Dzisiaj na tapet bierzemy kanji (漢字). Być może zauważyliście, że nazwa "kanji" brzmi zupełnie odmiennie od "hiragana" i "katakana". W przeciwieństwie do obu japońskich sylabariuszy kanji są pochodzenia chińskiego. Nazwa 漢字 oznacza dosłownie "znaki Hanów". Hanowie to jedna z pradawnych dynantii chińskich jak również nazwa grupy etnicznej stanowiącej ponad 90% ludności Państwa Środka.
Oprócz japońskiego kanji (po chińsku "hànzì") są nadal używane do zapisu języków chińskich, w tym ich dwóch największych dialektów - mandaryńskiego i kantońskiego.
Mandaryński jest oficjalnym językiem Chin, Tajwanu i Singapuru, natomiast kantoński ma ten status w Hongkongu i Makau.
Hànzì były historycznie używane również w Wietnamie (dzisiaj wietnamski zapisywany jest mocno zmodyfikowaną wersją alfabetu łacińskiego - wynik francuskiej kolonizacji) i Korei (dzisiaj w użyciu jest koreańskie pismo hangul).

W przeciwieństwie do hiragany i katakany kanji jest pismem logograficznym. Często mówi się, że to jedyne nadal używane pismo piktograficzne (obrazkowe). Jest w tym ziarno prawdy, ale w rzeczywistości tylko mały procent wszystkich znaków jest piktogramami, np:
木 (drzewo), 火 (ogień) czy 田 (pole ryżowe)
Mój ulubiony znak, majestatyczny żółw, również jest piktogramem：

Oprócz piktogramów istnieją jeszcze następujące kategorie:
2. Ideogramy - przedstawiają jakieś obiekty, aby symbolizować inne, często bardziej abstrakcyjne, koncepty, np. niektóre liczby:
一(1), 二(2), 三 (3) i 十 (10)
Liczby nie mają fizycznej formy, którą możemy narysować, ale może je przedstawić za pomocą trzech patyków/palców, dlatego są to ideogramy, nie piktogramy. Warto zwrócić uwagę, że podane tutaj przykłady są prawie identyczne do cyf rzymskich, wystarczy je obrócić o 90 (一,二,三) lub 45 (十) stopni.

3. Złożenia semantyczno-semantyczne - połączenie dwóch lub więcej znaków, by stworzyć nowy w oparciu o znaczenie wszystkich części, np.:
人(osoba/człowiek) + 木 (drzewo) = 休 (osoba znajdująca schronienie w cieniu drzewa czyli "odpoczynek")

4. Złożenia semantyczno-fonetyczne - połączenie znaków, gdzie część z nich nadaje znaczenie reszta wymowę, np.:
女(nǚ|kobieta) + 馬 (mǎ|koń) = 媽 (mā|matka) W tym wypadku 女 jest częścią semantyczną (każda matka jest w kocu kobietą), natomiast 馬 informuje nas o wymowie (mǎ i mā różnią się tylko intonacją).*

W wyniku reform pisowni w Chinach i Japonii wiele znaków zostało uproszczonych. Chińczycy poszli jednak w swych uproszczeniach znacznie dalej, podczas gdy japońskie kanji nie różnią się znacząco od oryginału. Dodatkowo, ponieważ Tajwan, Hongkong i Makau nadal używają pisma tradycyjnego, to w użyciu są trzy różne standardy znaków.
Poniżej kilka przykładów różnic i podobieństw między nimi (od lewej do prawej: chiński tradycyjny|japoński|chiński uproszczony):
1. Znaki identyczne we wszystkich zestawach:
火|火|火 ogień)
2. Chiński tradycyjny i japoński identyczne, chiński uproszczony różni się:
風|風|风 (wiatr)
3. Wszystkie trzy zestawy się różnią:
氣|気|气
4. Japoński i chiński uproszczony są identyczne, chiński tradycyjny różni się:
體|体|体

W wyniku wyżej wspomnianych reform w Japonii nie tylko uproszczono wiele znaków, ale też ustandaryzowano ich użycie. Dzisiaj oficjalnie należy znać 2136 kanji. W gazetach i książkach mogą się pojawić znaki spoza tej oficjalnej listy, ale powinny być wtedy opatrzone transkrypcją fonetyczną w hiraganie. Ponieważ w chińskim istnieje tylko jedno pismo, to minimalna liczba znaków pozwalająca bez problemu czytać współczesne teksty kultury jest znacznie wyższa niż w japońskim i wynosi około 4000 znaków, choć wielu Chińczyków i Tajwańczyków zna ich około 10000.
@Kajtek77 @Khajio @fart

*Podana jest chińska wymowa.