Barcunia na „czwórke”:

FC Barcelona nie załamała się pod presją Realu Madryt. Na pyrrusowe zwycięstwo Los Blancos nad Getafe, Blaugrana 22 kwietnia 2009 r. odpowiedziała zdecydowanym zwycięstwem 4:0 nad FC Sevillą, w którym błysnął Andrés Iniesta. Zespół Guardioli sprawiał wrażenie, że liga nie jest wyścigiem dwóch koni, jak sugerują tabele, ale raczej wyścigiem dwóch koni. Bo tam, gdzie Real Madryt oferuje epickie zmagania i cierpienie, Barça oferuje radość i wirtuozerię w grze piłką. Co więcej, los rywala nie leży w ich własnych rękach i jeśli muszą liczyć na „przychylność” innych, mają problem z „pomocą” taką jak ta ze strony Sevilli. Zespół Manolo Jiméneza nie sprostał wymaganiom ligowym – trzeciemu miejscu – ale z pewnością sprostał różnicy, jaka dzieliła go od lidera: aż 24 punkty. A wszystko to z Messim na ławce rezerwowych. Jego następca, Andrés Iniesta, spisał się więcej niż godnie; znakomicie. Zawodnik z Fuentealbilli otworzył wynik, gdy niektórzy piłkarze jeszcze nie usiedli ( minuta 2 ) i asystował przy kolejnych dwóch golach, Eto'o i Xaviego. Ta trójka doprowadzała obrońców Sevilli do szału, na czele ze Squillacim i Escudé, tworząc idealny duet, w którym Francuz Henry był luksusowym gościem na lewym skrzydle. Francuz przypieczętował wynik meczu w 54. minucie, gdy zamierzał podać piłkę do Eto'o zamiast próbować wykonać swój typowy strzał z narożnika pola karnego, którego próbował kilkakrotnie. Trzeba przyznać Sevilli, że rozpoczęcie meczu od gola nigdy nie jest łatwe. Właśnie to przydarzyło im się po wczesnym golu Iniesty; wspaniałym uderzeniu, które wyczarował precyzyjnym, podkręconym strzałem z krawędzi pola karnego. Ale równie prawdziwe jest to, że Maresca, z zabandażowaną głową, i Romaric byli łatwym łupem dla dwóch gigantów, takich jak Keita i Touré. Z neutralizowaną linią pomocy Sevilli, jedynymi możliwościami ofensywnymi drużyny Jiméneza były skrzydła. Capel i Navas – grający na słabszych stronach – pokazali sporo zaangażowania , zwłaszcza Capel. Dwa podania młodego skrzydłowego z Andaluzji zostały udaremnione przez Navasa i Kone. Iworyjczyk – który nie strzelił ani jednego gola w lidze – niespodziewanie wyszedł w pierwszym składzie w miejsce Kanouté, który ma na koncie 16 bramek, a ryzyko menedżera obróciło się przeciwko niemu. Zmiana Malijczyka w drugiej połowie również nie zmieniła przebiegu meczu.

Barça nie oddała piłki nawet po zmniejszeniu presji. Dowodem na to była trzecia bramka : Iniesta zauważył bieg Henry'ego lewą stroną pola karnego a Francuz podał do Eto'o... który zatrzymał się w rzucie karnym. Kameruńczyk oddał piłkę Inieście... który również się zatrzymał, wykorzystując bierność defensywy Sevilli. Po chwili, w której mógł napić się kawy, podał do Xaviego, który zza pola karnego wpakował ją w górny róg bramki. Krótko mówiąc, Barça podchodzi z ukosa i z pewną wyższością do presji wywieranej przez jedynego rywala w walce o mistrzostwo ligi, odpowiadając rekordowymi liczbami: 26 zwycięstw w 32 meczach, więcej niż „Drużyna Marzeń” i dwa z 28 pozostałych w składzie Madrytu w 1988 roku. Król strzelców Samuel Eto'o ma już na koncie 27 bramek w lidze, o dwie więcej niż Villa, bijąc tym samym swój własny rekord. Valdés, którego już raz przesłuchiwano, rozegrał siedem meczów bez straconej bramki i brakuje mu tylko dwóch do rekordu ustanowionego przez Miguela Reinę w Barcelonie. Z takimi wynikami, kto odważy się mu zagrozić?

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@Ogorinho1974
@Safrani