FCBparasiempre

Campeonato Sudamericano de Selecciones:

30 września 1917 r. w Montevideo, meczem Urugwaj-Chile, rozpoczął się drugi w kolejności historycznej(i najstarszy na świecie) międzynarodowy turniej Copa America. W tym meczu otwarcia gospodarze pewnie pokonali Chilijczyków 4:0 po dwóch golach Carlosa Scarone i dwóch Angela Romano, który został królem strzelców turnieju z dorobkiem 4 goli. Cały turniej toczył się na niedawno wzniesionym stadionie Parque Pereyra, bardziej znanym jako Parque Central, pierwotnie zaplanowanym na 15 tys. widzów, chociaż na mecz gospodarzy z Argentyną zdołało wcisnąć się blisko 40 tys. chętnych. Nie ma co się dziwić, przecież wówczas telewizja nie istniała a radio było w powijakach. Od początku było jasne że podobnie jak przed rokiem liczyć się będą tylko Argentyna i Urugwaj. Futbol Chilijski był tylko tłem tego turnieju, natomiast Brazylia niezła technicznie nie miała większych szans rywalizować jak równy z równym. W efekcie 14 października 1917 doszło do decydującego starcia w turnieju między Argentyną a Urugwajem, w którym to gospodarze pokonali ,,Albicelestes” 1:0 po golu Hectora Scarone, 8 lat młodszego brata Carlosa, który został wybrany najlepszym piłkarzem turnieju. Hector Scarone, zdecydowanie lepszy od swojego starszego brata, grał nawet w 1926 przez pół roku w FC Barcelonie, lecz nie zrobił tam wielkiego wrażenia. Argentyńczycy na ten decydujący mecz musieli specjalnie podróżować całą noc do Montevideo, czego efektem było ogromne zmęczenie ale o tym postaram się napisać właśnie 14 października. Ciekawostką turnieju jest pierwszy w historii Copa America gol samobójczy, którego strzelił Chilijczyk Luis Alberto Garcia w 75 minucie meczu Argentyna-Chile.

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani
@Stinger_

Żywe legendy rodzimego futbolu:

30 września 1962 r. urodził się Dariusz Dziekanowski, napastnik. W Polsce obwołany następcą Bońka. Swemu wielkiemu poprzednikowi wprawdzie nigdy nie dorównał sukcesami drużynowymi, jednak pod względem barwności życia pozaboiskowego, niewielu rywali z murawy mogło się z nim równać. Dziekanowskiego często nazywano pierwszym polskim ,,piłkarskim celebrytą”. Po wyjeździe Bońka kilku zawodników przymierzano do roli króla Ekstraklasy. Największą indywidualnością, zdecydowanie wybijającą się ponad reszte, był jednak w tym gronie właśnie ,,Dziekan”. Skuteczniejszy, może nawet lepiej technicznie usposobiony od ,,Zibiego”, lecz jednak nie tak silny mentalnie ale kiedy miał swój dzień, oglądanie go na boisku przy piłce było prawdziwą przyjemnością. Elegancki, dystyngowany, dobrze zbudowany a przy tym obdarzony znakomitą techniką i naturalnym ciągiem na bramke, łatwo przyciągał uwagę kibiców oraz ekspertów. W Ekstraklasie zadebiutował nie długo po 17 urodzinach w barwach Gwardii Warszawa. W kilkanaście miesięcy zapracował na transfer do Widzewa Łódź. Z nóg zrzucała kwota. Ówcześnie mistrzowie Polski wykupili go za 21 milionów złotych. Było to absolutnym rekordem ligi w tym czasie. Dziekanowski dostał proste zadanie – wejść do gry za Bońka. Tak dobrze jednak nie było. Wrodzona chimeryczność nie pozwalała mu utrzymać na dłużej takiej dyspozycji. Denerwował też swoimi niezliczonymi protestami wobec sędziów. Bardzo długo czekał na pierwsze mistrzostwo Polski. Z Widzewem zdobył srebro i brąz. Z Legią, gdzie trafił z łódzkiej drużyny, w pierwszej przygodzie zgarnął ten sam zestaw. Dopiero po pierwszej zagranicznej przygodzie udało mu się zawiesić na szyje złoto, choć… zrobił to z odległości, Wojskowych wspomagał bowiem tylko w rundzie jesiennej mistrzowskiej edycji rozgrywek. Do tego dochodzą jeszcze 3 Puchary Polski. Niezwykle bogata jest też kolekcja indywidualnych osiągnięć tego zawodnika. W 1985 r. zdobył tytuł Piłkarza Roku według tygodnika ,,Piłka Nożna”. Był pierwszy triumfatorem tego plebiscytu, który w zwycięskim roku reprezentował 2 różne kluby. Trzy lata później wygrał natomiast ranking ,,Złotych Butów”. W tym samym sezonie ,,Dziekan” został też królem strzelców rozgrywek. W 1985 był na 7. Miejscu w Plebiscycie ,,Przeglądu Sportowego”. Przy mundialu w 1982 r. trener Piechniczek nie zdecydował się jeszcze dać mu szansy, choć debiut ,,Dziekana” przypadł na mecz kwalifikacji do tych mistrzostw. Od razu w premierowym występie piłkarz ten wpisał się na liste strzelców. Później czynił to jeszcze 19 razy. W latach 80-tych nikt go nie przebił pod tym względem. Jedno z jego trafień dało między innymi zwycięstwo nad Włochami w meczu towarzyskim(1:0).

W kolejnych eliminacjach był już sztandarową postacią ekipy Piechniczka. Zagrał w 4 z 6 meczach kwalifikacyjnych. Na mundialu zakończonym występem w ⅛ finału pojawił się w podstawowym składzie we wszystkich meczach Polaków. Trener krytykował go za brak agresji w grze ale to właśnie on zanotował asyste przy jedynym trafieniu biało-czerwonych na tym turnieju. ,,Po powrocie z MŚ na Dziekanowskiego czekał tłum rozgorączkowanych nastolatek. Gdy pojawił się w Sali, histeria była nie mniejsza niż na koncertach bitowych z początku lat 60-tych.”- komentował ,,Dziennik Łódzki”. Zdziwienia tym nie krył Włodek Smolarek, który podobno zdecydowanie nie nadawał z ,,Dziekanem” na jednych falach. Może, jak wielu, denerwowała go butna natura napastnika. ,,Nie obawiamy się zbytnio Brazylijczyków. Na ten mecz wyjdziemy sprężeni.”- stwierdził on przed ostatnim meczem na tych MŚ. Kariere w kadrze zakończył tak jak zaczął – od zdobytego gola w starciu z Turcją. Zagrał 63 razy w biało-czerwonych barwach. Zdobył też brązowy medal ME U-18 w 1981 r. Grał również w Celticu Glasgow i Bristol City. Miejscowi kibice znali go jako ,,Jackiego”. Później na krótko wrócił do Legii a następnie pojawił się w Bundeslidze( Alemannia Aachen i 1. FC Köln). Kariere zakończył zaś w Polonii Warszawa. Odniósł spore sukcesy i zyskał ogromna sławe ale umiejętności predestynowały go do jeszcze większych osiągnięć. Na drodze stanął jednak jego charakter i upodobanie do barwnego życia poza boiskowego. Po zakończeniu kariery odnalazł się jako felietonista i komentator w prasie oraz telewizji. Pracował też jako trener, był asystentem Beenhakera w pierwszej reprezentacji i wedle słów Listkiewicza, szykowano go do roli następcy Holendra na stanowisku selekcjonera. Samodzielnie prowadził reprezentacje juniorską. Pełnił funkcje radnego wojewódzkiego i zajmował stanowisko Przewodniczącego Klubu Wybitnego Reprezentanta. Swój życiorys opisał w książce pt. ,,Dziekan”.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@FcPortoFan1999
@Bernard777
@Adran360

@misterio Wydaje mi sie że Atalanta z Club Brugge powinno obfitować w wiele goli, podobnie Chelsea z Benficą. Mnie osobiście interesuje mecz Atletico z Eintrachtem i jesli się nie myle to chyba jeszcze ze sobą nie grali w Lidze Mistrzów?

Genialny ,,Ezi”:

30 września 1934 r. Ruch Hajduki Wielkie pokonuje u siebie lwowską Pogoń aż 5:0(!) w 19-tej kolejce polskiej ligi i jest już niemal na wyciągnięcie ręki mistrzem Polski. Wchodzących na boisko piłkarzy Pogoni przywitały gwizdy, zupełnie inaczej niż przy wejściu na murawe sędziego Schneidera, który cieszył się wśród publiki opinią sprawiedliwego. Warto dodać że przed meczem legendarny Jan Badura otrzymał upominek z okazji 10 lat występowania w koszulce Ruchu. ,,Niebiescy” wystawili najmocniejszy z możliwych składów, lecz(jak informował ,,Przegląd Sportowy”): ,,Ruch pojawił się przybrany w koszulki graczy z przedmeczu nosząc na piersiach napis KS Slavia, bowiem jego zwykłe kostiumy były identyczne z lwowskimi. Warto dodać iż Pogoń uskrzydlona zwycięstwem nad AC Milanem, poprosiła o dodatkową ochrone policji, spodziewając się niespodzianki w starciu z Ruchem i reakcji miejscowych kibiców. Niespodzianki jednak nie było. Ruch rozgromił Pogoń aż 5:0, z czego aż 4(!) gole strzelił(już wówczas gwiazda ligi i reprezentacji) Ernest Wilimowski. To był czwarty mecz Wilimowskiego w sezonie, w którym strzelił przynajmniej 3 gole(!) a przypominam że to był debiutancki sezon genialnego ,,Eziego”.

@Adran360
@Bernard777
@FcPortoFan1999
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

,,Dzieciństwo” Blaugrany:

30 września 1906 r. przerwano mecz FC Barcelony z powodu… zapadających ciemności. Spotkanie z FC Catala stanowiące część Copa Salut, przerwano w 65 minucie z powodu braku odpowiedniej widoczności i dokończono po tygodniu. W finale tych rozgrywek Barça spotkała się z Club X(taką nazwą posługiwał się Espanyol do roku 1909). Przy prowadzeniu 3:1 przeciwnicy zrezygnowali z dalszej gry. Cały turniej rozgrywano w dziewięcioosobowych składach. Takie to były romantyczne, pionierskie czasy futbolu w Barcelonie.

@Stinger_
@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@Adran360

@misterio Dałem ci herba zielonego z sympatii bo i tak po chińsku to ja nie panimaju a i po rusku też nie specjalnie...

Feliz cumpleaños panie Frank! Z okazji 63 urodzin oczywiście. 30 września 1962 r. urodził się Frank Rijkaard, znakomity piłkarz oraz były już trener ,,naszej” Dumy Katalonii. Ja, jako cule, dziękuje mu z całego serca że mogłem kochać i cieszyć się jak małe dziecko z mojego ukochanego klubu.
@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

Celtic za burtą!

29 września 1976 r. Wisła Kraków pokonała Celtic Glasgow 2:0 w rewanżowym meczu 1/32 Pucharu UEFA i awansowała do następnej rundy. Zdobywcę Pucharu Mistrzów z 1967 roku za pucharową burtę wyrzucił niezawodny Kazimierz Kmiecik. Arcyskuteczny snajper w 6 minut strzelił dwa gole. Drugi z nich to przepiękny lob z około 25 m, po tym jak napastnik Wisły zauważył że bramkarz Latchford wyszedł za daleko ze swojej ,,świątyni". Zaraz po meczu Jock Stein, słynny menedżer Celticu chciał od razu kupić kilku piłkarzy Wisły. Biedak się rozczarował, gdyż przecież krakowski zespół był pod kuratelą Milicji Obywatelskiej...

@Adran360
@Bernard777
@FcPortoFan1999
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

Moskwa podbita:

29 września 1982 r. Śląsk Wrocław pokonał na wyjeździe Dynamo Moskwa 0:1 w 1/32 Pucharu UEFA i awansował do kolejnej rundy. W meczu rewanżowym zdecydowanym faworytem byli już Rosjanie. Jednak piłkarze Śląska postarali się i wygrali w Moskwie. W 17 minucie fantastycznym strzałem z dystansu popisał się Ryszard Tarasiewicz. Był to jeden z piękniejszych o ile nie najpiękniejszy gol tego zawodnika w karierze. Gospodarze rzucili się do huraganowych ataków. ,,Wojskowi” umiejętnie się bronili próbując grać z kontry. Wraz z upływającym czasem gospodarze grali coraz bardziej nerwowo i ich ataki nie zawsze były przemyślane, Jednakże zdobyli bardzo dużą przewagę. W ostatnim kwadransie WKS grał już tylko ,, obronę Częstochowy” ale zdołał dowieźć wynik do końca. Rosjanie pamiętając a może nie chcąc pamiętać atmosfery z Wrocławia zorganizowali dla gości z Polski różne atrakcje, w rodzaju zwiedzania mauzoleum Lenina czy wycieczki do Borodino na miejsce słynnej bitwy z epoki napoleońskiej.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@FcPortoFan1999
@Bernard777
@Adran360

@FCBparasiempre
29 września 1913 r. urodził się Silvio Piola. Ten włoski snajper strzelał gole zarówno po trzydziestce, jak i przed nią. Strzelał tak dużo, że po dziś dzień nikt w lidze włoskiej nie może pobić jego rekordu – 274 zdobytych goli! Chyba nikt nie będzie w stanie pobić tego rekordu. Dlaczego? Po pierwsze – Piola miał niesamowity talent do gry. Był wszechstronnym napastnikiem. Strzelał gola zarówno prawą, jak i lewą nogą. Mimo skromnych warunków fizycznych (178 centymetrów wzrostu) dobrze grał głową. W uderzaniu piłki tą częścią ciała nie przeszkadzały mu nawet szwy na głowie. Adrenalina wytworzona przy okazji derbów Wiecznego Miasta z Romą zrobiła swoje. Potrafił strzelać gole lokalnemu rywalowi, grając ze spuchniętą kostką czy złamanym żebrem. Siłę fizyczną łączył z doskonałą techniką. Piola(tak jak dzisiaj Cristiano Ronaldo czy Lionel Messi) ani myślał schodzić z boiska. Nierzadko grywał kontuzjowany lub chory. Nic nie powstrzymywało go przed chęcią strzelania bramek. Grając w Pro Vercelli (o tym klubie możesz przeczytać tutaj) wrócił do gry dwa tygodnie po złamaniu kości piszczelowej, choć lekarz zalecał dwa miesiące przerwy. Przez niektórych uważany jest za wynalazcę gola określanego w języku angielskim mianem ,,bicycle kick”. We Włoszech o takim strzale mówiło się ,,przewrotka alla Piola”. Siłę strzałów Pioli porównywano do siły uderzenia pioruna. Na boisku okrutny i bezlitosny był tylko wtedy, kiedy trzeba było posłać piłkę do siatki. W 1943 w derbach Rzymu przez cały mecz Piolę brutalnie faulował Luigi Allemandi. Po meczu Silvio… podziękował mu za grę. Poza boiskiem wiódł spokojne życie u boku swojej żony Aldy Ghano, z którą ożenił się w 1948 roku i żył aż do śmierci. Państwo Piola doczekali się dwójki dzieci: córka Paola jest psychologiem, natomiast syn Dario próbował swoich sił jako obrońca Pro Vercelli, po czym został prawnikiem i politykiem. We krwi prawnuka Alonso (urodzony w 1979 roku) płynie także krew brazylijska. Nie było innej możliwości jak kolejny piłkarz w rodzinie. Alonso grał w niższych ligach Włoch, Szwajcarii i Ameryki Południowej.

Umiejętności Włocha to jedno a boiskowa długowieczność to drugie… Piola zadebiutował w Serie A w barwach Pro Vercelli w roku 1930, mając zaledwie siedemnaście lat. Ostatni mecz w lidze rozegrał jako piłkarz Novary niemal ćwierć wieku później (!), bo w roku 1954. 24 lata grania i regularnego strzelania. Silvio był skazany na futbol. Starszy brat Serafino także grał w piłkę, jednak musiał porzucić karierę sportowca z powodu poważnej wady wzroku. Zawód piłkarza zamienił na pracę księgowego. Piłkę kopał także Paolino – kuzyn Silvio. Do piłki Piolę przekonał Giuseppe Cavanna – bramkarz Pro Vercelli, a prywatnie brat matki Silvio. Cavanna w 1934 roku zdobył z Włochami mistrzostwo świata jako rezerwowych bramkarz. Cztery lata później dokona tego samego jego bratanek… Cavanna zaszczepił Silvio bakcyla do futbolu, natomiast na głębokie wody futbolowego oceanu wypłynął dzięki… księdzu. Opatrzność zesłała Pioli i Pro Vercelli kapłana Don Sassiego, który polecił go w 1928 roku klubowi. Napastnik był kapitanem drużyny sekcji młodzieżowej Pro Vercelli o nazwie Veloce. Właścicielem dziecięcej drużyny był szef sklepu sportowego nazwiskiem Bernasconi. Wziął on pod swoje skrzydła grupkę bardzo zdolnych dzieciaków, między innymi późniejszą legendę Juventusu Teobaldo Depetrini, Ermesa Bosettiego i mistrza świata z 1938 roku Pietro Ferrarisa. Dobra gra Pioli sprawiła, że po konsultacji z opiekunem grupy młodzieżowe Mario Ardissone, trener dorosłej drużyny Jozsef Nagy przesunął szesnastoletniego wówczas Silvio do swojej ekipy. Przez cztery lata gra dla ,,Lwów” strzelił 51 goli. Po dziś dzień jest najlepszym strzelcem w historii klubu. W meczu z Fiorentiną aż sześciokrotnie pokonał bramkarza rywali. Zdarzyło mu się nawet strzelić bramkę… swojemu wujkowi, kiedy ten reprezentował Napoli. W 1934 roku Piola został zawodnikiem Lazio Rzym. Napastnik został zmuszony do zmiany barw klubowych. Palce przy transferze maczał sekretarz Partii Faszystowskiej Giovanni Marinelli i generał Georgio Vaccaro. Starające się o napastnika Torino oraz Inter musiały obejść się smakiem. Silvio był z natury spokojnym człowiekiem. Od polityki o wiele bardziej interesowały go psy, wędkarstwo i polowania. Ostatnią pasją Piolę zaraził jego ojciec, który na urodziny kupił mu karabin. Stronił od alkoholu i papierosów. Nie chciał niszczyć sobie kariery i życia przez bunt; zwłaszcza, że na zarobki w Lazio narzekać nie mógł. Na początku zarabiał 70 000 lirów rocznie. Z czasem pensja wzrosła do niemal pół miliona lirów za rok gry. Przeciętny Włoch o takich pieniądzach mógł tylko pomarzyć. Piola w ciągu dziewięciu lat gry dla Lazio strzelił 143 gole w 227 meczach. W kronikach rzymskiego klubu widnieje jako najlepszy strzelec wszech czasów. Dwa razy Silvio zostawał królem strzelców Serie A (1937 i 1943). Co z tego, skoro Lazio z nim w składzie nigdy nie zdobyło mistrzostwa? Partyjnym dygnitarzom nie o to chodziło. Niezadowolony i obawiający się o swoje stanowisko prezydent Lazio Remo Zanobi chciał pozbyć się Pioli z klubu pod pretekstem… zamiłowania piłkarza do polowań. Eugenio Gualdi także chciał usunięcia napastnika z klubu. Zniechęcał go do pozostania w klubie karami finansowymi za rzekome spóźnianie się na treningi, ale autorytet Pioli w oczach drużyny i kibiców sprawił, że to prezydent musiał opuścić Lazio.

Zbliżająca się klęska wojenna faszystowskich Włoch zmusiła Piolę do opuszczenia Rzymu. Piłkarz przeniósł się do Turynu. Tam występował zarówno w barwach Torino (1944), jak i Juventusu (1945-1947). ,,Stara Dama” kupiła go za kolosalną jak na tamte czasy kwotę trzech milionów lirów. W styczniu 1945 roku gruchnęła wiadomość o śmierci napastnika. Liga włoska pod koniec II wojny światowej nie grała, więc na boiskach Silvio nie był widywany. Miał on zginąć w zamachu bombowym. W intencji jego duszy odprawiono nawet mszę. W maju 1945 roku plotki zdementowano. Piola wrócił do świata żywych… W 1947 roku Silvio Piola został zawodnikiem Novary, gdzie grał do końca swojej kariery. W debiutanckim sezonie snajpera klub wygrał Serie B i uzyskał awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. Tam trzymał się wraz z trwaniem kariery Pioli. Sezon po przejściu piłkarza na emeryturę, Novara wróciła do Serie B. W tym klubie także jest najlepszym strzelcem. 86 goli w 185 meczach sprawiło, że stadion w Novarze dziś nosi imię legendarnego napastnika. Władze kluby postanowiły o tym rok po śmierci legendy w roku 1997. Ostatniego gola strzelił mając 40 lat, 6 miesięcy i 9 dni. Nikt starszy nie zdobył bramki w Serie A aż do czasów Alessandro Costacurty. Silvio Piola był nie tylko z jednym z najlepszych, a może i najlepszym napastnikiem w historii Serie A, ale przede wszystkim częścią niezapomnianej ekipy Vittorio Pozzo. Pierwsze powołanie otrzymał na mecz z Austrią w 1935 roku w Wiedniu. Tuż przed meczem Piola zniknął. Okazało się, od debiutu w reprezentacji wolał… polowanie w miejscowym lesie. Zadanie odszukania Silvio miał ówczesny golkiper Lazio Giacomo Blason. Wycieczki do lasu omal nie przepłacił życiem. Piola wziął go za zwierzynę i… postrzelił. Blason w meczu nie zagrał, a Piola już tak. Ba! Strzelił nawet dwa gole, a Włosi zwyciężyli 4-2. Po meczu twórca znakomitego ,,Wunderteamu” Hugo Meisl nazwał Piolę ,,Bestią”. Inny jego boiskowy przydomek brzmiał ,,Taran”. W barwach narodowych snajper – tak jak w klubach – strzelał gola za golem, ale Pozzo długo przekonywał się do Silvio, narzekając na jego wyszkolenie techniczne. Włoscy kibice byli zszokowani, gdy Pozzo nie powołał Pioli na mundial w 1934 roku. Sam piłkarz był bardzo rozżalony, ponieważ nie mógł reprezentować ojczyzny na własnej ziemi. Na francuskim czempionacie bez Pioli Włosi nie obroniliby mistrzowskiego tytułu. Napastnik uratował Italii skórę już w pierwszym meczu, kiedy to w czwartej minucie dogrywki strzelił decydującego gola Norwegii. W ćwierćfinale zdobył dwie bramki w potyczce z gospodarzami turnieju, a Włochy wygrały 3-1. W półfinale z Brazylią strzelali inni, ale finał na Colombes był popisem ówczesnego gracza Lazio. On i Gino Colaussi strzelili po dwa gole, a Włosi wygrali decydujący bój 4-2 i zapisali się na kartach historii jako pierwszy zespół, który obronił Puchar Świata. Ćwierćwiecze Pioli w roli piłkarza było pasmem sukcesów. Na każdym szkle znajduje się jednak rysa. Silvio Piola nigdy nie był mistrzem Włoch. Trzy razy był drugi: raz z Lazio (1937), a dwa razy z Juventusem (1946 i 1947). Do klubu ze stolicy Piemontu przeniósł się głównie po to, aby zdjąć klątwę. Zniechęcony ciągłymi niepowodzeniami w walce o scudetto, zamienił wielkie Juve na małą Novarę. Wszędzie, gdzie był zostawał legendą i ulubieńcem tłumów, a to wszystko we Włoszech – kraju, gdzie jedna jest tylko matka i ukochana drużyna…

Legenda i najlepszy strzelec w historii Serie A:

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani
@Stinger_

,,Dream Team” pokazał moc:

29 września 1993 r. FC Barcelona pokonała na Camp Nou Dynamo Kijów 4:1 w rewanżowym meczu I rundy Ligi Mistrzów. Gole dla Barçy zdobywali: Bakero(18 i 48 minuta), Laudrup(10 minuta) oraz Koeman(73 minuta). Czy można powiedzieć, że mecz pierwszej rundy pucharowej Ligi Mistrzów 1993/94 był najlepszym meczem ze wszystkich rozegranych przez Dream Team? Można znaleźć mnóstwo argumentów na obronę tej tezy, z Johanem Cruyffem, wspomaganym przez Charly'ego Rexacha i Tonny'ego Bruinsa , którzy poprowadzili drużynę w perfekcyjnie wykonanym ustawieniu 3-4-3 do niezwykłego zwycięstwa. Po przegranej 3-1 w pierwszym meczu na Ukrainie, trzeba było wykonać zadanie. A ich gra podaniowa była najlepsza, oddano 29 strzałów na bramkę, a cztery z nich trafiły do siatki. „To była noc pełna pasji zarówno na boisku, jak i na trybunach” – powiedział Cruyff po jej zakończeniu.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@AssisMoreira
@Adran360

@Andi18 Dzięki śliczne za słowa uznania bo rzeczywiście siedziałem nad tym kilka miesięcy, nie mając jeszcze w domu dostępu do internetu(chodziłem do parku do biblioteki gdzie były komputery do korzystania).
Robert te 423 gole zdobyte przez Bobka powinien przekroczyć już w tym sezonie, co i tak będzie wielkim osiągnięciem. Natomiast Ferenca Puskasa już raczej nie dogoni...

@Eto'o9 R10 Z jednej strony masz racje, o tej porze nie ma takiego klimatu. Jednak z drugiej strony, jeśli mecze miałyby być rozgrywane o 21 i później w niedziele, to dla mnie jest to za późno i wówczas zdecydowanie wolałbym o tej 16:15! Po prostu idąc na drugi dzień do roboty męcze się i jestem na wpół przytomny...!

Historyczna klęska Blaugrany:

29 września 1940 r. FC Barcelona doznała jednej z największych klęsk w historii a mianowicie poległa aż 11:1 z FC Sevilla na „Estadio Nervion”. To obok starcia z Athletic Bilbao(12:1), jedyny mecz ligowy, w którym Barça straciła dwucyfrową liczbe goli. ,,Katem” Blaugrany okazał się przede wszystkim Guillermo Campanal I(najlepszy strzelec Sevilli w historii) zdobywca 5 goli. Hattricka dołożył Torrontegui a pozostałe trafienia dołożyli Raimundo(2) i Berrocal. Dla Barçy trafił Jose Valle Mas… otwierając wynik meczu w 10 minucie. Miedzy 23 a 28 minutą Sevilla zdobyła jednak aż 4 gole a po przerwie dokończyła dzieła zniszczenia. Był to mecz pierwszej kolejki sezonu 1940/41, który Blaugrana zakończyła na czwartej pozycji a Sevilla na piątej. Czyżby ten pierwszy gol strzelony przez Masa aż tak rozwścieczył Andaluzyjczyków?

@Adran360
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Mixtape
@misterio
@Ogorinho1974
@Safrani
@Stinger_

@Andi18 Liste masz poniżej bo troche się chyba pogubiłem :)

Już przesyłam:

1 J. Bican(Austria) – 607! zdobytych goli

2 C. Ronaldo- 576

3 Messi- 541

4 F. Puskas(Węgry) 508 goli (598 total w karierze)

5 S. Bobek(Jugosławia)- 423

6 I. Schlosser(Węgry) - 417

R. Lewandowski - 417

7 G. Zsengeler(Węgry) - 416

8 Mc Grory(Szkocja) - 410

9 Gerd Müller- 403

10 C. Bianchi(Argentyna) -393

Z. Ibrahimovič 393

Luis Suarez(Urugwaj)-399

11 F. Szusza(Węgry) - 392

12 A. De Cleyn(Belgia)- 377

13 Romario - 375 (1000 total w karierze)

14 G. Nordhal(Szwecja)- 374 (485)

Di Stefano(Argentyna) -374 (406)

15 J. Greaves(Anglia) - 366

H.Gallacher(Szkocja)- 366

16 D. Onnis(Włochy)- 363

17 J. Takacs(Węgry) - 360

18 Hugo Sanchez – 356

19 G. Sarosi(Węgry) - 351

O. Castro(Chile)- 351

Rivaldo 351

20 H. Antelo(Boliwia) - 350

B. Voorhoof(Belgia)- 350

21 J. Bambrick(Irlandia Płn.) -349

22 Krankl(Austria)- 344

23 J. Mermans(Belgia)- 339

24 R. Braine(Belgia)- 338

M. Jardel(Portugalia) 338

25 A. Durič(Jugosławia/Singapur)-335

26 J. Jones(Irlandia Płn.)-332

27 Peyroteo(Portugalia)-331 (700) i 635 dla Sporting Lizbona

28 F. Gomes(Portugalia)-330

G. Chinaglia(USA)- 330

29 D. Mc Lean(Szkocja)-325

30 G. Ferguson(Szkocja)-324

31 R. Dienst(Austria) - 323

32 Lloyd-Williams(Walia)-320

33 I. Langara(Hiszpania)- 319

34 Eusebio(Portugal) - 317 (1137 total) i 727 dla Benfiki

35 J. Cardozo(Meksyk)- 316

36 M. Oktay(Turcja)- 314

K. Benzema 314

37 G. Szilagyi(Węgry) - 313

G. Geels(Belgia) - 313

Cabinho(Brazylia) - 313

38 Van der Kuylen(Holandia)-311 i 685 dla PSV Eindhoven

39 W. Dean(Anglia) -310

K. Warzycha 310

E.Vandenbergh 310

40 F. Binder(Austria) - 309

41 J. Fatton(Szwajcaria)-307

A. Polster(Austria)-307

42 F. Deak(Węgry) - 305

43 M. Gruznow(Estonia) 304

44 J.C. Plata(Gwatemala)-303

F. Bene(Węgry) 303

D. Halliday(Szkocja) 303

46 J. Altafini(Altafini) - 301

45 A. McPherson Stark(Szkocja)300

46 E. Stojaspal(Austria)- 296

S. Kocsis 296

47 J. Labruna(Argentyna)-295

48 A. Erico(Paragwaj)- 293

49 D. Dżajič(Jugosławia)- 292

J. Aguas(Portugalia) 292

A. Mc Coist(Szkocja) 292

A.P. Gignac 291

50 J. Cruyff- 290

E. Cavani 289

51 C. Hermosillo(Meksyk)-286

Samuel Eto’o 286

52 H. Ferguson(Szkocja)- 285

M. Kempes 285

53 T. Henry- 284

54 A. Shearer- 283

55 S. Bloomer(Anglia)- 282

S. Aguero 282

56 Ali Ashfaq(Malediwy)-281

57 L. Fazekas(Węgry)- 280

A. Cueleers(Belgia) 280

J. Eriksen(Szwecja) 280

58 S. Abreu- 279

59 D. Villa 278

60 S. Ibarra(Argentyna) 276

61 W. Reid(Szkocja)- 275

62 S. Piola(Włochy)- 274

63 J.G. Rivas(Wenezuela)-271

G. Toldi(Węgry)- 271

64 K. Fischer(RFN)- 268

G. Meazza(Italia) 268

T. Cubillas(Peru) 268

65 F. Morena(Urugwaj)- 267

K. Decker(Austria) 267

A. Krings(Luxemburg)-267

66 R. Geels(Holandia) 265

N. Hidegkuti(Węgry) 265

67 J. Sanchez 263

Nene- 263

68 J.E. Garcia 262

69 R. Coppens- 261

S. Kaiafas 261

O. Mas 261

70 Mavros- 260

H. Sükür 260

71 D. Mori- 259

H. Masantonio 259

Raul Gonzalez- 259

72 J. Borgetti- 258

D. Maradona 258

S. Arweładze 258

A. Cunningham 258

Ch. Buchan- 258

73 D. Jack 257

74 R. Makaay- 256

F. Albert 256

75 N. Lofthouse- 255

R. Ferier 255

B. Lacombe 255

J. Skoblar 255

76 D. Wilson- 254

77 P. Żekow- 253

78 T. Zarra- 252

V. Kopecki 252

S. Jonasson 252

D. Georgesku 252

H. Yazalde 252

J. Hansen 252

H. Larsson 252

79 W. Mc Fayden 251

J. Bosman 251

J. Sanfilippo 251

80 J. Cardozo- 249

E. Meier 249

M. Palermo 249

C. Morete 249

F. Totti 249

K.J. Huntelaar 249

81 V. Aristizabal- 248

R. Griffiths 248

J. Bradford 248

82 Ronaldo(Brazil) 247

83 S. Rushfeldt- 246

G. Batistuta 246

H. Gallacher 246

84 P. Jørgensen 245

F. Cejka 245

H.Gottardi 245

J. Capelle 245

85 O. Sanchez- 244

J. Hügi 244

L. Tichy 244

86 L. Amado 243

A. Schiavio 243

M. Fernandez 243

J. Smith 243

Mohamed Salah 243

87 S. Chapuisat 241

T. Çolak 241

88 I. Rush 240

G. Brown 240

J. Irismetow 240

A. Di Natale 240

G. Higuain 240

89 E. Gonçalves 239

U. Kirsten 239

90 L. Nilis 238

A. Acosta 238

H. Casarin 238

91 J. Aldridge 237

W. Lubański 237

92 Y. Sideris 236

P. Van Himst 236

93 B. Bradley 235

94 M. Kozma 234

L. Artime 234

D. Papaioanou 234

95 G. Camsell 233

Ch. Antenen 233

96 R. Van Nistelroy 232

C. Pizarro 232

97 S. Rey 231

M. Pellegrina 231

A. Schall 231

98 J. Ceulemans 230

W. Hahnemann 230

99 A. Cole 229

100 F. Lee 228

R. Vasilyuk 228

T. Cottee 228

101 R. Camataru 227

D. Trezeguet 227

102 Danciulescu 225

@MirusAmisz Z wielką przyjemnością, prosze uprzejmie:

1 J. Bican(Austria) – 607! zdobytych goli

2 C. Ronaldo- 576

3 Messi- 541

4 F. Puskas(Węgry) 508 goli (598 total w karierze)

5 S. Bobek(Jugosławia)- 423

6 I. Schlosser(Węgry) - 417

R. Lewandowski - 417

7 G. Zsengeler(Węgry) - 416

8 Mc Grory(Szkocja) - 410

9 Gerd Müller- 403

10 C. Bianchi(Argentyna) -393

Z. Ibrahimovič 393

Luis Suarez(Urugwaj)-399

11 F. Szusza(Węgry) - 392

12 A. De Cleyn(Belgia)- 377

13 Romario - 375 (1000 total w karierze)

14 G. Nordhal(Szwecja)- 374 (485)

Di Stefano(Argentyna) -374 (406)

15 J. Greaves(Anglia) - 366

H.Gallacher(Szkocja)- 366

16 D. Onnis(Włochy)- 363

17 J. Takacs(Węgry) - 360

18 Hugo Sanchez – 356

19 G. Sarosi(Węgry) - 351

O. Castro(Chile)- 351

Rivaldo 351

20 H. Antelo(Boliwia) - 350

B. Voorhoof(Belgia)- 350

21 J. Bambrick(Irlandia Płn.) -349

22 Krankl(Austria)- 344

23 J. Mermans(Belgia)- 339

24 R. Braine(Belgia)- 338

M. Jardel(Portugalia) 338

25 A. Durič(Jugosławia/Singapur)-335

26 J. Jones(Irlandia Płn.)-332

27 Peyroteo(Portugalia)-331 (700) i 635 dla Sporting Lizbona

28 F. Gomes(Portugalia)-330

G. Chinaglia(USA)- 330

29 D. Mc Lean(Szkocja)-325

30 G. Ferguson(Szkocja)-324

31 R. Dienst(Austria) - 323

32 Lloyd-Williams(Walia)-320

33 I. Langara(Hiszpania)- 319

34 Eusebio(Portugal) - 317 (1137 total) i 727 dla Benfiki

35 J. Cardozo(Meksyk)- 316

36 M. Oktay(Turcja)- 314

K. Benzema 314

37 G. Szilagyi(Węgry) - 313

G. Geels(Belgia) - 313

Cabinho(Brazylia) - 313

38 Van der Kuylen(Holandia)-311 i 685 dla PSV Eindhoven

39 W. Dean(Anglia) -310

K. Warzycha 310

E.Vandenbergh 310

40 F. Binder(Austria) - 309

41 J. Fatton(Szwajcaria)-307

A. Polster(Austria)-307

42 F. Deak(Węgry) - 305

43 M. Gruznow(Estonia) 304

44 J.C. Plata(Gwatemala)-303

F. Bene(Węgry) 303

D. Halliday(Szkocja) 303

46 J. Altafini(Altafini) - 301

45 A. McPherson Stark(Szkocja)300

46 E. Stojaspal(Austria)- 296

S. Kocsis 296

47 J. Labruna(Argentyna)-295

48 A. Erico(Paragwaj)- 293

49 D. Dżajič(Jugosławia)- 292

J. Aguas(Portugalia) 292

A. Mc Coist(Szkocja) 292

A.P. Gignac 291

50 J. Cruyff- 290

E. Cavani 289

51 C. Hermosillo(Meksyk)-286

Samuel Eto’o 286

52 H. Ferguson(Szkocja)- 285

M. Kempes 285

53 T. Henry- 284

54 A. Shearer- 283

55 S. Bloomer(Anglia)- 282

S. Aguero 282

56 Ali Ashfaq(Malediwy)-281

57 L. Fazekas(Węgry)- 280

A. Cueleers(Belgia) 280

J. Eriksen(Szwecja) 280

58 S. Abreu- 279

59 D. Villa 278

60 S. Ibarra(Argentyna) 276

61 W. Reid(Szkocja)- 275

62 S. Piola(Włochy)- 274

63 J.G. Rivas(Wenezuela)-271

G. Toldi(Węgry)- 271

64 K. Fischer(RFN)- 268

G. Meazza(Italia) 268

T. Cubillas(Peru) 268

65 F. Morena(Urugwaj)- 267

K. Decker(Austria) 267

A. Krings(Luxemburg)-267

66 R. Geels(Holandia) 265

N. Hidegkuti(Węgry) 265

67 J. Sanchez 263

Nene- 263

68 J.E. Garcia 262

69 R. Coppens- 261

S. Kaiafas 261

O. Mas 261

70 Mavros- 260

H. Sükür 260

71 D. Mori- 259

H. Masantonio 259

Raul Gonzalez- 259

72 J. Borgetti- 258

D. Maradona 258

S. Arweładze 258

A. Cunningham 258

Ch. Buchan- 258

73 D. Jack 257

74 R. Makaay- 256

F. Albert 256

75 N. Lofthouse- 255

R. Ferier 255

B. Lacombe 255

J. Skoblar 255

76 D. Wilson- 254

77 P. Żekow- 253

78 T. Zarra- 252

V. Kopecki 252

S. Jonasson 252

D. Georgesku 252

H. Yazalde 252

J. Hansen 252

H. Larsson 252

79 W. Mc Fayden 251

J. Bosman 251

J. Sanfilippo 251

80 J. Cardozo- 249

E. Meier 249

M. Palermo 249

C. Morete 249

F. Totti 249

K.J. Huntelaar 249

81 V. Aristizabal- 248

R. Griffiths 248

J. Bradford 248

82 Ronaldo(Brazil) 247

83 S. Rushfeldt- 246

G. Batistuta 246

H. Gallacher 246

84 P. Jørgensen 245

F. Cejka 245

H.Gottardi 245

J. Capelle 245

85 O. Sanchez- 244

J. Hügi 244

L. Tichy 244

86 L. Amado 243

A. Schiavio 243

M. Fernandez 243

J. Smith 243

Mohamed Salah 243

87 S. Chapuisat 241

T. Çolak 241

88 I. Rush 240

G. Brown 240

J. Irismetow 240

A. Di Natale 240

G. Higuain 240

89 E. Gonçalves 239

U. Kirsten 239

90 L. Nilis 238

A. Acosta 238

H. Casarin 238

91 J. Aldridge 237

W. Lubański 237

92 Y. Sideris 236

P. Van Himst 236

93 B. Bradley 235

94 M. Kozma 234

L. Artime 234

D. Papaioanou 234

95 G. Camsell 233

Ch. Antenen 233

96 R. Van Nistelroy 232

C. Pizarro 232

97 S. Rey 231

M. Pellegrina 231

A. Schall 231

98 J. Ceulemans 230

W. Hahnemann 230

99 A. Cole 229

100 F. Lee 228

R. Vasilyuk 228

T. Cottee 228

101 R. Camataru 227

D. Trezeguet 227

102 Danciulescu 225

Komentarz usunięty przez użytkownika

@Andi18 Taki ranking to ja ułożyłem sam jakieś 18 lat temu i mniej więcej co pół roku aktualizuje...
Zaraz ci podeśle tą klasyfikacje, poczkaj

Robert Lewandowski strzelając dzisiaj zwycieskiego gola zrównał się w klasyfikacji strzelców ligowych z Imre Schlosserem(obaj mają po 417 goli). Przed Robertem do pobicia Stjepan Bobek(423 gole).

@MirusAmisz Zgadza się, przed chwilą sam to znalazłem. Wybacz ale ja latem mam mało czasu na czytanie wszystkiego na łamach fcbarca.com

@MirusAmisz Ależ naturalnie że jestem! Tylko z góry zaznaczam że nie mam możliwości oglądania Barcy B, to po pierwsze. Po drugie nie ma takiego imienia i nazwiska jak Dro! Wyszukałem że pilkarz nazywa się Pedro Fernandez Sarmiento, więc niech "szanowna" redakcja nie wprowadza w błąd...

@azysko Nie każdy ma możliwość oglądania, jakbyś nie wiedział...

Bez względu na skład i styl trzeba bezwzględnie zgarnąć 3 punkty! Inaczej będziemy frajerami a głównie to określenie spadnie chyba na trenera...

Dro? A kim jest do cholery jakiś Dro? Ktoś o nim słyszał?

@FCBparasiempre
28 września 1946 r. w Rudzie Śląskiej urodził się Bronisław Bula, pomocnik. ,,Bula! Nie ośmieszaj kadrowicza!”- skandowały trybuny podczas Wielkich Derbów Śląska między Ruchem Chorzów a Górnikiem Zabrze. Nie wiadomo czy te okrzyki podnosiły dume, czy raczej sprawiały przykrość świetnemu piłkarskiemu dyrygentowi. Choć intencja ich autorów była dobra(stanowiły przecież pochlebstwo) to z drugiej strony nieustannie przypominały o otwartej ranie, jaką w karierze Buli stanowiła kadra narodowa. Błogosławieństwem były jego ponadprzeciętne umiejętności piłkarskie. Świetny reżyser gry, z doskonałą umiejętnością kombinacyjnej taktyki, obdarzony bardzo przenikliwym okiem i zdolnością zagrania piłki ,,na nos”. Antoni Piechniczek mówił o nim, że na boisku był prawdziwym profesorem. Przekleństwo stanowił zaś… Kazimierz Deyna, piłkarz niemal bliźniaczy w swym stylu. Dlatego też trener reprezentacji Polski przy wyborze składu decydował się tylko na jednego z nich i na ogół wybierał właśnie rozgrywającego Legii. Premiera kariery reprezentacyjnej obu zawodników, która przypadała na ten sam dzień(24 kwietnia 1968), zdecydowanie wypadła na korzyść Buli. W 62 minucie meczu z Turcją zdecydował się na strzał z dystansu a piłka po rykoszecie wpadła do siatki rywali. W związku z tym już w debiucie zawodnik Niebieskich zapisał na swoje konto premierowego gola. ,, Zadowolony jestem z debiutu wszystkich czterech młodych zawodników: Deyny, Maszczyka, Folbrychta i Buli”- podsumował ówczesny selekcjoner Ryszard Koncewicz. Później zarówno jemu, jak i jego następcom ciężko było znaleźć miejsce na boisku jednocześnie dla ,,Kaki” i Buli. Razem zagrali zaledwie kilka razy. Kazimierz Górski w decydujących momentach trzymał się jednak sztywno koncepcji z Deyną. To on pojechał na Igrzyska Olimpijskie w 1972 oraz na MŚ 2 lata później, z których to imprez Polska przywiozła 2 medale. Dla Buli pozostawały tylko ,,resztki”.

Dwukrotnie zagrał w eliminacjach MŚ, osiem razy w eliminacjach ME. Więcej meczów o stawke w jego dorobku reprezentacyjnym brak. W wywiadzie dla katowickiego ,,Sportu” przyznawał że sporo było jego winy bo przesadzał z widowiskową grą pod publiczkę. Jacek Gmoch natomiast już całkiem odpuścił tę kandydaturę. Może w gre weszły też zadawnione rany, bo Bula wspominał że to właśnie z nim najostrzej rywalizował na boisku i na ogół nie szczędzili sobie razów. Wetował to sobie na niwie ligowej. Okrzyki ,,Bula, nie ośmieszaj kadrowicza” wznoszone były przy okazji arcyprestiżowych Wielkich Derbów Śląska przeciwko Górnikowi Zabrze. Bula wraz z kolegami z Ruchu mierzył się z odwiecznym rywalem w składzie, między innymi z medalistami MŚ: Fischerem, Gorgoniem, Szarmachem, mistrzem olimpijskim Lubańskim czy też Banasiem. Tymczasem największą gwiazdą został właśnie Bula. ,, Gwiazda Buli jaśniała potem już pełnym blaskiem, on narzucał grze Niebieskich tempo. Pełnymi finezji podaniami raz po raz puszczał w bój kolegów, sam nie rezygnując z każdej próby szturmowania przedpola zabrzan. On podjął ciężar odpowiedzialności za losy meczu i dzięki jego grze pełnej fantazji, polotu i co najważniejsze skuteczności”- pisał o nim katowicki ,,Sport”. W tym meczu ustrzelił hat-tricka. Za swoje najlepsze spotkanie jednak uważał inne starcie z Górnikiem, te z 1970 r. Choć nie strzelił w nim gola, to od ,,Sportu” otrzymał maksymalna note- pięć gwiazdek. Do dziś zresztą jest najlepszym strzelcem Niebieskich w Wielkich Derbach Śląska. Inna wielką chwile triumfu musiał przeżywać w 1975, gdy Kazimierz Górski wręczał mu medal za mistrzostwo Polski. Publiczność kochała jego widowiskowa gre. Należał do najbardziej wyróżniających się gwiazd ligi na przełomie lat 60-tych i 70-tych. Od 1965 do 1978 roku rozegrał w sumie 318 spotkań w Ruchu Chorzów. Daje mu to drugie miejsce w klasyfikacji największej liczby występów w Ekstraklasie w tym klubie za Antonim Nierobą. Takie wyniki jednak nie dziwią, skoro Bula zagrał w lidze nawet w dniu swojego ślubu, zaledwie kilka godzin po ceremonii! Tworzył w drużynie klubowej świetną pare środkowych pomocników z Maszczykiem, z którym debiutował tego samego dnia w reprezentacji narodowej. Maszczyk odpowiadał za destrukcje i rozbijanie akcji przeciwników na linii środkowej. Bula natomiast grał jako bardziej wysunięty z duetu, obdarzony zadaniami kreatywnymi. To on dyrygował ofensywną grą Ruchu z dobrym skutkiem. W ciągu jego kariery Ruch trzykrotnie zdobył mistrzostwo Polski, dwa razy był wicemistrzem i jeden raz wywalczył brązowy medal. Do tego dochodzi Puchar Polski oraz dwa finały rozgrywek o to trofeum. W europejskich pucharach natomiast doszedł do ćwierćfinału Puchar UEFA oraz Pucharu Europejskich Mistrzów Klubowych w dwóch kolejnych sezonach. Indywidualnie w Pucharze UEFA w sezonie 1973/74 strzelił 4 gole, co ex aequo z Marxem i Kopicerą czyniło go najlepszym strzelcem Ruchu w tamtej edycji rozgrywek. W PEMK jego dublet dał natomiast awans w starciu z Hvidovre IF. W ćwierćfinale z AS Saint-Etienne gol Buli przesądził natomiast o wygranej w pierwszym meczu, w rewanżu jednak Niebiescy przegrali z rywalem z Francji. Po wyjeździe z polski w wieku 32 lat przeszedł do FC Rouen, występującym w Ligue 2. A następnie w Arras FA. Do tej pory mieszka we Francji. Nieco mniej znany w Polsce od Deyny i innych piłkarzy kadry Górskiego, na Śląsku jest nadal bardzo popularną postacią. Reżyser filmu ,,Gwiazdy” o Janie Banasiu nadał nawet koledze głównego bohatera nazwisko ,,Bula”.

Legendy polskiego futbolu(w odpowiedzi na komentarz):

@Adran360
@Bernard777
@FcPortoFan1999
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

@FcPortoFan1999 No dokładnie! Takie same nazwisko a jakże różne postacie...

@Lionel_Messi10 No to chociaż jest jakaś szansa...