Cykl miłośnika książek (73)
Harlan Coben – Schronienie
http://cdn-lubimyczytac.pl/upload/books/211000/211004/581384-352x500.jpg

Podejrzany wypadek. Zmowa milczenia. Tajemnicze zaginięcie.
Mickey Bolitar, nastoletni bratanek Myrona Bolitara ma za sobą straszne przeżycia. Na jego oczach zginął ojciec, a matka trafiła na odwyk. Sam zmienia szkołę i zamieszkuje z nielubianym wujem. Okazuje się jednak, że obaj mają ze sobą wiele wspólnego. Zamiłowanie do zagadek i nieodpowiednich dziewczyn. Takich, które znikają bez ostrzeżenia jak Ashley. Pozornie skromna nastolatka, która najwidoczniej nie była osobą, za którą się podawała. Mickey rozpoczyna śledztwo. Spotyka samotną staruszkę, która wypowiada zaledwie kilka słów: „Twój ojciec nie umarł, nadal żyje”. Bełkot wariatki…?

Seria z Myronem Bolitarem jest mi bardzo bliska, mam do niej ogromny sentyment. Na pewno będę chciał do niej wrócić, bo już wiele szczegółów zapomniałem. Książek jest zbyt dużo, a czasu zbyt mało, więc na razie nie pozwolę sobie na powtarzanie tych przeczytanych.

Mickey Bolitar jest bratankiem Myrona. Nastolatek ma również ogromny koszykarski talent i jak widać skłonności do prowadzenia śledztw. Pomagają mu jego nowi przyjaciele, chociaż co całkowicie zrozumiałe z dużo mniejszymi możliwościami niż przyjaciele Myrona. W końcu kto przebije Esperanzę Diaz, Wielką Cyndi czy wreszcie genialnego, psychopatycznego Wina Lockwooda z nieograniczonymi możliwościami? Tak bardzo chciałbym znowu zobaczyć duet Myron i Win w akcji. Uwielbiam ich obu. Przyjaciele Mickeya również są bardzo ciekawi, da się ich polubić, są bystrzy i tworzą zgraną paczkę. Każdy jest na swój sposób wyjątkowy i świetnie się uzupełniają.

Na wznowienie wspomnianego duetu prawdopodobnie się nie zanosi. Harlan Coben stworzył dwa bardzo podobne światy. „Schronienie” przedstawia w głównych rolach nastolatków, jednak Mickey jest bardzo podobny do Myrona. Chociaż pod wieloma kwestiami się różnią, to również wiele ich łączy.

Autor uwielbia bawić się tajemnicami. Nie inaczej jest w tej powieści, gdzie mamy nawet wspomnienie Holocaustu i wpływ na obecne wydarzenia. Ogólnie można być usatysfakcjonowanym, jednak widać, że sposób pisania jest bardziej przeznaczony dla młodszych odbiorców (sam się do nich zaliczam). Bliżej mi do książek z Myronem. Dla miłośników Harlana Cobena widoczne są pewne schematy, którymi się kieruje. Wada czy zaleta? Zależy kto patrzy. W niektórych scenach aż się prosiło, żeby to Win Lockwood wpadł ze swoimi technikami sztuk walki, swoim arsenałem i całą osobowością, ale wiem, że to nie książka o nim i Myronie. Duże litery, spore odstępy powodują, że książkę czyta się błyskawicznie. Uznam, że jest to gatunek kryminału młodzieżowego, jeśli mogę to tak nazwać.

Nie lubię źle oceniać książek (co widać), a Harlan Coben jest jednym z moich ulubionych pisarzy, także 7/10 ode mnie. Myślę, że to sprawiedliwa ocena. Niby schemat zachowany, ale jednak coś innego. :)

Link do poprzedniego wpisu:
https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-8850003#comment-8850003

Oznaczeni: @shinthps, @Kajtek77, @SuperPatsonFCB, @WoJjTas, @JimMorrisonFCB, @VamosB, @_wiktoria_, @gregory9609, @AV0CAD0, @SHIBA.