Colon

@JimMorrisonFCB powinien to dzis wygrac, wiadomo.
Ja nie lubie grac rano tzn tak do 13 a Ty?

@JimMorrisonFCB mowisz? Mozliwe, chociaz Borges to taki truten, czasem ciezko sie przeciwkno niemu gra, gdy zlapie dzien.

@Gary tam jest wolna amerykanka.

Teen Town. Zebralem byscie Wy nie musieli ;)

---------------------------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Borges vs Jodar.

Myslisz Brando, a tu Reynolds.
https://cdn1.dangerousminds.net/uploads/7/images/burtbrando111111.jpg
https://cdn.images.express.co.uk/img/dynamic/36/1200x712/4573552.jpg
@BorzyKrzys @JimMorrisonFCB

Walter White to Valverde?

@shaun zawsze na to mówię - trzeba się wsłuchać , najlepiej na słuchawkach , ale przy tej ilości bodźców nie jest to łatwe

@Marusek oj tak !!

@Murazor niesamowite. Ja bym sie osral jako obronca majac prze soba Leo.

Gdzie ten Messi?

Jak oceniacie nowe odcinki Fron i The Boys?

@tribo @shaun @JimMorrisonFCB dawno tamu ogldalem taki dokument pt. alfabet mafii i tam wlasnie w podkladzie lecial czasami ten album Substrata. np w 2:57:21. @clyde chyba tez zna te serie.

dokladnie ten utwor Poa Alpina

Muzyczna batalia - #76
glosowanie https://strawpoll.com/NPgxez3loZ2
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16837590#comment-16837590
---
ANVIL – „Metal on Metal” (1982, Album: Metal on Metal)

Kanadyjskie trio dowodzone przez Steve’a „Lipsa” Kudlowa i Robba Reinera. To definicja niedocenionego pionierstwa. Choć ich wpływ na rozwój thrash metalu jest bezdyskusyjny – inspirowali m.in. Metallicę czy Slayera – zespół przez dekady balansował na granicy zapomnienia, biedy i muzycznej marginalizacji. Historia Anvil to zapis tragikomicznej walki o przetrwanie w branży, która o nich zapomniała, co najpełniej wybrzmiało w kultowym dokumencie Anvil! The Story of Anvil. To opowieść o lojalności, która przetrwała brak komercyjnego sukcesu i dekady grania w półpustych klubach.
To dźwięk surowej, garażowej furii, która nie potrzebuje wygładzonej produkcji, by uderzyć z pełną mocą. Słychać tu prymitywny, ale niezwykle skuteczny riff, który napędza utwór niczym rozpędzona maszyna. Całość opiera się na ciężkim, niemal mechanicznym rytmie perkusji i wokalnej chrypie, która nie szuka melodii, lecz przekazuje czystą agresję. To brzmienie wczesnego metalu, w którym słychać jeszcze brud hard rocka lat 70., ale już z wyraźnym, przyspieszonym tętnem nadchodzącej thrashowej rewolucji.
Ciekawostki
Charakterystyczny, „piłujący” dźwięk w solówce utworu nie jest efektem pracy tradycyjnego efektu gitarowego, lecz użycia wibratora do gitary – technika, którą Lips Kudlow zaadaptował w sposób całkowicie nieszablonowy. Utwór ten stał się hymnem pokolenia, które czuło się wykluczone z głównego nurtu muzycznego, a jego surowość stała się wzorcem dla całego nurtu speed metalu.

------------------------------------------
PRONG – „One Outnumbered” (1994, Album: Cleansing)

Nowojorska formacja założona przez Tommy’ego Victora, byłego technika dźwięku w legendarnym klubie CBGB. Prong to muzyczny pomost między nowojorskim hardcore’em a industrialnym metalem. Ich historia to ewolucja od surowego, punkowego zgiełku do precyzyjnej, niemal klinicznej maszyny dźwiękowej. Zespół zawsze funkcjonował w cieniu wielkich gwiazd lat 90., mimo że ich wpływ na brzmienie nu-metalu (szczególnie w kontekście pracy gitarowej) jest fundamentem, na którym budowali m.in. Korn czy Fear Factory.
To dźwięk miejskiego betonu i stalowych konstrukcji. Słychać tu staccato riffy, które tną przestrzeń z chirurgiczną precyzją, pozbawione zbędnego patosu. Utwór buduje nastrój klaustrofobii i industrialnego chłodu, gdzie sekcja rytmiczna działa jak tłoki w wielkiej fabryce. Całość opiera się na synkopowanym rytmie, który wymusza fizyczną reakcję, łącząc hardcore’ową agresję z zimną, cyfrową estetyką. To muzyka dla środowiska, w którym emocje zostały stłumione przez technologię.
Ciekawostki
Album Cleansing był momentem, w którym Prong ostatecznie zdefiniował swoje brzmienie, odchodząc od punkowych korzeni na rzecz bardziej wyrafinowanej, industrialnej produkcji. Tommy Victor, dzięki pracy w CBGB, posiadał unikalną wiedzę o tym, jak brzmienie „siedzi” w przestrzeni koncertowej, co przełożyło się na niezwykłą selektywność gitar na tej płycie. Utwór „One Outnumbered” jest często przywoływany jako przykład mistrzowskiego wykorzystania ciszy i pauzy w metalowym riffowaniu.
-----------------------------------------
OVERKILL – „Time to Kill” (1989, Album: The Years of Decay)

Ikony thrash metalu z New Jersey, dowodzone przez wokalistę Bobby’ego „Blitza” Ellswortha i basistę D.D. Verniego. Overkill to synonim wytrwałości – przetrwali upadek thrashu w latach 90., zmiany składów i poważne problemy zdrowotne lidera (m.in. walka z rakiem i udar). Overkill nigdy nie złagodniał, zachowując swój charakterystyczny, „brudny” wschodniowschodnio-wybrzeżny styl, który łączy agresję z technicznym zacięciem.
To dźwięk rozpędzonego pociągu, który nie ma hamulców. Słychać tu nieustanny atak perkusji i ostre, cięte riffy, które nie dają słuchaczowi chwili wytchnienia. Utwór buduje nastrój niepokoju i narastającego napięcia, gdzie wokal Blitza, przypominający wściekły skowyt, przebija się przez ścianę dźwięku. Całość opiera się na dynamice thrashowego galopu, w którym każdy instrument walczy o dominację w miksie. To czysta, nieskrępowana energia końca lat 80., kiedy thrash osiągnął swoje techniczne apogeum.
Ciekawostki
The Years of Decay jest powszechnie uważany za szczytowe osiągnięcie kompozycyjne zespołu. W przeciwieństwie do ich wcześniejszych, bardziej surowych nagrań, ten album pokazał, że Overkill potrafi łączyć szybkość z progresywnymi strukturami. D.D. Verni, główny kompozytor zespołu, słynie z używania bardzo specyficznego, przesterowanego brzmienia basu, które w „Time to Kill” stanowi kręgosłup całego utworu, nadając mu głębi, której często brakuje w thrashowych produkcjach tamtego okresu.
-----------------------------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

@barcanawieki typowy szefunio.

@JimMorrisonFCB nie znam
Kurde , ale wjechała z the Great Gig in The Sky.

Nocna Muzyczna batalia - #75
glosowanie https://strawpoll.com/ajnE1mNJjnW
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16825099#comment-16825099
---------------------------------------------
REDSHIFT – „Redshift” (1996, Album: Redshift)

Redshift to projekt Marka Shreeve’a, pioniera brytyjskiej sceny muzyki elektronicznej, wywodzącego się z kręgów inspirowanych szkołą berlińską. Shreeve, znany z zamiłowania do analogowych syntezatorów i potężnych, sekwencyjnych struktur, stworzył Redshift jako odskocznię od bardziej komercyjnych produkcji. Projekt powstał w cieniu rodzinnych tradycji muzycznych (syn kompozytora filmowego Grahama Shreeve’a) i długoletniej fascynacji twórczością Tangerine Dream. To brzmienie głęboko zakorzenione w technologii, gdzie człowiek staje się jedynie operatorem maszyny, która przejęła kontrolę nad generowaniem przestrzeni dźwiękowej.
To dźwięk niekończącego się lotu w stronę horyzontu zdarzeń. Utwór buduje nastrój izolacji wewnątrz metalicznego kadłuba, który przecina czarną materię kosmosu. Słychać tu fraktalne sekwencje, które pulsują z matematyczną precyzją, narastając i wygasając niczym oddech maszyny. Całość opiera się na gęstniejących warstwach analogowych tekstur, które przenikają się z chłodnymi, syntetycznymi padami. To pejzaż opuszczonej stacji kosmicznej, w której każdy ruch wywołuje echo w nieskończoności, a brak grawitacji staje się fizycznym odczuciem przenoszącym słuchacza w stan całkowitego odosobnienia od ziemskiego zgiełku.
Ciekawostki
Brzmienie Redshift jest często zestawiane z wczesnym dorobkiem Tangerine Dream, jednak w przeciwieństwie do niemieckich mistrzów, Shreeve kładzie znacznie większy nacisk na surową, niemal agresywną obróbkę dźwięku. Wykorzystanie rozbudowanego studia syntezatorów modularnych pozwoliło na uzyskanie tekstur, które w 1996 roku brzmiały jak relikt przeszłości, podczas gdy w rzeczywistości wyprzedzały swoją epokę w kontekście powrotu do analogowego puryzmu. Tytuł płyty i utworu nawiązuje bezpośrednio do zjawiska fizycznego „przesunięcia ku czerwieni” – kosmologicznego dowodu na rozszerzanie się wszechświata, co w tym przypadku stanowi idealną metaforę nieustannie ekspandujących struktur rytmicznych.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
BIOSPHERE – „The Things I Tell You” (1997, Album: Substrata)

Geir Jenssen, norweski producent działający pod pseudonimem Biosphere, to architekt lodowatego ambientu. Jego twórczość jest nierozerwalnie związana z surowym, arktycznym klimatem rodzinnego Tromsø. Po zakończeniu działalności w zespole Bel Canto, Jenssen zwrócił się ku izolacjonizmowi dźwiękowemu, znajdując inspirację w ciszy pustych przestrzeni, wschodach słońca nad fiordami oraz w literaturze rosyjskiej. Jego muzyka to zapis skrajnego wyobcowania, często przesycona field recordingami, które rejestrują realny świat, zanim zostanie on przetworzony w cyfrowy mrok.
Klimat utworu
To dźwięk polarnych zórz, które nie wydają dźwięku, ale są słyszalne w częstotliwościach subniskich. Słychać tu rozmyte, eteryczne głosy, które brzmią jak transmisje radiowe odbierane przez wieczny lód. Utwór buduje nastrój przejmującej kruchości – gdzieś pomiędzy hipnotycznym snem a atakiem paniki w pustym, zamarzniętym pokoju. Całość opiera się na minimalizmie: pojedyncze, przeciągłe tony splatają się z szumem wiatru, tworząc strukturę tak lekką, że wydaje się rozpadać w dłoniach. To zapis chwili, w której czas zatrzymuje się pod grubą warstwą śniegu.
Ciekawostki
Substrata, album z którego pochodzi ten utwór, jest uznawany za kamień milowy ambientu, a jego powstanie wiązało się z ogromną presją twórczą po wcześniejszych sukcesach artysty. W „The Things I Tell You” wykorzystano sample z filmu Andrieja Tarkowskiego „Stalker”. Jenssen wielokrotnie podkreślał fascynację rosyjską kinematografią, widząc w niej odbicie własnej melancholii. Okładka albumu, przedstawiająca surowy, arktyczny krajobraz, nie jest fotografią stockową, lecz autentycznym zapisem miejsca, w którym Jenssen poszukiwał izolacji niezbędnej do ukończenia pracy nad dźwiękowym uniwersum płyty. Utwór ten jest uznawany za jeden z najbardziej intymnych momentów w całej dyskografii Biosphere, przełamujący chłód maszyny za sprawą głębokiego, emocjonalnego rezonansu.
------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

@Jakchcesz Stary lew moze stracic zeby, ale nigdy apetytu.

@Encore Jodar najlepiej wypadl w tym turnieju vs Sinner. Swietny mecz i Wloch musial wejsc na swoj wysoki poziom.

@FcPortoFan1999 To juz wolalem by w finale gral Blockx.

@FcPortoFan1999 to zrobic, by go "odpiac"? W sumie i tak nie ma niczego do stracenia, a jednak sie spina.

Ja pie. juz 4-0 dla Sinnera.

@michal26 biedny operator kamery.. naturalna reakcja zdrowego faceta

Holger Rune.

@JimMorrisonFCB @mekston @Gary @FcPortoFan1999

@BorzyKrzys ten nr 3 bym sobie chetnie obejrzal.

@Giwera wow! .

@Draqulius Haha dobre. Duluth...czy to nie bylo jedno z miasteczek w serialu Fargo?

Tuco Salamanca to miły, ułożony facet

Muzyczna batalia - #74 ,
glosowanie https://strawpoll.com/LVyK20JE7Z0
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16817677#comment-16817677
----
IRON BUTTERFLY – „In-A-Gadda-Da-Vida” (1968, Album: In-A-Gadda-Da-Vida)

Pionierzy acid rocka z San Diego, o których często mówi się jako o jednych z pierwszych architektów heavy metalu. Ich gigantyczny sukces komercyjny stał się jednocześnie ich przekleństwem. Zespół szybko zaczął tonąć w wewnętrznych konfliktach, rotacjach personalnych i wycieńczającym stylu życia. Gitarzysta Erik Brann, nagrywając ich opus magnum, miał zaledwie 17 lat, a wkrótce potem opuścił grupę, co brutalnie zahamowało artystyczny pęd formacji.

Duszna, siedemnastominutowa wyprawa w mroki psychodelii. To dźwięk powolnej utraty kontroli nad umysłem, napędzany hipnotycznym, pełzającym riffem i kościelnymi, złowieszczymi organami. Utwór buduje nastrój narastającego niepokoju, wprowadzając słuchacza w niemal narkotyczny trans. Całość opiera się na powtarzalności i gęstej atmosferze, z której w połowie wyłania się plemienne, pierwotne solo na perkusji, przypominające obrzędowy rytuał w sercu dżungli.
Ciekawostki
Legenda głosi, że tytuł miał początkowo brzmieć „In the Garden of Eden”. Kompletnie pijany wokalista Doug Ingle wybełkotał jednak słowa tak niewyraźnie, że perkusista Ron Bushy zapisał je fonetycznie na kartce – i tak już zostało. Zestawiając ten utwór z „Inside Looking Out”, widać wyraźnie dwa bieguny ówczesnego ciężkiego grania. Grand Funk Railroad to fizyczny atak i robotniczy gniew, z kolei Iron Butterfly to ucieczka w chemicznie napędzany mistycyzm. Słynne solo perkusyjne Bushy'ego było jednym z pierwszych tego typu fragmentów zarejestrowanych na płycie rockowej, wytyczając ścieżkę, którą wkrótce poszli inni tytani rocka.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
GRAND FUNK RAILROAD – „Inside Looking Out” (1969, Album: Grand Funk)

Proletariackie power trio z Michigan, definiujące amerykański, surowy hard rock przełomu dekad. Ignorowani i wyśmiewani przez prasę muzyczną za prostotę, równocześnie uwielbiani przez tłumy za bezpretensjonalną energię i szczerość. Ich muzyczny stempel to potężny, głośny fundament sekcji rytmicznej i krzykliwy wokal. Zespół funkcjonował w cieniu nieustannego napięcia między wyczerpującymi trasami koncertowymi a walką o prawa do własnej muzyki, co ostatecznie doprowadziło do ostrych konfliktów prawnych z ich ówczesnym menedżerem, Terrym Knightem.

To pot i smar fabryk motoryzacyjnych zamienione w gęsty, blues-rockowy walec. Zapożyczony od The Animals folkowy motyw staje się tu masywną, transową ścianą dźwięku. Całość opiera się na agresywnym, ekstremalnie przesterowanym basie i surowym, zdesperowanym wokalu Marka Farnera. Słychać tu garażową furię i nieokiełznaną fizyczność, pozbawioną jakichkolwiek ozdobników. Utwór buduje napięcie poprzez zapętloną, niemal mechaniczną motorykę sekcji rytmicznej, uderzając bezpośrednio i brutalnie.

Ciekawostki
Oryginał zespołu The Animals opowiadał o więziennej izolacji, jednak Grand Funk Railroad zamienili ten utwór w hymn robotniczej frustracji. Kluczem do brzmienia jest tutaj bas Mela Schachera, który zainstalował w swoim wzmacniaczu dodatkowy układ przesteru, tworząc brzmienie o dekadę wyprzedzające stoner rocka. W starciu z psychodelicznymi gigantami epoki, ten cover jawi się jako absolutne zaprzeczenie onirycznych podróży – to uderzenie młotem w kowadło, mocno osadzone w brutalnej rzeczywistości.
----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

@FcPortoFan1999 @mekston cos na pewno w tym jest.