Z góry przepraszam za długą formę mojej dygresji, ale leży mi to na sercu i czuję się w obowiązku uzewnętrznić.
Pewnie ktoś już zdążył zauważyć moją defensywną postawę wobec nadmiernej krytyki Coutinho. Wynika ona przede wszystkim z faktu, że od czasów Rivaldo, żadnego innego piłkarza nie darzyłem taką sympatią, co Cou. Po prostu, nie ma w tym większej filozofii, albo kogoś lubisz i śledzisz jego poczynania, albo masz wywalone. Czy w takim wypadku jestem i będę całkowicie obiektywny w stosunku do Brazylijczyka? Wątpię, ale też staram się zachowywać zdrowy rozsądek i nie stanowić równomiernej przeciwwagi dla rzeszy malkontentów (na zasadzie odchylenia: oni o x jednostek za bardzo w prawo, to ja w lewo). Ale przejdę do meritum.

Do wczorajszego spotkania podszedłem z misją- "obserwacja Cou". Stwierdziłem, że jeżeli nie poświęcę mu wyjątkowej uwagi, to zapewne nie zrozumiem argumentów drugiej strony, tj.: krytyków. Możecie mi wierzyć lub nie, ale wręcz chciałem znaleźć powód, by przyznać się do błędu. Problem w tym, że go nie znalazłem. Oglądam spotkanie, widzę jak Coutinho lawiruje wokół skomasowanej obrony, jak często wybiega na pozycję czekając na prostopadłe podanie, jak stara się grać na raz (jako jedyny!) odgrywając zewnętrzną częścią stopy. Wreszcie widzę jak próbuje dryblować, ale każda próba kończy się tym, że mija jednego, dwóch, a potem nie ma komu odegrać. Gdy już to czyni, Suarez z obrońcą na plecach traci piłkę. Myślę sobie- może i nie przyczynia się do lepszej gry, ale na pewno nie jest dzisiaj tragiczny. Wchodzę na la ramblę i czytam: Cou tragiczny, Coutinho do zmiany. I żeby nie było! Nie estymuję kilku wypowiedzi względem całości, doskonale wiem, że tutaj nierzadko wybija plankton podczas meczu, ale na wielu forach było podobnie. Przeważająca część komentarzy była kompletnie abstrakcyjna.
Czarę goryczy przelewają komentatorzy. Naprawdę. Co dziesięć minut słyszę: "Coutinho wyjątkowo niewidoczny", podczas gdy ci sami komentatorzy nie dostrzegają Rakitica, wszak ten grał wczoraj w pelerynie niewidce. Nie widzą Suareza, który nie potrafił przejść nawet jednego obrońcy. Nie widzą indolencji w linii pomocy, która w normalnych okolicznościach stanowi wsparcie/POMOC dla ofensywy. Nie widzą gry Coutinho bez piłki, jego prób gry na raz, które paliły się na panewce, bo nikt nie wystawiał mu się do gry kombinacyjnej. A jak słyszę: "wielu kibiców uważa nawet, że to nie Vidal był najsłabszy dzisiaj, tylko Coutinho", to omal nie dostałem wylewu. Vidal? Ten który sprowokował dwie groźne kontry, gdy nieatakowany przez nikogo postanowił sobie skiskować? Podający na oślep, uderzający jak junior?
Zerkam na statystyki i widzę 86% celnych podań, 3 udane dryblingi, 2 odbiory, oceniany wyżej niż Semedo, Lenglet, Vidal i Rakitić (tak wiem, to tylko statystyka, ale jak zawsze traktuję ją z dystansem).
Mam wrażenie, że problem Coutinho powstał z niczego, ale jednak stał się problemem. Niczym kula śnieżna rosła krytyka, która wpłynęła na jego postawę, ale też tylko ślepy nie dostrzeże tego, że zniżka formy Brazylijczyka zbiegła się z kompletną zniżką formy całego zespołu. Barcelonę od lat ciągnie Messi, Alba i Suarez (w ofensywie). Nasza pomoc albo za sprawą przypadku, złych wykonawców, albo za sprawą trenera jest jałowa, wypłowiała. Nie wiem czego ci krytycy oczekiwali od skrzydłowego wczoraj. Przejścia nie 2 zawodników, a czterech? Bycia jednocześnie kreatywnym pomocnikiem i skrzydłowym? Wykorzystania szans, których się nie dostało? Uderzenia z dystansu mając przed sobą pół Bilbao? Grę na raz z Rakiticiem?

To tyle, jeszcze wiele myśli się kłębi, ale dam sobie i wam spokój. Mam nadzieję, że nie jestem sam w tym aspekcie. Nie żebym nie dostrzegał spadku jakości Coutinho. Wręcz przeciwnie, widzę to. Ale często krytyka jest niewspółmierna do rzeczywistości, szukają kozła ofiarnego, jak niedawno Dembele. Wtedy też według wielu komentatorów Francuz był problemem, teraz pozamykał im jadaczki. Miłego dzionka.