Piłkarze FC Barcelony, którzy opowiedzieli się za niepodległością Katalonii:

FC Barcelona zawsze była wielką katalońską drużyną sportową, a jeden z jej prezydentów, Narcís de Carreras, 17 stycznia 1968 roku powiedział, że klub to „coś więcej niż klub”. To zdanie doskonale oddawało specyfikę Barcelony w ostatnich latach frankizmu, dzięki obronie katalońskiej tożsamości instytucji. Zostało ono zaakceptowane przez zdecydowaną większość jej członków i kibiców. W latach 80-tych XX wieku pisarz Manuel Vázquez Montalbán określił Barcelonę mianem „nieuzbrojonej armii Katalonii”. Bardziej kontrowersyjne było poparcie klubu dla ruchu niepodległościowego w drugiej dekadzie XXI wieku, stanowisko to złagodniało pod rządami Josepa Marii Bartomeu. Upolitycznienie Blaugrany osiągnęło apogeum w finale Ligi Mistrzów w 2015 roku. W Berlinie tysiące kibiców Barçy eksponowało flagi niepodległościowe w dniu, w którym drużyna Luisa Enrique pokonała Juventus (3:1). UEFA ukarała klub grzywną i od tamtej pory hymn Ligi Mistrzów jest wygwizdywany na Camp Nou. „Estelada” była jednak praktycznie nieobecną flagą na Camp Nou w latach 70. i 80. i rzadko pojawiała się podczas uroczystości. Óscar García i Albert Ferrer prezentowali ją po tym, jak Barça Johana Cruyffa zdobyła jeden z dwóch tytułów mistrzowskich po „Cudzie na Teneryfie”. Pep Guardiola, jedna z największych ikon tamtejszej Barcelony, również publicznie oświadczył, że jest „ za prawem Katalonii do decydowania o swojej przyszłości ”. W Anglii, jako menedżer Manchesteru City, wzywał nawet do uwolnienia polityków uwięzionych w czasie ruchu niepodległościowego i nosił żółtą wstążkę. Stanowisko Guardioli jest zbieżne z poglądami politycznymi Gerarda Piqué i Xaviego Hernándeza, którzy konsekwentnie popierają referendum w Katalonii, mające na celu rozstrzygnięcie o jej przyszłości. Co ciekawe, wszyscy trzej grali w reprezentacji Hiszpanii a dwaj ostatni zdobyli mistrzostwo świata i Europy z „La Roja”. Carles Puyol zawsze był bardziej dyskretny w kontaktach publicznych, chociaż on i Xavi świętowali tytuły mistrzowskie Hiszpanii z katalońską flagą. Piłkarzem FC Barcelony, który w ostatnich dekadach najbardziej otwarcie popierał niepodległość Katalonii, jest Oleguer Presas. Były obrońca Sabadell, zwycięzca La Liga i Ligi Mistrzów pod wodzą Franka Rijkaarda, również sympatyzuje z ruchami antyestablishmentowymi i wyraził poparcie dla CUP (Kandydatury Jedności Ludu). Oleguer również wyraził odmowę gry dla Hiszpanii. Po fali krytyki, piłkarz rozwiązał sprawę po spotkaniu z Luisem Aragonésem, ówczesnym selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii. Trener z Hortalezy nigdy więcej nie powołał Oleguera, który kilkakrotnie wywiesił flagę niepodległościową.

Historycznie Barça była ściśle związana z katalońską burżuazją, z którą Joan Gamper utrzymywał dobre relacje. Podobnie było z Agustí Montalem, który zawsze identyfikował się z dawną partią „Convergència i Unió” a także z Jaume Rosellem, ówczesnym menedżerem klubu i ojcem Sandro Rosella, prezesa Barçy w latach 2010-2014. Dzisiaj Barça jest klubem bardziej globalnym i mniej upolitycznionym, chociaż Pau Cubarsí, Dani Olmo, Joan García i Éric García pozowali z Esteladą (katalońską flagą niepodległościową) podczas świętowania swojego ostatniego tytułu mistrzowskiego. To samo dotyczyło Lewandowskiego. W przeszłości Laporta często wyrażał swoje poparcie dla niepodległości Katalonii i był członkiem parlamentu Katalonii oraz radnym miejskim w Barcelonie. Był również prezesem „Democràcia Catalana”, obecnie nieistniejącej partii. Dzisiaj Laporta skupia się na innych sprawach, przede wszystkim konsolidując finansową odbudowę klubu.

@Safrani
@Ogorinho1974
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Kapitan hawk
@Gary
@Bernard777
@Adran360