,Stara Dama” tymczasem zakupiła jednego z najlepszych piłkarzy w historii walijskiego futbolu Johna Charlesa oraz Enrique Sivioriego, który w 1961 zdobył Ballon d’Or. Hamrin pozostał w Italii, a jego nowym pracodawcą była Padwa. Celem klubu na sezon 1957/1958 było utrzymanie się w najwyższej klasie rozgrywkowej. Dzięki świetnej grze Hamrina (dwadzieścia goli skrzydłowego w trzydziestu ligowych meczach) oraz innych zawodników, takich jak Sergio Brighenti czy Enore Boscolo, mały klub z Padwy zakończył sezon na trzeciej pozycji. Trener Nereo Rocco bardzo dbał o kondycję zawodników, dlatego rozkazał im, aby na treningi przybywali pieszo bądź rowerem. Doskonała gra Szweda nie umknęła uwadze większych drużyn. Po piłkarza zgłosiła się Fiorentina. Szwed miał zastąpić Brazylijczyka Julinho. Pobyt we Florencji nie był tylko epizodem jak w przypadku gry dla Juventusu i Padwy. Piłkarz spędził w tym mieście dziewięć lat, gdzie rozegrał dla ,,Violi” 289 ligowych gier, w których zdobył 150 bramek. Rekord ten pobił dopiero Gabriel Batistuta. Hamrin dwukrotnie zdobywał z Fiorentiną Puchar Włoch. Kibice szybko zapomnieli o Julinho. Zachwycała ich szybkość filigranowego skrzydłowego, a także efektowne dryblingi i strzały, po których piłka wyprawiała w powietrzu cuda. Hamrin uczynił z Fiorentiny liczący się klub we Włoszech. W sezonie 1963/1964 zespół z Florencji pokonał w Bergamo Atalantę 7-0, a Hamrin zdobył pięć goli, co po dziś dzień pozostaje wyjazdowym rekordem ,,Violi”. Dziennikarz Beppe Pegolotti wymyślił mu przydomek ,,mały ptak”, ponieważ jego zdaniem sposób biegania Hamrina przypominał spokojny, dostojny lot ptaka. W dodatku Kurt nie grzeszył warunkami fizycznymi (mierzył zaledwie 170 centymetrów wzrostu).

Z czasem skład Fiorentiny zaczął się odmładzać. Hamrin opowiadał, że gdy zapraszał kolegów z zespołu na obiady, ci nazywali jego żonę ,,mamą”. W 1967 roku 34-letniego wówczas Szweda do Milanu sprowadził Nereo Rocco – trener, który dał mu szansę odbudowania się w Padwie. Druga wspólna praca Hamrina i Rocco zaowocowała jeszcze większymi sukcesami. Milan wygrał w 1968 roku ligę, natomiast w 1969 Puchar Europy. Po tym sukcesie Hamrin przeniósł się do Neapolu, gdzie również grał przez dwa lata. Karierę zakończył w 1972 roku w IFK Sztokholm. ,, Uccellino” robił zawrotną karierę klubową, jednak wiele dał także reprezentacji. Na MŚ 1958 zdobył cztery gole i wraz z Agne Simonssonem był najlepszym strzelcem drużyny. Podopieczni Anglika George’ a Raynora imponowali grą w defensywie. Do momentu finału z Brazylią, w pięciu meczach stracili raptem dwie bramki. W drodze do starcia z „Canarinhos”, Szwedzi pokonali między innymi Węgry, Związek Radziecki oraz broniącą tytułu Republikę Federalną Niemiec. Hamrin występował w reprezentacji przez dwanaście lat, jednak uzbierał na swoim koncie zaledwie 32 występy. Strzelił w nich 17 goli. Obecnie nadal mieszka we Włoszech. Wiele temu krajowi zawdzięcza, choć od zawsze irytowało go, że Włosi wymawiali jego nazwisku jako ,,Amrin”. W Szwecji natomiast nie używano jego imienia Kurt, lecz zdrobnienia Kurre. Wraz z Marianne doczekał się pięciorga dzieci, ośmiorga wnucząt i jednego prawnuka. Na każdym kroku podkreślał, jak wiele szczęścia doświadczył ze swoją żoną. Dziennikarze często proszą go o wywiady. W nich Hamrin narzeka że dzisiejszy futbol jest o wiele bardziej brutalny niż wtedy, kiedy on był zawodnikiem. Nie podoba mu się też brak identyfikowania się z klubami przez wielu piłkarzy. Od jego debiutu w Serie A minęło blisko sześćdziesiąt lat, a mimo to nadal pozostaje na ósmym miejscu wśród najlepszych strzelców w historii rozgrywek. Tylko siedmiu graczy wzbiło się wyżej niż ,,mały ptak”…

@Adran360
@AxelF
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

@AxelF To prawda iż nie był to najtrudniejszy przeciwnik ale z drugiej strony spójrz na wcześniejsze fazy Copa del Rey. Tam grają trzecio- a nawet czwartoligowcy. Słyszałeś żeby jakiś piłkarz tym bardzo słabym przeciwnikom strzelił 8 goli!???

@LeoMessiiBarcaPepa Dokładnie tak! I to jeszcze bez reklam!

Grande Espectacolo El Clasico:

Dokładnie 20 lat temu FC Barcelona rozbija w Klasyku Real Madryt na Santiago Bernabeu 0:3 w ramach 12 kolejki La Liga. Duma Katalonii pod rządami Franka Rijkaarda odniosła najbardziej efektowne zwycięstwo nad Realem na wyjeździe od czasu tryumfu 0:5 w sezonie 1973/74. Holender został pierwszym w historii trenerem Barçy, który dwukrotnie wygrywał w La Liga na Santiago Bernabeu(Cruijff jako trener uczynił to zaledwie jeden raz w ośmiu spotkaniach). Wynik meczu otworzył Eto’o po podaniu debiutującego w El Clasico Messiego. Bohaterem meczu został jednak Ronaldinho, który dwoma efektownymi rajdami dobił ,,Los Blancos” w drugiej połowie. Brazylijczyk był pierwszym piłkarzem Blaugrany od czasu Diego Maradony, którego gole oklaskiwali kibice madryckiego klubu na Santiago Bernabeu. Dwóch z fanów Królewskich, którzy na stojąco wyrażali swój podziw dla umiejętności Ronaldinho, stało się celebrytami. Byli bohaterami komiksów w gazetach, wywiadów dla prasy i telewizji. Takie arcydzieło sztuki można oglądać bez końca:

Legendarne mecze, legendarne postacie:

19 listopada 1911 r. FC Barcelona gromi FC Catale 17-1(!) na „Camp del Carrer de Industria”, w ramach pierwszej kolejki Mistrzostw Katalonii. Mało tego, 8 goli(!) w tym meczu strzela legendarny napastnik Jose Rodriguez Vasquez, znany bliżej jako Pepe Rodriguez. Jest tylko jeden piłkarz w historii Blaugrany, który strzelił więcej goli od Pepe w meczu o stawke a mianowicie sam założyciel klubu Joan Gamper(9 goli). Jest to jedno z najwyższych zwycięstw w historii klubu. Pomimo tego Duma Katalonii zajęła w rozgrywkach 2 miejsce ex aequo z FC Espanya ale na pocieszenie Pepe Rodriguez został królem strzelców tychże rozgrywek(15 goli). Trzeba również podkreślić iż w tym meczu 4 gole strzelił…. rzekomo pierwszy Polak w Blaugranie- Walter Rozitsky.
@Adran360
@AxelF
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

Żywe legendy futbolu:

18 listopada 1963 r. urodził się Peter Schmaichel, duński bramkarz, mistrz Europy z 1992 r. oraz zdobywca Ligi Mistrzów z 1999 r. Święcił sukcesy zarówno w karierze klubowej, jak i z reprezentacją Danii. Kibice na całym świecie pamiętają go z serii świetnych występów w barwach Manchesteru United, jednak klub z Old Trafford był tylko jednym z wielu przystanków w bogatej karierze Petera Schmeichela. Duński bramkarz, Peter Schmeichel mimo to, że urodził się w Skandynawii obywatelem Danii został dopiero w wieku 7 lat. Wcześniej, przez pierwsze lata swojego życia nosił obywatelstwo po ojcu, który był Polakiem. Zresztą o polskich korzeniach jednego z najwybitniejszych bramkarzy świata w historii świadczy także jego drugie imię, Bolesław. Te otrzymał po dziadku. Z biegiem czasu rodzina Schmeichelów na dłużej osiadła jednak w Danii i ze względu na fakt, że matka Petera była Dunką ten bez problemu otrzymał obywatelstwo tego kraju. Talent piłkarski młodego Schmeichela nie został jednak dostrzeżony zbyt szybko. Dopiero w roku, w którym skończył 18 lat rozpoczął treningi w piłkarskim klubie. Jego pierwszą przystanią w piłkarskiej karierze stał się w 1981 roku miejscowy klub Gladsaxe Hero. Tam szybko zyskał sobie zaufanie szkoleniowców i stał się pierwszym bramkarzem drużyny. Schmeichel był wyróżniającym się zawodnikiem jedenastki z Gladsaxe i szybko zainteresowanie jego osobą wyraziły większe kluby Danii i Europy. On jednak pozostawał wierny barwom klubowym przez dwa lata. W roku 1984 Schmeichell trafił do Hvidovre IF. Tam mógł w dalszym ciągu szlifować swój kunszt bramkarski i... strzelecki. Przez dwa lata gry w tym klubie rozegrał bowiem 88 spotkań, w których strzelił sześć bramek, głównie po rzutach wolnych i karnych. O strzelającym bramkarzu szybko zrobiło się w Danii głośno.

W 1987 roku chęć zatrudnienia uzdolnionego golkipera wyraziło słynne duńskie Brøndby Kopenhaga. Na przeprowadzce do stolicy 24-letni wówczas Peter Schmeichel wyraźnie zyskał. Miał szansę nie tylko na grę wśród wielu reprezentantów kraju, ale także walkę o mistrzostwo Danii. Po tytuł ten udało mu się z jedenastką z Kopenhagi sięgnąć już w pierwszym roku gry w jej barwach. Po roku sukces ten powtórzył. W 1989 roku Brøndby musiało obejść się smakiem i przegrało walkę o mistrzostwo kraju, ale odkuło się zdobyciem Pucharu Danii. Kolejne dwa sezony przyniosły znów niepodważalną dominację drużyny ze stolicy, a Schmeichel zbierał bardzo pochlebne opinie. Nic więc dziwnego, że chęć zatrudnienia uzdolnionego bramkarza wyraziły największe kluby Europy, w tym słynny Manchester United. W tej sytuacji zadziałała magia Sir Alexa Fergusona, któremu udało się nakłonić Duńczyka do przeprowadzki na Old Trafford. Po latach sam przyznał, że była to jedna z najlepszych inwestycji jaką klub zrobił w minionym stuleciu. Latem 1991 roku Peter Schmeichel trafił do drużyny Czerwonych Diabłów i szybko wywalczył sobie miejsce między słupkami bramki drużyny szkockiego menedżera. Z przyjściem golkipera przyszły też liczne sukcesy Manchesteru na arenie angielskiej, jak i w Europie. Już w pierwszym roku gry Schmeichela na Wyspach The Red Devils zdobyły Superpuchar Europy. W latach 1993, 1994, 1996, 1997, 1999 Man Utd. sięgał po tytuł mistrza Anglii, w 1994, 1996, 1999 zdobył Puchar kraju, zaś w 1993, 1994, 1996, 1997 wywalczył Tarczę Wspólnoty. Spory w tym udział Schmeichela, który w 1992 roku został uznany za najlepszego bramkarza świata i swojego panowania długo nie oddał. Kapitalną erę w drużynie z Manchesteru Schmeichel ukoronował zdobyciem pucharu Ligi Mistrzów w 1999 roku. Wówczas po zaciętym finale drużyna Sir Alexa Fergusona pokonała Bayern Monachium 2:1 i mogła świętować zdobycie drugiego w historii klubu Pucharu Europy. Wraz z sięgnięciem po triumf w europejskich rozgrywkach skończyła się jednak era Schmeichela na Old Trafford. 36-letni wówczas golkiper zdecydował się na piłkarską emeryturę przenieść się w cieplejsze regiony Europy. Ostatecznie jako kierunek obrał Portugalię, gdzie związał się kontraktem ze Sportingiem Lizbona. Już pierwszy sezon Schmeichela spędzony w Portugalii przyniósł sukcesy. Drużyna ze stolicy kraju sięgnęła po mistrzowski tytuł a duński bramkarz był jej bardzo pewnym punktem.

Gra w preferującej techniczny styl rozgrywania piłki lidze nie przypadła jednak imponującemu świetnymi warunkami fizycznymi golkiperowi do gustu. Po dwóch latach gry w Verde-e-Brancos Schmeichel zdecydował się na powrót na Wyspy Brytyjskie. Wbrew pozorom 38-letni bramkarz nie miał większych problemów ze znalezieniem sobie klubu w angielskiej Premier League. Podpisał kontrakt z Aston Villa i przez rok gry w drużynie z Birmingham rozegrał w jej barwach 29 spotkań, strzelając jedną bramkę. W roku 2002 jako 39-latek trafił do Manchesteru City, odwiecznego rywala Czerwonych Diabłów, z którymi święcił największe sukcesy. Nie zostało to jednak źle na Old Trafford odebrane. Kibice pełni szacunku dla tego, co Schmeichel zrobił dla ich klubu przywitali go brawami, gdy znów zagościł na stadionie United. W barwach „The Citizens” Schmeichel występował przez rok. Rozegrał 29 spotkań, po czym zakończył bogatą karierę zawodniczą. Łącznie rozegrał w niej 653 spotkania, z czego aż 350 w Premier League. Obok bogatej kariery klubowej Peter Schmeichel może poszczycić się także imponującą karierą reprezentacyjną. Choć miał polskie korzenie, szczególnego wyboru nie miał i wybrał grę w reprezentacji Danii. W narodowych barwach zadebiutował w 1987 roku. Pięć lat później, jako kapitan duńskiej reprezentacji osiągnął z nią największy jej dotychczasowy sukces. Zatriumfował w Mistrzostwach Europy 1992 roku. Jak potem mówił, był to dla niego najwspanialszy sukces w całej karierze. Schmeichel bronił też duńskiej bramki podczas Mundialu 1998 roku we Francji. Karierę reprezentacyjną zakończył w 2001 roku, zaliczając 129 gier w narodowych barwach, w których strzelił jednego gola.

@Adran360
@AssisMoreira
@AxelF
@Bernard777
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

@FcPortoFan1999 ... na alarm?

Postacie polskiego futbolu:

18 listopada 1953 roku urodził się Janusz Wójcik. Zostanie zapamiętany przede wszystkim jako były selekcjoner reprezentacji Polski, którą prowadził w latach 1997-1999. Był także jednym z architektów sukcesu olimpijskiej reprezentacji piłkarskiej, która sięgała po srebro na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku. Wójcik prowadził tę kadrę w latach 1989-1992. W swojej karierze piłkarskiej grał głównie w warszawskich klubach: Gwardii, Ursusie i Hutniku. W wieku 23 lat wyjechał do Pakistanu, gdzie reprezentował barwy klubu Ravalpindi. Karierę zawodniczą zakończył już w 1980 roku w Toronto Falcons. Następnie poświęcił się trenerskiemu fachowi. Oprócz prowadzenia reprezentacji Polski był także między innymi szkoleniowcem Jagiellonii Białystok, Legii Warszawa, Pogoni Szczecin, Śląska Wrocław i Widzewa Łódź.

Pierwszym sukcesem absolwenta Wydziału Trenerskiego AWF w Warszawie był awans z Jagiellonią Białystok do ekstraklasy w 1987 roku. Dwa lata później został trenerem reprezentacji olimpijskiej (po pracy na stanowisku szkoleniowca kadry do lat 18), z którą awansował na igrzyska olimpijskie w Barcelonie 1992. W Hiszpanii, mając w składzie m.in. Andrzeja Juskowiaka, Wojciecha Kowalczyka, Tomasza Łapińskiego, Tomasza Wałdocha, Jerzego Brzęczka, Ryszarda Stańka, Piotra Świerczewskiego i Marka Koźmińskiego, zajął drugie miejsce. W finale igrzysk biało-czerwoni przegrali z Hiszpanią 2:3, tracąc decydującą bramkę w ostatniej minucie. Po olimpijskim sukcesie Wójcik stał się jednym z najbardziej popularnych trenerów w Polsce. Wydawał się faworytem do objęcia funkcji selekcjonera pierwszej reprezentacji, ale ostatecznie powierzoną mu ją dopiero w 1997 roku. Wcześniej prowadził m.in. Legię Warszawa, z którą w 1993 roku zajął pierwsze miejsce w lidze (tytuł został odebrany przez PZPN i przyznany Lechowi Poznań). W latach 1994-96 Wójcik prowadził olimpijską reprezentację Zjednoczonych Emiratów Arabskich, pracował też w klubach w tym kraju. Od jesieni 1997 prowadził seniorską reprezentację Polski. Ta przygoda trwała dwa lata i zakończyła się po nieudanych eliminacjach mistrzostw Europy 2000. Kadra Wójcika zaczęła eliminacje od cennego wyjazdowego zwycięstwa 3:0 w Burgas nad mocną wówczas Bułgarią, ale ostatecznie nie zdołała wyprzedzić w grupie Szwecji i Anglii. Później popularny "Wójt" prowadził drużyny Pogoni Szczecin i Śląska Wrocław. W latach 2001-02 był zatrudniony przez cypryjski Antorthosis Famagusta, a w 2003 objął funkcję selekcjonera reprezentacji Syrii. Po powrocie do Polski był jeszcze trenerem Świtu Nowy Dwór Mazowiecki, Znicza Pruszków i - na krótko - walczącego bez powodzenia o utrzymanie w ekstraklasie łódzkiego Widzewa. Był jedną z wielu osób zamieszanych w aferę korupcyjną w polskim futbolu. Prokurator przedstawił mu zarzuty dotyczące czasów pracy w Świcie Nowy Dwór Maz. w 2004 roku. W październiku 2014 trener został skazany przez wrocławski sąd na karę dwóch lat pozbawienia wolności w zawieszeniu, dwuletni zakaz pracy w roli trenera i grzywnę. Wójcik był jedną z barwniejszych postaci polskiego futbolu w ostatnich kilkudziesięciu latach. Janusz Wójcik, zmarł 20 listopada 2017 r. w wieku 64 lat.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@FcPortoFan1999
@Bernard777
@Adran360