Florentino Pérez FC Barcelony:

José Luis Núñez jest bez wątpienia najważniejszym prezydentem nowoczesnej ery FC Barcelony. Jego biznesowe podejście do piłki nożnej i rozumienie zarządzania najważniejszą katalońską instytucją sportową można porównać do Florentino Péreza z Realu Madryt. Przybył na Camp Nou, gdy klub był technicznie bankrutem, obciążony długiem w wysokości 700 milionów peset (4,2 miliona euro) a odszedł w 2000 roku, przekształcając go w globalny punkt odniesienia. Podczas swojej 22-letniej kadencji deweloper nieruchomości z Barakaldo zmodernizował struktury klubu, poszerzył bazę kibiców, pomnożył kluby kibiców, wybudował La Masię i Miniestadi, powiększył Camp Nou i kupił ziemię w Sant Joan Despí, gdzie teraz stoi Ciutat Esportiva Joan Gamper. Przekształcił Barçę w giganta. Pod tym względem podobieństwa do prezesa Realu Madryt są dość oczywiste. Ale to nie wszystko. Núñez miał świadomość, że aby ożywić finanse klubu, musi pozyskać najlepszych zawodników i w tym celu nie wahał się w 1982 roku wstrząsnąć rynkiem transferowym, podpisując kontrakt z Diego Armando Maradoną. Zapłacił za El Pelusę 1,2 miliarda peset (7,2 miliona euro), co było wówczas kwotą rekordową. Romario, Ronaldo , Figo , Gary Lineker , Simonsen , Hansi Krankl , Quini , Schuster , Alexanko ... to byli inni wielcy zawodnicy, którzy przybyli na Camp Nou podczas jego prezydentury. Był także pionierem w wyciąganiu dywidend z nietypowych źródeł dochodu, zwłaszcza z praw telewizyjnych, i w zawieraniu umów z TV3 w celu pokrycia części kontraktów dotyczących praw do wizerunku zawodników. Zawsze zamykał swoje rachunki z nadwyżką. „ Jestem urodzonym dyrektorem ” – powiedział w swoim luksusowym biurze w Núñez y Navarro, przy ulicy Urgell, kilka dni po wyborze. José Luis Núñez żył intensywnie swoją fandom Barcelony. Jego relacje z Realem Madryt były wybuchowe. Jedną z pierwszych rzeczy, które Núñez zrobił jako prezydent FC Barcelony, była wizyta w kaplicy pogrzebowej Santiago Bernabéu , który zmarł 2 czerwca. W Madrycie Núñez spotkał się z najważniejszymi postaciami Realu Madryt, wśród nich z Luisem de Carlosem, z którym nawiązał osobistą przyjaźń, a ich interakcje ze względu na ich stanowiska — De Carlos zastąpił Bernabéu na stanowisku prezydenta Realu Madryt — rozszerzyły się na ich rodziny. Gest José Luisa Núñeza i uprzejma i serdeczna natura De Carlosa otworzyły nowy rozdział w relacjach Madryt-Barcelona, którego szczytem było zaproszenie De Carlosa przez Núñeza na finał Pucharu Zdobywców Pucharów w Bazylei przeciwko Fortunie Düsseldorf w maju 1979 roku. Prezes Realu Madryt wrócił do Madrytu zachwycony sposobem, w jaki go przyjęto, i świetną zabawą, jaką przeżył w towarzystwie kadry zarządzającej Barcelony. W grudniu jednak, ku zaskoczeniu De Carlosa, Núñez odkurzył stary topór Barcelony i zaatakował Real Madryt oraz ówczesnego prezesa Narodowego Stowarzyszenia Sędziów, José Plazę. Słowa Núñeza tak oburzyły Luisa de Carlosa, że oświadczył, iż nigdy więcej nie postawi stopy w loży prezydenckiej Camp Nou ani nie weźmie udziału w żadnym spotkaniu z udziałem prezesa Núñeza.

Słowna sprzeczka między prezesami dwóch największych klubów Hiszpanii miała miejsce w szczególnie delikatnym momencie dla kraju. Rząd UCD był skrajnie słaby, z rosnącym bezrobociem i inflacją, a nad Adolfo Suárezem wisiało widmo wotum nieufności ze strony PSOE. W tej ponurej sytuacji prezes Generalitat, Josep Tarradellas, na kilka dni przed ligowym meczem Realu Madryt w Barcelonie, podjął decyzję, która zaparła dech w piersiach całej Hiszpanii. Tarradellas zadzwonił do De Carlosa i zapytał, czy nie miałby nic przeciwko spotkaniu z nim i Núñezem w Palau de la Generalitat. „Czy lubisz piłkę nożną?”- zapytał De Carlos. „Mnie to nic” – odpowiedział Tarradellas – „ale nie chcę, żeby relacje między Madrytem a Barceloną zostały nadszarpnięte pod pretekstem piłki nożnej, tworząc atmosferę, której nie chcę, zwłaszcza teraz”. -No cóż, możesz mnie doliczyć, 'prezydencie'. W środę, 6 lutego 1980 roku, Tarradellas wezwał obu prezydentów do Palau de la Generalitat, gdzie pod portretem króla Juana Carlosa w mundurze admirała przypieczętowali pokój uściskiem. Pablo Porta pełnił funkcję notariusza. Był to gest bardziej symboliczny niż rzeczywisty, ponieważ rywalizacja między Realem Madryt a Barceloną zaostrzała się w przyszłości za sprawą Ramóna Mendozy i Lorenza Sanza aż do przybycia Florentino Péreza na Bernabéu. Na kilka minut przed końcowym gwizdkiem De Carlos poinformował Tarradellasa, że zarząd Realu Madryt zgodził się przyznać mu złotą i diamentową odznakę klubu. Núñez, słysząc to, był oszołomiony. „ Nie, nie, nie, nie możesz mu jej dać, bo nie przyniosłem swojej ” – zaprotestował. Tarradellas przechylił głowę, wzruszył ramionami i patrząc na Núñeza sokolim wzrokiem, oświadczył: „ Nie martw się, teraz, wychodząc, pan De Carlos da mi odznakę, a ja powiem, że mam już odznakę Barcelony, żeby nikt nie wypadł źle ”. I tak się stało. Nawiasem mówiąc, Real Madryt wygrał (0:2) tego pamiętnego i historycznego wieczoru dla brytyjskiego piłkarza jamajskiego pochodzenia, Laruie Cunninghama, prawdziwego architekta porażki drużyny Rifé. Finał w Bazylei był punktem zwrotnym w karierze José Luisa Núñeza. Byłem świadkiem przyjęcia drużyny na Plaça de Sant Jaume z balkonu ratusza. Był to największy pokaz fanfar w historii Barcelony i jeden z wielu surrealistycznych momentów, jakich Núñez doświadczył podczas swojej ponad dwudziestoletniej prezydentury. W trakcie uroczystości kibice zaczęli skandować „ Neeskens, Neeskens, Neeskens ”, protestując przeciwko decyzji klubu o zwolnieniu holenderskiego pomocnika w zamian za Allana Simonsena, który zdobył Złotą Piłkę w 1977 roku z Borussią Mönchengladbach. Domagali się nawet jego rezygnacji. I to Tarradellas po raz kolejny musiał uspokoić zapłakanego Núñeza.

Jednak pomimo wzlotów i upadków długiej kadencji José Luisa Núñeza, budowniczy zdołał sprostać hasłu wyborczemu, którego użył w swoich pierwszych wyborach: „ Dla triumfującej Barçy ”. W ciągu dwudziestu dwóch lat pełnienia funkcji prezesa FC Barcelona klub zdobył 140 oficjalnych tytułów w czterech ligach zawodowych, w tym 27 w piłce nożnej, w tym swój pierwszy Puchar Europy. Jednak jego największym sukcesem było zatrudnienie Johana Cruyffa na stanowisku menedżera. Od tamtej pory nic nie było takie samo w FC Barcelona. I ostatnia, ale ważna kwestia. José Luis Núñez zadbał o to, by Barça pozostała wolna od uprzedzeń politycznych i stanowił bastion przeciwko powtarzającym się atakom nacjonalistów, zwłaszcza ze strony Convergència i Unió, mającym na celu przejęcie kontroli nad klubem. Tego popołudnia w swoim biurze na ulicy Urgell powiedział: „Z badań, które przeprowadziłem na członkach, doszedłem do wniosku, że tylko 5 procent członków Barçy angażuje się politycznie, podczas gdy pozostałe 95 procent koncentruje się wyłącznie na sportowych sukcesach Barçy. Polityka partyjna nie powinna być partyjna w Barcelonie ... Jestem prezydentem, który zawsze szanował poglądy polityczne wszystkich kibiców Barçy”. José Luis Núñez urodził się w Barakaldo (Vizcaya) 7 września 1931 roku i zmarł w Barcelonie 3 grudnia 2018 roku.

@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Gary
@Bernard777
@Adran360