Starożytny carnyx był instrumentem dętym Celtów z epoki żelaza, używanym od ok. 200 r. p.n.e. do ok. 200 r. n.e. Był to rodzaj brązowej trąbki o wydłużonym kształcie litery S, trzymanej tak, że długa prosta część środkowa była pionowa, a krótka część końcowa z ustnikiem i znacznie szerszy dzwonek były poziome w przeciwnych kierunkach. Dzwonek był stylizowany na kształt głowy dzika lub innego zwierzęcia z otwartym pyskiem.

Używano go w działaniach wojennych, prawdopodobnie w celu poderwania wojsk do walki i zastraszenia przeciwników, jak podaje Polybius. Znaczna wysokość instrumentu pozwalała na usłyszenie go ponad głowami uczestników bitwy lub ceremonii.