Kareta Kluiverta na „Estadio Heliodoro Rodríguez López”:

2 lutego 2002 roku FC Barcelona rozgromiła na wyjeździe CD Tenerife 0:6 w 23 kolejce Primera Division. Barça wyglądała, jakby grała o życie. Byli jak huragan. Zarówno pod względem gry, jak i goli. Zmotywowani, skupieni na meczu, nieustępliwi, z determinacją i entuzjazmem, rozmontowali Tenerife na każdym kroku. Dodajmy do tego czystą jakość Blaugrany a drużyna Rexacha wydawała się niepokonana. Rexach mógł znaleźć drużynę, która mogłaby wówczas wzbić się w powietrze. Bardzo młody skład, z niemal dziecięcą pomocą, ale taką, która poniosła drużynę do przodu. Puyol grał w środku obrony, po lewej stronie. Znów był kolosem, fizycznym cudem, zarówno w obronie, jak i w ataku. Zdobył pierwszego gola dla Barçy spektakularnym strzałem przewrotką po rzucie rożnym wykonywanym przez Thiago Motte. Takiego „golazo” nie powstydziliby się najwięksi magicy w dziejach Blaugrany z Messim na czele. Wraz z Sergim i Mottą tworzył niepokonaną lewą flankę. Ten ostatni, w swoim debiucie, rozegrał świetny mecz, wykazując się wyjątkową wizją gry i prostopadłymi podaniami. Najmniej godnym uwagi zawodnikiem FC Barcelony był Rivaldo, który miał niewielki udział w grze. Brazylijczyk, oprócz tego, że był bardzo dobrze obserwowany przez Lussenhoffa, pokazał, że nie jest w szczytowej formie fizycznej. Kluivert grał głębiej, wzmacniając pomoc. Zmarnował kilka klarownych okazji, zwłaszcza w pierwszej połowie ale strzelił cztery gole. Tenerife walczył dzielnie. Z większym zaangażowaniem niż strategią, wywierali intensywną presję na całym boisku na zawodników Rexacha. Jednak ich podopieczni rzadko odnosili sukcesy. Co więcej, ta taktyka pozostawiała wiele luk w wysoko położonej linii defensywnej, które Rivaldo i spółka nie zawsze wykorzystywali. Chociaż znajdowali wystarczająco dużo, by spokojnie strzelić bramkę. Gospodarze stracili pół tuzina goli a mogło ich być jeszcze więcej. W ostatnich minutach uciekli się do desperackich środków, ale stracili szóstego gola, gola samobójczego a ostatecznie sędzia nie podyktował rzutu karnego za faul Lussenhoffa na Geovannim.

Tylko spójrzcie: