Żywe legendy rodzimego futbolu:

30 września 1962 r. urodził się Dariusz Dziekanowski, napastnik. W Polsce obwołany następcą Bońka. Swemu wielkiemu poprzednikowi wprawdzie nigdy nie dorównał sukcesami drużynowymi, jednak pod względem barwności życia pozaboiskowego, niewielu rywali z murawy mogło się z nim równać. Dziekanowskiego często nazywano pierwszym polskim ,,piłkarskim celebrytą”. Po wyjeździe Bońka kilku zawodników przymierzano do roli króla Ekstraklasy. Największą indywidualnością, zdecydowanie wybijającą się ponad reszte, był jednak w tym gronie właśnie ,,Dziekan”. Skuteczniejszy, może nawet lepiej technicznie usposobiony od ,,Zibiego”, lecz jednak nie tak silny mentalnie ale kiedy miał swój dzień, oglądanie go na boisku przy piłce było prawdziwą przyjemnością. Elegancki, dystyngowany, dobrze zbudowany a przy tym obdarzony znakomitą techniką i naturalnym ciągiem na bramke, łatwo przyciągał uwagę kibiców oraz ekspertów. W Ekstraklasie zadebiutował nie długo po 17 urodzinach w barwach Gwardii Warszawa. W kilkanaście miesięcy zapracował na transfer do Widzewa Łódź. Z nóg zrzucała kwota. Ówcześnie mistrzowie Polski wykupili go za 21 milionów złotych. Było to absolutnym rekordem ligi w tym czasie. Dziekanowski dostał proste zadanie – wejść do gry za Bońka. Tak dobrze jednak nie było. Wrodzona chimeryczność nie pozwalała mu utrzymać na dłużej takiej dyspozycji. Denerwował też swoimi niezliczonymi protestami wobec sędziów. Bardzo długo czekał na pierwsze mistrzostwo Polski. Z Widzewem zdobył srebro i brąz. Z Legią, gdzie trafił z łódzkiej drużyny, w pierwszej przygodzie zgarnął ten sam zestaw. Dopiero po pierwszej zagranicznej przygodzie udało mu się zawiesić na szyje złoto, choć… zrobił to z odległości, Wojskowych wspomagał bowiem tylko w rundzie jesiennej mistrzowskiej edycji rozgrywek. Do tego dochodzą jeszcze 3 Puchary Polski. Niezwykle bogata jest też kolekcja indywidualnych osiągnięć tego zawodnika. W 1985 r. zdobył tytuł Piłkarza Roku według tygodnika ,,Piłka Nożna”. Był pierwszy triumfatorem tego plebiscytu, który w zwycięskim roku reprezentował 2 różne kluby. Trzy lata później wygrał natomiast ranking ,,Złotych Butów”. W tym samym sezonie ,,Dziekan” został też królem strzelców rozgrywek. W 1985 był na 7. Miejscu w Plebiscycie ,,Przeglądu Sportowego”. Przy mundialu w 1982 r. trener Piechniczek nie zdecydował się jeszcze dać mu szansy, choć debiut ,,Dziekana” przypadł na mecz kwalifikacji do tych mistrzostw. Od razu w premierowym występie piłkarz ten wpisał się na liste strzelców. Później czynił to jeszcze 19 razy. W latach 80-tych nikt go nie przebił pod tym względem. Jedno z jego trafień dało między innymi zwycięstwo nad Włochami w meczu towarzyskim(1:0).

W kolejnych eliminacjach był już sztandarową postacią ekipy Piechniczka. Zagrał w 4 z 6 meczach kwalifikacyjnych. Na mundialu zakończonym występem w ⅛ finału pojawił się w podstawowym składzie we wszystkich meczach Polaków. Trener krytykował go za brak agresji w grze ale to właśnie on zanotował asyste przy jedynym trafieniu biało-czerwonych na tym turnieju. ,,Po powrocie z MŚ na Dziekanowskiego czekał tłum rozgorączkowanych nastolatek. Gdy pojawił się w Sali, histeria była nie mniejsza niż na koncertach bitowych z początku lat 60-tych.”- komentował ,,Dziennik Łódzki”. Zdziwienia tym nie krył Włodek Smolarek, który podobno zdecydowanie nie nadawał z ,,Dziekanem” na jednych falach. Może, jak wielu, denerwowała go butna natura napastnika. ,,Nie obawiamy się zbytnio Brazylijczyków. Na ten mecz wyjdziemy sprężeni.”- stwierdził on przed ostatnim meczem na tych MŚ. Kariere w kadrze zakończył tak jak zaczął – od zdobytego gola w starciu z Turcją. Zagrał 63 razy w biało-czerwonych barwach. Zdobył też brązowy medal ME U-18 w 1981 r. Grał również w Celticu Glasgow i Bristol City. Miejscowi kibice znali go jako ,,Jackiego”. Później na krótko wrócił do Legii a następnie pojawił się w Bundeslidze( Alemannia Aachen i 1. FC Köln). Kariere zakończył zaś w Polonii Warszawa. Odniósł spore sukcesy i zyskał ogromna sławe ale umiejętności predestynowały go do jeszcze większych osiągnięć. Na drodze stanął jednak jego charakter i upodobanie do barwnego życia poza boiskowego. Po zakończeniu kariery odnalazł się jako felietonista i komentator w prasie oraz telewizji. Pracował też jako trener, był asystentem Beenhakera w pierwszej reprezentacji i wedle słów Listkiewicza, szykowano go do roli następcy Holendra na stanowisku selekcjonera. Samodzielnie prowadził reprezentacje juniorską. Pełnił funkcje radnego wojewódzkiego i zajmował stanowisko Przewodniczącego Klubu Wybitnego Reprezentanta. Swój życiorys opisał w książce pt. ,,Dziekan”.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@FcPortoFan1999
@Bernard777
@Adran360