Muzyczna batalia - #74 ,
glosowanie https://strawpoll.com/LVyK20JE7Z0
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16817677#comment-16817677
----
IRON BUTTERFLY – „In-A-Gadda-Da-Vida” (1968, Album: In-A-Gadda-Da-Vida)

Pionierzy acid rocka z San Diego, o których często mówi się jako o jednych z pierwszych architektów heavy metalu. Ich gigantyczny sukces komercyjny stał się jednocześnie ich przekleństwem. Zespół szybko zaczął tonąć w wewnętrznych konfliktach, rotacjach personalnych i wycieńczającym stylu życia. Gitarzysta Erik Brann, nagrywając ich opus magnum, miał zaledwie 17 lat, a wkrótce potem opuścił grupę, co brutalnie zahamowało artystyczny pęd formacji.

Duszna, siedemnastominutowa wyprawa w mroki psychodelii. To dźwięk powolnej utraty kontroli nad umysłem, napędzany hipnotycznym, pełzającym riffem i kościelnymi, złowieszczymi organami. Utwór buduje nastrój narastającego niepokoju, wprowadzając słuchacza w niemal narkotyczny trans. Całość opiera się na powtarzalności i gęstej atmosferze, z której w połowie wyłania się plemienne, pierwotne solo na perkusji, przypominające obrzędowy rytuał w sercu dżungli.
Ciekawostki
Legenda głosi, że tytuł miał początkowo brzmieć „In the Garden of Eden”. Kompletnie pijany wokalista Doug Ingle wybełkotał jednak słowa tak niewyraźnie, że perkusista Ron Bushy zapisał je fonetycznie na kartce – i tak już zostało. Zestawiając ten utwór z „Inside Looking Out”, widać wyraźnie dwa bieguny ówczesnego ciężkiego grania. Grand Funk Railroad to fizyczny atak i robotniczy gniew, z kolei Iron Butterfly to ucieczka w chemicznie napędzany mistycyzm. Słynne solo perkusyjne Bushy'ego było jednym z pierwszych tego typu fragmentów zarejestrowanych na płycie rockowej, wytyczając ścieżkę, którą wkrótce poszli inni tytani rocka.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
GRAND FUNK RAILROAD – „Inside Looking Out” (1969, Album: Grand Funk)

Proletariackie power trio z Michigan, definiujące amerykański, surowy hard rock przełomu dekad. Ignorowani i wyśmiewani przez prasę muzyczną za prostotę, równocześnie uwielbiani przez tłumy za bezpretensjonalną energię i szczerość. Ich muzyczny stempel to potężny, głośny fundament sekcji rytmicznej i krzykliwy wokal. Zespół funkcjonował w cieniu nieustannego napięcia między wyczerpującymi trasami koncertowymi a walką o prawa do własnej muzyki, co ostatecznie doprowadziło do ostrych konfliktów prawnych z ich ówczesnym menedżerem, Terrym Knightem.

To pot i smar fabryk motoryzacyjnych zamienione w gęsty, blues-rockowy walec. Zapożyczony od The Animals folkowy motyw staje się tu masywną, transową ścianą dźwięku. Całość opiera się na agresywnym, ekstremalnie przesterowanym basie i surowym, zdesperowanym wokalu Marka Farnera. Słychać tu garażową furię i nieokiełznaną fizyczność, pozbawioną jakichkolwiek ozdobników. Utwór buduje napięcie poprzez zapętloną, niemal mechaniczną motorykę sekcji rytmicznej, uderzając bezpośrednio i brutalnie.

Ciekawostki
Oryginał zespołu The Animals opowiadał o więziennej izolacji, jednak Grand Funk Railroad zamienili ten utwór w hymn robotniczej frustracji. Kluczem do brzmienia jest tutaj bas Mela Schachera, który zainstalował w swoim wzmacniaczu dodatkowy układ przesteru, tworząc brzmienie o dekadę wyprzedzające stoner rocka. W starciu z psychodelicznymi gigantami epoki, ten cover jawi się jako absolutne zaprzeczenie onirycznych podróży – to uderzenie młotem w kowadło, mocno osadzone w brutalnej rzeczywistości.
----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro