To wpis nr 100. Cieszę się, że udało mi się aż tyle wytrwać. :)

Cykl miłośnika książek (100)
Jerzy Dałek, Teresa Świebocka (opracowanie) – Cierpienie i nadzieja. Twórczość plastyczna więźniów obozu oświęcimskiego
http://cdn-lubimyczytac.pl/upload/books/175000/175213/135072-352x500.jpg

Czy w piekle Auschwitz można było malować, rysować, rzeźbić? Tak. Dawało to ulgę, odciągało od koszmarnej rzeczywistości, przenosiło w inny świat, dawało nadzieję na przetrwanie. Album składa się z ciekawych rysunków, szkiców oraz innych prac plastycznych więźniów. Począwszy od Xawerego Dunikowskiego, skończywszy na Bronisławie Czechu.

Ostatnio zamówiłem trochę książek z księgarni Auschwitz. Bardzo zależało mi na pozycjach zawierających prace artystyczne. „Cierpienie i nadzieja. Twórczość plastyczna więźniów obozu oświęcimskiego” jak najbardziej spełnia to kryterium. Poza samymi rzeźbami, portretami, rysunkami mamy krótki opis artystów działających w Oświęcimiu, czym się zajmowali jak ta twórczość wyglądała. Do tego na końcu książki mamy krótkie, ale jakże wartościowe i potrzebne biogramy twórców, a także katalog dzieł, w których jest rok powstania, metoda, a także króciutkie opisy więźniów, których udało się rozpoznać na portretach.

Jedne prace podobały mi się bardziej, inne mniej. Moim zdaniem każda jest bardzo ważna. Ma ogromną wartość historyczną. Tworzenie miało wiele funkcji. Wyrwanie się z piekła, przynajmniej na chwilę. Podtrzymywanie na duchu współwięźniów. Bardzo ważnym wydarzeniem było powstanie w obozie muzeum. Z zaprezentowanych prac najbardziej zafascynowały mnie portrety i autoportrety. One są po prostu piękne. Wiem, że mówienie o czymś pięknym w kontekście obozów koncentracyjnych może się wydawać nie na miejscu. Tworzenie tak dokładnych prac w takich warunkach wymaga niesamowitego talentu i ogromnej odwagi. Ciężko jest oceniać te prace tylko na podstawie umiejętności artystycznych. Świadomość miejsca ich tworzenia sprawia, że musimy pomyśleć również o tym. Pisałem, że moim zdaniem portrety i autoportrety są piękne. To prawda, a jednocześnie tragiczne. Odbieram to w taki sposób. Z jednej strony wolność artysty (chociaż na chwilę), niesamowite umiejętności i efekt końcowy, dodatkowa motywacja. A z drugiej ryzyko śmierci dosłownie w każdej chwili. Realizm jest tutaj bardzo widoczny.

Po „Szkicowniku z Auschwitz” to moja druga książka, w której główną rolę odgrywa twórczość obozowa. Osoby zainteresowane tematem obozów koncentracyjnych powinny poznać tę książkę, bo daje nieco inne spojrzenie na tamte wydarzenia. Można rzec, że sztuka stała się namiastką normalności w tym nienormalnym i bestialskim świecie.

Link do poprzedniego wpisu:
https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-9423642#comment-9423642

Moja ocena: 8/10.

Oznaczeni: @shinthps, @Kajtek77, @SuperPatsonFCB, @WoJjTas, @JimMorrisonFCB, @VamosB, @gregory9609, @AV0CAD0, @Alcazar, @maroon.