@FCBparasiempre
Czas zatarł wiele śladów po tym napastniku urodzonym w Durango, który bronił barw Blaugrana na początku lat dwudziestych XX wieku. José Landazabal Uriarte zapisał się w historii FC Barcelony w sezonie 1918/19. Nie zrobił tego jednak pod żadnym ze swoich nazwisk. Ani też z imieniem… Zawsze był znany jako Lakatos. Czas zatarł wiele śladów po tym napastniku, urodzonym w Durango (przy ulicy Kalebarria, bez numeru) 18 marca 1898 roku, ale w każdej drużynie, w której grał, wyróżniał się siłą, bezgranicznym zaangażowaniem i umiejętnością strzelania goli. Sam Lakatos wspominał w wywiadzie dla tygodnika „Football” w połowie marca 1919 roku, że miał około 10 lat, kiedy zaczął grać na pozycji środkowego napastnika w Irala-Barri FC, „grając każdy mecz w espadrylach”. Stamtąd przeniósł się do Hispanii, drużyny, z którą w wieku 14 lat zdobył mistrzostwo juniorów, jako kapitan, „również w espadrylach”. Wkrótce potem dołączył do New Club jako lewy skrzydłowy. Bez problemu zaadaptował się na pozycję napastnika lub pomocnika. Miał do tego warunki fizyczne i umiejętności. Z New Club zdobył mistrzostwo drugiej ligi w sezonie 1916/17. „Również w espadrylach?” – zapytał dziennikarz. „Nie, stary, nie. Co gorsza, w pożyczonych butach, bo zawsze byłem pod wiatr” – odpowiedział Lakatos, dając do zrozumienia, że lubi robić to, co kocha najbardziej i że nie ma zbyt wielu zmartwień. Szczęśliwy człowiek. Athletic Bilbao zauważyło go i włączyło do swojej drużyny na sezon 1917/18, aby zastąpił Zubizarretę. Wspomina, że jego pierwszym meczem w barwach biało-czerwonych był mecz z Arenas w ramach „Press Cup”: „Wygraliśmy 2:1 i to był jeden z najlepszych dni w moim życiu, kiedy dałem zwycięstwo, mimo że mieliśmy remis po jednej bramce”. Wywiadu, który odbywa się podczas posiłku na tarasie w Artxandzie, nie można przegapić. Lakatos robi krótką pauzę, by zawołać kelnera: „Hej, kolego! Wino, lekkie, w porrónie, ale z wodą gazowaną, wiesz, taką specjalną z Belmonte”. Przed nim czekała „wspaniała paella, która zapiera dech w piersiach a potem krewetki z majonezem i pieczony kurczak z frytkami”. Już wtedy był znany jako Lakatos, przezwisko, którego nigdy nie lubił, jak przyznał w 1919 roku: „Sprawiało mi to wiele przykrości… Jakieś cztery lata temu przyjechała tu słynna węgierska drużyna (Ferencvaros). Otóż w ich podstawowej jedenastce był niejaki Lakatos (Imre Schlosser Lakatos), a według ekspertów od spraw fizycznych, byłem jego odbiciem, i od tamtej pory zaczęli nazywać mnie Lakatos, Lakatos… i ten przydomek się przyjął”. Zanim rozpoczął swój drugi sezon w Athletic Bilbao, wybrał przygodę gry w Katalonii. W Bilbao poznał sportowca Paco Bru, który zapewnił mu miejsce w barcelońskiej drużynie Canadienses FC „na bardzo dobrych warunkach”. To stwierdzenie potwierdza, że Lakatos grał tam, gdzie zarabiał najwięcej. Był jednym z pierwszych nieoficjalnych profesjonalnych piłkarzy, znanych wówczas jako „nieoficjalni piłkarze”. Jednak Canadienses FC, promowany przez zarząd tej popularnej firmy komercyjnej i zatrudniany przez jej pracowników, wkrótce potem został rozwiązany. Niektórzy przypisywali jego upadek postrzeganej nieprawidłowości w firmie posiadającej drużynę piłkarską, inni skargom na wystawianie nieoficjalnych profesjonalistów, takich jak Lakatos. W każdym razie, pobyt Baska w klubie był krótki, a najlepsi zawodnicy szybko znaleźli szansę w innych drużynach. Dyrektor zapewnił ich jednak, że dopóki będą dobrze grać, pozostaną w firmie. Lakatos uległ pokusie Barcelony i zadebiutował w koszulce Blaugrany 15 września 1918 roku w meczu Sabadell-Barça (1:2) rozegranym na cześć Monistrol. Twierdził, że to właśnie w tym klubie cieszył się „największym wsparciem”. Zdobył dwa mistrzostwa Katalonii (1918/19 i 1919/20) oraz Puchar Katalonii (1919/20, w finale nie zagrał). Przegrał finał Pucharu Katalonii 1918/19 z Arenasem (5:2, po dogrywce) w Madrycie 18 maja 1919 roku. Tego dnia skład wyjściowy Barcelony przedstawiał się następująco: Bru; Reguera, Costa; Torralba, Sancho, Blanco; Viñals, Lakatos, Martínez, Alcántara i Garchitorena. On rozpoczął sezon 1920-21 z Martinenc, drużyną, która grała w Grupie B Katalońskich Mistrzostw (druga liga). Kontynuował z sąsiedzką drużyną Sant Martí w sezonie 1921-22. Grał w trzecim sezonie, 1922-23, osiągając awans do Grupy A po wygraniu barażu o awans przeciwko Avenç del Sport (1-1 i 1-0). W tym sezonie doszło do pierwszego w historii hiszpańskiego mistrzostwa pomiędzy zwycięzcami drugiej ligi a Martinenc, po pokonaniu Balompédica Linense w ćwierćfinale (który nie pojawił się) i Racing Langreano w półfinale, zdobył tytuł 13 maja 1923 r. w Atocha, pokonując Esperanza de San Sebastián 4-2 w finale. Skład wyjściowy był następujący: Pallejà; Mariné, Costa; Comorera, Monfort, Besas; Vilar, Lakatos, Albadalejo, Barrachina i Rodríguez. Lakatos przypieczętował zwycięstwo w 85. minucie i zapewnił swojej drużynie zwycięstwo.

Lakatos opuścił jednak Martinenc i wrócił do FC Barcelony, pojawiając się ponownie 27 maja 1923 roku w meczu z Bishop Auckland (5:0, strzelił gola) na Les Corts, tego samego dnia, w którym zadebiutował węgierski bramkarz Plattko. Rozegrał jeszcze jeden mecz, z Gracią (2:1) 24 czerwca w El Vendrell, z okazji otwarcia stadionu w tym mieście, ale już nigdy nie zagrał. On wcześniej grał dla Espanyolu w dwóch meczach towarzyskich przeciwko Viktorii Žižkov, 23 marca i 14 kwietnia 1923. Było to typowe w meczu międzynarodowym, gdzie, pomimo przyjacielskiego charakteru, przygotowanie dobrego widowiska (wygranie) było niemal sprawą o znaczeniu narodowym. Podpisałby kontrakt z Espanyolem na sezon 1923-24, ale wcześniej, w sierpniu 1923, grał dla regionalnej drużyny Vizcaya w meczu towarzyskim przeciwko Deportivo Oviedo (6-1). Jako zawodnik Espanyolu, zagrał również dla reprezentacji Katalonii w meczu pamiątkowym dla Gabriela Bau 24 lutego 1924, przeciwko Avenç del Sport (4-5). Skład Katalonii był następujący: Ferrando; Coma, Montesinos; Querol, Helvig, Ròdenas; Vilar, Navarrete, Lakatos, Mauri i Juanico (Mairlot). Z Espanyolem zajął trzecie miejsce w mistrzostwach Katalonii. Wrócił do Martinenc na sezon 1924-25 (unikając spadku w barażach o awans) oraz 1925-26 (spadając z ligi), drużyna, która zawsze go ceniła i darzyła wielkim szacunkiem. 30 czerwca 1926 roku został uhonorowany. Martinenc zmierzył się z drużyną gwiazd Barcelony, w której składzie znaleźli się tacy zawodnicy jak Piera, Samitier i Alcántara. Gospodarze rozgromili gości 6:1, a „Laka” strzelił swoje dwa ostatnie gole jako zawodnik Martinenc. Opuścił Katalonię w wieku 27 lat, aby dołączyć do Gimnástico de Valencia (1926-27), później grając dla Patria de Zaragoza (1927-28), z którym zmierzył się z FC Barcelona w Copa del Rey (1:3 na El Arrabal, po golu strzelonym przez niego, i 7:0 na Les Corts). W 1928 roku wrócił do rodzinnego regionu, aby zakończyć karierę piłkarską, ale wrócił do sportu, tym razem w Sociedad Deportiva Plentzia, debiutując 6 maja 1929 roku w meczu z Gerniką (0:0) u boku Gerardo Melzera. Lokalne plotki w Plentzii nazywały go „naukowcem Lakatosem”, zahartowanym wówczas setkami meczów piłkarskich, ale pozbawionym charakterystycznej dla niego determinacji. Pozostał w Plentzii do sezonu 1929-30. W wieku 31 lat zawiesił buty na kołku. Po zakończeniu kariery piłkarskiej ślad po nim zaginął, aż do momentu, gdy nekrolog ukazał się w gazecie ABC. Zmarł w Bilbao 2 lutego 1970 roku. Znaleziono go martwego z przyczyn naturalnych w pensjonacie, w którym mieszkał. Miał 71 lat i 11 miesięcy.