Cykl miłośnika książek (81)
Remigiusz Mróz – Precedens
http://cdn-lubimyczytac.pl/upload/books/4939000/4939105/844853-352x500.jpg

Do Joanny Chyłki z nietypową sprawą zgłasza się jedna z najpopularniejszych polskich aktorek. Twierdzi, że za chwilę popełni przestępstwo i chce, żeby to prawniczka z Żelaznego & McVaya ją broniła. Zanim Chyłka ma okazję pomyśleć nad powstrzymaniem tragedii, jest już za późno. Kobieta brutalnie morduje swoją ofiarę, a wszystko to transmituje w mediach społecznościowych. Śledczy dysponują niepodważalnymi dowodami w postaci nagrania oraz śladów DNA, nie mają wątpliwości co do winy aktorki. Ta jednak nie przyznaje się do zarzucanego czynu, zapewniając Chyłkę i Kordiana, że w istocie popełniła przestępstwo doskonałe. I że nie zostanie za nie skazana.

Na początek chciałem napisać, że bardzo się cieszę, że udało mi się przeczytać pierwszą książkę od razu po premierze. Przyznam się, że od „Ekstradycji” czekałem na kolejną część przygód Chyłki i Zordona, ciekaw ich relacji oraz kolejnej trudnej sprawy.

Moim zdaniem nie było jeszcze książki z Chyłką i Oryńskim, przy której tak bardzo się uśmiałem. Może dlatego, że od momentu przeczytania poprzedniej części minęło sporo czasu i bardzo stęskniłem się za komentarzami prawniczki i relacją z Kordianem. W „Precedensie” dzieje się naprawdę bardzo, bardzo dużo. Pan Remigiusz Mróz mocno zaskoczył, wręcz zszokował czytelnika, to trzeba przyznać.

Fabuła świetnie przedstawiona, bardzo ciekawa i trochę zmuszająca do myślenia. Czy istnieje zbrodnia doskonała? Mówi się, że nie. Czy w „Precedensie” mamy właśnie taką zbrodnię? Zachęcam do przeczytania. Ogromnym plusem jest błyskawiczne czytanie powieści, także bardzo szybko możemy się przekonać, co się wydarzyło w dwunastym tomie. Oprócz Kordiana i Joanny oczywiście spotykamy się z Kormakiem, Żelaznym i wielkim rywalem z prokuratury Paderbornem (albo Pader jak to mówi Chyłka) oraz Szczerbińskim i wszystkimi możliwymi odmianami jego nazwiska. Oprócz relacji Zordona i Chyłki mamy sporo tematów typowo prawnych, dlatego moim zdaniem książka jest odpowiednio zbilansowana.

Teraz coś o relacji głównych bohaterów. Tak jak wspomniałem, bardzo stęskniłem się za tym duetem. Podoba mi się ich relacja pełna złośliwości, ironii, niewypowiedzianych słów, które nie muszą być wypowiedziane, bo wszystko jest oczywiste. Wspominałem o tym wiele razy, wspomnę i kolejny. Autor chyba posłuchał mojego zdania i za bardzo nie namieszał w życiu osobistym prawników. Myślę, że po tym tomie moje przekonanie o nierozerwalnej więzi Chyłki i Zordona jest niemalże 100% pewne. Oczywiście, ktoś może powiedzieć, że nie mogę mieć pewności, wiele się może wydarzyć, a Remigiusz Mróz może mieć inną koncepcję. To prawda, ale w takim razie, w mojej opinii wyszedłby na autora, który zaprzepaścił 12 tomów ciężkiej pracy nad tą relacją. Tutaj powinniśmy mieć stabilizację, bo nie ma siły, która byłaby w stanie rozerwać relację dwójki prawników. W duecie są dużo lepsi i stanowią o sile całego cyklu. Tak samo nie ma siły na Jacka Reachera, o którym zresztą szanowny Autor wspomniał w posłowiu. Pewnych rzeczy po prostu się nie robi, a przynajmniej z mojego punktu widzenia nie powinno. :)

Mam tę przypadłość, że bardzo szybko zżywam się z bohaterami, nawet po pierwszym tomie. A kiedy czytam dwunastą część, to nie potrafię przejść obok nich bez emocji. Tym bardziej, że chodzi o dwójkę szalonych i niekonwencjonalnych prawników, którzy idealnie się dobrali.

Link do poprzedniego wpisu:
https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-8987327#comment-8987327

Moja ocena: Bardzo mocne 9/10. :)

Oznaczeni: @shinthps, @Kajtek77, @SuperPatsonFCB, @WoJjTas, @JimMorrisonFCB, @VamosB, @_wiktoria_, @gregory9609, @AV0CAD0, @SHIBA.