Kempes i Rensenbrink:
25 czerwca 1978 roku, Estadio Monumental; Argentyna-Holandia.

Kiedy na Estadio Monumental Daniel Alberto Passarella odbiera puchar świata z rąk prezydenta Argentyny Generała Jorge Rafaela Videli, tysiące kilometrów dalej siedzący w małym pokoju Yoichi Takahashi chwyta kartkę i ołówek. Kilkoma pociągnięciami szkicuje twarz swojego nowego idola: Mario Alberto Kempesa. „Marzenie mistrza". Po obejrzeniu wielu meczów na mundialu Yoichi przestał się uważać już tylko za fana baseballu. Cieszyła go gra Kempesa, plastyczność Johana Cruijffa, gole Roberto Dinamite i parady Ramona Quirogi. „Futbol to jego pasja". Kiedy kończy postać Kempesa, bierze drugą kartkę i zaczyna szkicować holenderskiego napastnika Roba Rensenbrinka. „Magowie piłki". Później chwyta oba rysunki, podchodzi do okna i przykłada je do szyby. Twarz, którą widzi przypomina mu twarz dziecka o wielkich oczach i nastroszonych włosach. Wyobraża go sobie z dziesiątką na plecach i opaską kapitana na ramieniu a także jego największego rywala: niepokalanego bramkarza, który skrywa swój wzrok pod daszkiem czapki. „Publiczność szaleje, oglądając grę obydwu". Kolejne miesiące Yoichi spędza zamknięty w pokoju. Rysuje spłaszczone piłki, efekt potężnych strzałów, takich jak uderzenia Nelinho. „Biegną z piłką przy nodze i nikt nie zdoła ich zatrzymać". Kilometrowe bramki, tak długie że zmuszają bramkarzy do fruwania, jak robił to Ubaldo Fillol. Wreszcie, po wykonaniu tysięcy rysunków nakreślił ostateczne rysy tego chłopca o wielkich oczach i nastroszonych włosach. Ma coś z Astro Boya. Cechy klasycznego bohatera i kocha piłkę ponad wszystko. W głowie pojawia mu się imię i nazwisko: Tsubasa Ozora. „Kapitan Tsubasa- mówi na głos. - Dla kibiców nie ma nikogo lepszego". Po zapełnieniu szkicami wielu koszy na śmieci Yoichi kończy pierwszą Mangę o kapitanie Tsubasie. Seria odnosi sukces w jego kraju a lata później także poza Japonią. „Grają tylko po to żeby wygrać ale zawsze uczciwie". Tsubasa Ozora staje się idolem całego nowego pokolenia, który marzy o grze z dziesiątką na plecach. „Tsubasa i Genzo, magowie piłki". Miliony dzieci uczą się grać w piłkę z telewizora. Miliony dzieci biegają razem z Tsubasą, w razie gdyby w którymś momencie zagrał do nich na ścianę. Nieważne że są na niekończącym się boisku: Tsubasa nauczy je że bieg po marzenie może trwać całą wieczność ale ostatecznie zawsze wpadnie gol, który zmienia wszystko w ciągu sekundy. „Od pierwszego do ostatniego piłkarza, zaczynając od trenera, wszyscy muszą znać swoje zadania żeby wyjść na boisko po zwycięstwo". Spod ołówka Yoichiego Takahashiego wychodzą dryblingi Tsubasy, parady Genzo, idealne podanie Taro Misakiego, podwinięte rękawy Kojiro Hyugi, wierność Takeshiego Sawady, odwaga Ryo Ishizakiego, ogromne serce Chikaru Matsuyamy, umięśnione nogi Hiroshiego Jito, akrobatyczne uderzenia bliźniaków Tachibana oraz lekcje Roberto Hongo między kolejnymi pociągnięciami z piersiówki. Trzeba szanować piłkę jak najlepszego przyjaciela. Tylko ci zawodnicy, którzy będą ją szanować zyskają jej szacunek. „Duma z walki na śmierć i życie o twoje barwy, twoje miasto, twój kraj jest bezgraniczna, jest czymś wyjątkowym...".
Miguel Angel Ortiz
@Sysia11
@Ogorinho1974
@MoralnyKarzel
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@Adran360