Muzyczna batalia - #57 zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/GPgVYqoW4na
-----------
The Doors "The End"
album The Doors (1967)

Zespół @JimMorrisonFCB zdefiniował tym utworem mroczną stronę psychodelicznych lat sześćdziesiątych. Słychać tu prawdziwy szamański trans i kinowy niepokój, który powoli narasta niczym gęsta mgła. Zamiast klasycznej rockowej piosenki, utwór uderza formą hipnotycznej, pustynnej opowieści, gdzie powtarzalny rytm bębnów i wężowe, wschodnie zagrywki gitary splatają się z mrocznym, poetyckim monologiem. Brzmienie jest duszne, niebezpieczne i do dziś buduje atmosferę zbliżającej się apokalipsy.
:
Choć utwór brzmi jak skomplikowana układanka, albumowa wersja została nagrana niemal w całości na żywo w studiu bez dodatkowych nakładek ścieżek. W rzeczywistości jest to mistrzowskie połączenie dwóch różnych podejść zarejestrowanych dzień po dniu – taśmę sklejono tuż przed wersem "The killer awoke before dawn" (jedynym śladem tego zabiegu jest nagle urwany dźwięk talerza perkusyjnego. Co więcej, charakterystyczne, wschodnie brzmienie gitary nie pochodzi z sitaru – Robby Krieger użył specjalnego strojenia, którego nauczył się w szkole muzycznej samego Raviego Shankara w Los Angeles.

--------------------------------------------------------------------
Led Zeppelin "No Quarter"
album Houses of the Holy (1973)

Brytyjscy giganci hard rocka udowadniają tutaj, że potrafią tworzyć muzykę równie ciężką, co przerażająco spokojną. Utwór uderza niesamowicie mrocznym, lodowatym i niemal podwodnym klimatem. Słychać w nim powolny, marszowy rytm i snujące się, rozmyte partie klawiszy, które tworzą gęstą, mglistą przestrzeń. Zamiast wybuchowych gitarowych galopad, budowana jest tu aura tajemnicy i grozy, niczym muzyczna ilustracja do przeprawy przez mroczne, zimowe pustkowia. To rock, który nie krzyczy, ale nieubłaganie wciąga w głębiny.

Ten niesamowicie ciężki, smolisty klimat to w dużej mierze efekt genialnego studyjnego oszustwa. Jimmy Page celowo zwolnił taśmę z nagraniem, obniżając tonację całego utworu. To sprawiło, że muzyka stała się grubsza i potężniejsza, a głos Roberta Planta nabrał upiornego, nienaturalnego charakteru. Dodatkowo ten słynny, "falujący", niemal wodny dźwięk klawiszy to zasługa Johna Paula Jonesa, który przepuścił swoje elektryczne pianino Hohner przez potężny syntezator EMS VCS3.
---------------------------------------------------------------
Pink Floyd "Comfortably Numb"
album The Wall (1979)

Legenda rocka progresywnego dostarcza jeden z najbardziej poruszających i monumentalnych momentów w historii muzyki. Brzmienie opiera się na genialnym kontraście między chłodem a żarem. Zwrotki są mroczne, sterylne i odcięte od emocji, niczym szpitalny korytarz, po którym snuje się zmęczony głos. Z kolei refreny i słynne solówki gitarowe to czysta, wybuchowa euforia – szerokie, majestatyczne i niezwykle ciepłe uderzenie dźwięku, które nagle rozjaśnia ten muzyczny mrok. Słychać tu gigantyczną przestrzeń i absolutnie kinowy rozmach.

Ten idealny kontrast brzmieniowy w utworze to w rzeczywistości efekt potężnej kłótni w studiu. David Gilmour chciał, aby utwór miał surowe, mocniejsze rockowe brzmienie, natomiast Roger Waters upierał się przy bogatej, niemal filmowej aranżacji orkiestrowej (autorstwa Michaela Kamena). Panowie ostatecznie doszli do kompromisu, łącząc obie wizje: główny trzon piosenki oparto na pełnej orkiestrze Watersa, a epicką, zamykającą solówkę oparto na surowszym, rockowym podkładzie preferowanym przez Gilmoura. Był to ostatni raz, kiedy obaj muzycy potrafili współpracować konstruktywnie.
-------------------------------------------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8
@Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro,