@FCBparasiempre
5 lipca 1901 r. urodził się Julio Libonatti. Grał na pozycji napastnika i mógł grać na dowolnej pozycji w ataku. Piłkarz o dużej inteligencji, jakości, szybkości i umiejętnościach, wyróżniał się precyzyjnymi strzałami i skutecznością przed bramką. Był znany jako ,,El Matador”. Karierę rozpoczął w szeregach Newell's Old Boys w wieku 16 lat, debiutując w „Nicasio Vila Cup” (liga piłkarska Rosario) w roku 1917. W kolejnej edycji tego turnieju zdobył swój pierwszy tytuł z Newell’s wyrywając trofeum z Rosario Central. W 1921 roku „Trędowaci” zakończyli wspaniały sezon, zdobywając kolejny Puchar Nicasio Vila i Puchar Ibarguren. W lokalnych rozgrywkach przegrali tylko jeden mecz i mieli pięć punktów przewagi nad swoim bezpośrednim prześladowcą, Tiro Federal Argentino. W Pucharze Ibarguren pokonali Huracán 0:3 a Libonatti zamknął wynik w 44. minucie. W kolejnej kampanii odnowili ligę Rosarina przed Nacionalem i Belgrano, choć przy tej okazji Huracán zemścił się za poprzedni finał w „Ibarguren Cup” i pokonał ich 1:0 w dogrywce. W ostatnich latach spędzonych w koszulce Newell’s nie poprawił swojego rekordu, chociaż nadal z łatwością trafiał do siatki, pozostawiając ostatni bagaż drużynie Rosario, która zdobyła 78 goli w 141 meczach. W 1925 roku prezydent Turynu Enrico Maroni był entuzjastycznie nastawiony do gry Libonattiego podczas podróży do Argentyny i złożył ofertę podpisania kontraktu z napastnikiem, która została przyjęta. Tym samym stał się pierwszym piłkarzem przeniesionym na Stary Kontynent i otworzył europejskie drzwi licznym rodakom, którzy później poszli w jego ślady. Napastnik, którego rodzice byli Włochami, ale pod koniec XIX wieku wyemigrował do Argentyny, szybko uzyskał obywatelstwo włoskie. W barwach Turynu zadebiutował 4 października 1925 roku w meczu z Brescią przebijając siatkę drużyny przeciwnej. W swojej pierwszej kampanii strzelił 18 goli w 22 meczach a Torino zajęło drugie miejsce. W sezonie 1926-1927 wspaniały trójząb utworzony przez Baloncieriego, Rossettiego i Libonattiego przyprawiał o ból głowy przeciwną obronę, a Turyn po prowadzeniu Grupy B Dywizji Narodowej zdominował rundę finałową i miał dwa punkty przewagi nad Bologną, zdobywając trofeum mistrza Włoch. Radość nie trwała jednak długo, gdy tytuł został wycofany po sprawie Allemandiego. Torino pokonało Juventus 1:2, ale kilka dni wcześniej menadżer skontaktował się z obrońcą Juventusu Luigim Allemandim i zaproponował mu 50 000 funtów za ustawienie meczu. Włoska Federacja Piłki Nożnej i jej prezes Leandro Arpinati pozbawili Turyn ligi i ogłosili nieważność mistrzostw w tym sezonie. W następnym roku, z całą legitymizacją, „Il Toro” wygrał ligę, pokonując Genuę i Juventus w ostatniej fazie grupowej. Libonatti został ogłoszony „capocannoniere” z 35 golami, a zespół prowadzony przez De Tony'ego Cargnellego, w skład którego wchodzili tacy ludzie jak Franzoni, Rossetti, Baloncieri, Sperone, Colombari i Feliciano Monti, zdobył pierwszy w swojej historii tytuł mistrzowski. W 1929 roku walczyli o utrzymanie mistrzostwa kraju, ale musieli zadowolić się wicemistrzem. Odbył się dwumeczowy finał pomiędzy Bolonią a Turynem, który trzeba było rozstrzygnąć w powtórce. W Bolonii gospodarze wygrali 3:1, a gola dla Torino strzelił Libonatti. W rewanżu El Toro wygrał minimalnie po golu Włocha-Argentyńczyka w połowie drugiej połowy. Powtórkę rozegraną w Rzymie Bologna wygrała golem w końcówce pojedynku.

Począwszy od 1930 roku, wraz z utworzeniem Serie A, wyniki „Il Toro” spadły a szanse na walkę o tytuł zmalały. Libonatti strzelił 14 goli w 1931 i 16 w 1932, ale w kolejnych sezonach nie przekroczył dziesięciu. „Matador” opuścił Turyn w 1934 roku ze znakomitymi statystykami: 150 goli w 239 meczach. Kolejnym celem jego podróży była Genua. W drużynie Griffon spędził dwa sezony, najpierw w Serie B a następnie w najwyższej kategorii, gdzie zajął jedenaste miejsce. Strzelił 7 goli w 27 meczach i dzielił szatnię z węgierskim trenerem Gyorgym Orthem czy Argentyńczykami Mario Evaristo, Guillermo Stábile i Rodolfo Orlandini. W 1937 r. wyjechał do Rimini, gdzie w kampanii 1937-1938 łączył pracę na boisku z ławkami rezerwowych. Zespół zajął 5. miejsce w Serie C. Libonatti przeszedł na emeryturę pod koniec sezonu. W reprezentacji Argentyny występował 15 razy na arenie międzynarodowej i strzelił 8 goli w latach 1919–1922. Zadebiutował w „Honor Cup” w 1919 r., gdzie „Albicelestes” pokonali Urugwaj 6:1 hat-trickiem Rosario. W 1920 roku ponownie potwierdzili tytuł po zwycięstwie 1:0 w Buenos Aires, ale „La Celeste” zdobyła dwa pozostałe tytuły, o które regularnie rywalizowała ze swoimi sąsiadami: Urugwajski Puchar Honorowy i Puchar Newtona. We wrześniu rozpoczął się Copa América i Libonatti został powołany na swój pierwszy duży turniej kontynentalny. System był ligą czterech drużyn (Argentyna, Brazylia, Urugwaj i Chile), które musiały zmierzyć się ze sobą. Libonatti rozpoczynał wszystkie mecze w towarzystwie takich zawodników jak Calomino, Badilini i De Miguel. Pierwszego dnia w Valparaíso zremisowali 1:1 z Urugwajem, a następnie powtórzyli wynik z Chile. Następnie pokonali Brazylię 2:0, drugą bramkę strzelił Matador ale zwycięstwo Urugwaju nad Chilijczykami zapewniło Urugwajczykom tytuł. W 1921 roku w Argentynie odbył się Copa América a lokalna drużyna chciała po raz pierwszy zarejestrować swoją nazwę w historii zawodów. Calomino pełnił funkcję trenera-gracza, ale człowiekiem, który prowadził albiceleste był Libonatti. Argentyńczycy rozpoczęli turniej od wygranej 1:0 z Brazylią po golu napastnika Rosario. Wtedy to Paragwaj nie mógł nic zrobić przeciwko naporom miejscowych, którzy z łatwością pokonali ich 3:0, a wynik ponownie otworzył Libonatti. Ostatniego dnia Urugwaj chciał zaimponować w Buenos Aires, ale potężny Libonatti po golu w drugiej połowie dał trofeum Argentynie. Historyczny skład, który utworzył się tego dnia na stadionie Sportivo Barracas, składał się z Tesoriere, Celli, Bearzotti, López, Dellavalle, Solari, Calomino, Libonatti, Saruppo, Echeverría i González. Libonatti był także królem strzelców turnieju z 3 bramkami, wyprzedzając Brazylijczyka Machado i Urugwajczyka Ángela Romano.

Copa América z 1922 r. był ostatnim turniejem, w którym napastnik Newella nosił koszulkę „Albiceleste”. Trzymani w Brazylii, udali się, aby bronić swojej korony, ale ich występ nie był taki, jak oczekiwano. Wydarzenie zgromadziło pięć krajów (Brazylia, Argentyna, Urugwaj, Chile i Paragwaj) w klasycznym systemie ligowym. Wszystko zaczęło się dobrze, od wspaniałego zwycięstwa 4:0 nad Chilijczykami, ale drugiego dnia przyszła pierwsza porażka z Urugwajem 1:0. Mecz z gospodarzami był kluczem do utrzymania nadziei na tytuł, jednak Neco i Barbuy pokonali Tesoriere i pozostawili Argentynę w tyle w tabeli. W pozostałym pojedynku z Paragwajem napastnik Libonatti nie zagrał i z boku obserwował zwycięstwo swojej drużyny 2:0. Libonatti nigdy więcej nie zagrał w reprezentacji Argentyny a statystyki pokazują, że ostatni mecz rozegrał przeciwko Brazylii 15 października 1922 roku na stadionie Laranjeiras. Rok po przybyciu do Włoch zaczął grać w Nazionale , rozegrawszy 17 meczów i strzelając 15 goli. Zadebiutował 28 października 1926 w towarzyskim meczu z Czechosłowacją, który zakończył się wynikiem 3:1 dla Europy Środkowej. Na swoją pierwszą bramkę we Włoszech trzeba było poczekać kilka miesięcy a konkretnie do 30 stycznia 1927 roku, kiedy to przeciwko Szwajcarii zdobył drugą bramkę dla swojej drużyny w wygranym 1:5 meczu. Kilka miesięcy później Włochy wzięły udział w Pucharze „Dr. Gero” wraz ze Szwajcarią, Węgrami, Austrią i Czechosłowacją. Nowy turniej trwał trzy lata a Włochom udało się być pierwszą drużyną, która zwyciężyła. Libonatti zaliczył świetny występ i z 6 golami był najlepszym strzelcem zawodów, z równą liczbą goli ze swym kolegą z drużyny Rosettim. Włoch-Argentyńczyk wystąpił we wszystkich meczach z wyjątkiem ostatniego z Węgrami w Budapeszcie (0:5 po hat-tricku Meazzy), który zapewnił Włochom tytuł. Wcześniej Włosi pokonali Szwajcarię 3:2 po dublecie Libonattiego, Węgry 4:3 po kolejnej bramce napastnika, Czechosłowację 4:2 po bramce ich i Szwajcarię 2:3 w Zurychu. Zremisowali także 2:2 z Czechami w Pradze, po dwóch innych golach Rosario oraz przegrali z Austrią w Bolonii 0:1 i 3:0 w Wiedniu. Po raz ostatni włoską koszulkę założył 13 grudnia 1931 roku podczas drugiej edycji Pucharu Dr. Gero w pojedynku z Węgrami w Turynie, który zakończył się zwycięstwem Włoch 3:2. Zdobył jedną z bramek. Zmarł 9 października 1981 roku w wieku 80 lat.