Zapomniane legendy rodzimego futbolu:

15 kwietnia 1960 r. urodził się Marek Filipczak, napastnik, mistrz Polski z 1982. Gdy wiosną 1983 Widzew w pierwszym meczu ćwierćfinału Pucharu Mistrzów pokonał w Łodzi Liverpool 2:0, niespodzianka wisiała w powietrzu. Rewanż w Anglii zaczął się jednak dla Widzewa najgorzej jak mógł. W 15 minucie w szesnastce niefortunnie ręką zagrał właśnie Filipczak. Rzut karny dla gospodarzy i 1:0. Widzew wyrównał po karnym Tłokińskiego za faul na Włodku Smolarku. Gospodarze do awansu nagle potrzebowali jeszcze aż 3 goli. Na początku drugiej połowy Widzew prowadził już 2:1! I to była właśnie bohaterska rola Filipczaka. Tym razem dostał piłke z głębi pola od Tadeusza Świątka i prawą stroną sprintem ruszył na bramke w natrętnym towarzystwie Alana Kennedy’ego; tego samego, który nastrzelił go w ręke w 15 minucie. Tym razem Anglik nie miał szans by go powstrzymać. ,,Myślałem tylko o tym że musi być z tego gol. Próba ogrywania bramkarza była ryzykowna, zwłaszcza że skrócił kąt. Widziałem też że Smolarek biegnie środkiem i będzie miał praktycznie pustą bramke. Dostał ode mnie piłke i trafił!”- relacjonował Filipczak. Tak zapisywał się w historii Widzewa. Nawet gdy już opuścił Łódź i grał w innych polskich klubach, nawyki niezłomnego widzewiaka zostały mu we krwi. Na treningu potrafił docisnąć kolegę tak że trzeszczały kości i pękały ortaliony. ,,Nie oszczędzał mnie, nie było zmiłuj: ,,Młody, ucz widzewskiego charakteru, przyda ci się w życiu.” I rzeczywiście się przydawał, jestem mu za te ,,widzewskie” lekcje wdzięczny”- opowiada Jerzy Brzęczek, który jako nastolatek zetknął się z Filipczakiem w Olimpii. Choć był ważnym piłkarzem Widzewa, miał typowy dla widzewskiej drużyny charakter i należał do bohaterów z Anfield, to jednak dość szybko się z tym klubem rozstał. Spędził w nim tylko 3 lata a potem na solidnym poziomie grał jeszcze przez wiele sezonów. ,,Grałem w trzecioligowej Polonii Warszawa, był chyba mecz z Borutą w Zgierzu. Wygraliśmy 5:0, strzeliłem pierwszego gola. Akurat oglądał mnie Zbigniew Tąder, trener młodzieży z Widzewa, znany z wyszukiwania dobrze rokujących zawodników dla łódzkiego klubu”- opowiada pan Marek. Kilka dni później był na lekcjach w szkole, gdy przyszła wiadomość że musi pilnie jechać do Łodzi. Chciał z nim osobiście porozmawiać prezes Sobolewski. Grający do tej pory na trzecioligowym poziomie 21-letni piłkarz po takiej informacji z trudem mógł pozbierać myśli. Widzew był topowym klubem, już pokazał się w Europie, zdobywał właśnie swoje pierwsze mistrzostwo Polski. Oczywiście Filipczak do Łodzi pojechał, nie było się nad czym zastanawiać. ,,Spotkanie z prezesem trwało zaledwie 2 minuty. Pan Sobolewski spojrzał na mnie uważnie, chwilę pomilczał i rzucił: ,,Dobrze wyglądasz, może być z ciebie niezły piłkarz:. Zaprosił mnie na pierwszy trening przed nowym sezonem a współpracownikom polecił by załatwili wszystkie kontraktowe formalności. Klamka zapadła, zostałem piłkarzem Widzewa! Znajomi pukali się w głowę. ,,Filpczak idzie do Widzewa? Serio? Eee, gdzież on tam sobie poradzi…”. Takie słyszałem komentarze. Moja mama też nie dowierzała a mnie bardzo pasowała wyprowadzka z domu. Mieszkaliśmy w 5 osób na 60 metrach. Wiem ze ludzie muszą często żyć na mniejszym metrażu ale jeżeli była okazja na przenosiny to chciałem skorzystać. Transfer do Widzewa był mi więc na ręke z wielu powodów”- relacjonował Filipczak. W mistrzowskim Widzewie trudno było się odnaleźć jakiemukolwiek nowicjuszowi z trzeciej ligi. Przecież grały w nim takie asy jak Żmuda, Boniek czy Smolarek. Przed nowym sezonem klub nie ograniczył się tylko do sprowadzenia nikomu nieznanego Filipczaka. Przyszedł też Lonka, ważny ofensywny gracz Polonii Bytom, który w Widzewie kompletnie się nie odnalazł i to właśnie za niego Filipczak najpierw wchodził w końcówkach. W tej roli został bohaterem meczu z Bałtykiem Gdynia. Wcześniej zaliczył tylko kwadrans z Legią. W Gdyni tez wystąpił kilkanaście minut i zaraz po wejściu strzelił wyrównującego gola. Pierwszy raz w pierwszym składzie pojawił się w meczu z Lechem, gdzie dwa razy pokonał Piotra Mowlika a Widzew wygrał 2:0! W istotny sposób zapisał się w szalonym starciu z Legią w Warszawie, w którym dwa razy trafił do siatki. Widzewiacy prowadzili 2:0 i 3:2 ale ostatecznie przegrali 3:5. Później Filipczak strzelał gole w zwycięskich meczach Szombierkom, Pogoni i Śląskowi ale na koniec panami sytuacji byli wrocławianie. To był ten słynny finisz sezonu, kiedy w ostatnim meczu Śląsk przegrał u siebie z Wisłą 0:1 a Tadeusz Pawłowski nie wykorzystał rzutu karnego, co decydowało o zaprzepaszczeniu szansy na mistrzostwo. W związku z tym Widzew do obrony tytułu potrzebował wyjazdowego remisu z Ruchem Chorzów. Przegrywał przy Cichej 0:1 i wyrównał Filipczak. Razem ze Smolarkiem z 10 golami był najlepszym snajperem Widzewa. W następnym sezonie zespół świetnie radził sobie w Pucharze Europy. Zanim w ćwierćfinale odprawił z kwitkiem Liverpool, w pierwszej rundzie zmierzył się z maltańskim Hiberniansem. Kwestia awansu rozstrzygnęła się już na Malcie. Łodzianie wygrali 4:1 a Filipczak ustrzelił pierwszego hattricka w europejskich pucharach w historii Widzewa. W półfinale Widzew grał z Juventusem. W Turynie Filpczaka zabrakło ponieważ leczył kontuzje. ,,Graliśmy z Lechem w Poznaniu i już na początku meczu skręciłem noge, trzeba było ja zagipsować. Do meczu z Juventusem było 10 dni. Nie miałem szans żeby w nim zagrać. Za to na rewanż chciałem za wszelka cene być gotowy, choć ciągle dużo ryzykowałem. Zagrałem ale do przerwy przegrywaliśmy 0:1. Prawdopodobieństwo że w drugiej połowie strzelimy co najmniej 4 gole i awansujemy do finału, radykalnie zmalało. Dlatego w szatni sam poprosiłem o zmiane żeby nie pogłębić urazu. Dobrze zrobiłem bo i tak parę lat mi zajęło żeby znowu swobodnie grać lewą nogą”- opisuje pan Marek. Dlaczego w końcu rozstał się z Widzewem? ,,Przyszedł Darek Dziekanowski. Było nas pięciu do grania w ataku a ja trzeci rok miałem gorszy bo nie mogły się ode mnie odczepić kłopoty zdrowotne. Z kolei bardzo zabiegał o mnie trener Waligóra w Bałtyku Gdynia, no i Widzew się zgodził. Odszedłem, choć nie miałem na to najmniejszej ochoty, zresztą po pierwszym dniu chciałem wracać ale skoro Widzew już mnie nie chciał, inaczej ułożyłem sobie dalszą karierę. Po Gdyni był Mielec a potem Poznań”- podsumowuje Filipczak. Na koniec kariery całkiem solidnie pograł jeszcze w lidze norweskiej. Dobrze się tam zaadoptował, więc został i mieszka do dziś.

Ps. Pozdrawiam głównie kibiców Widzewa, zwłaszcza ,,Wielkiego Widzewa" :)
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@Sensible
@DaPidejpi
@patataj
@AssisMoreira