Zapomniane legendy rodzimego futbolu:

21 września 1969 r. urodził się Radosław Michalski, pomocnik. Jest tylko jeden gracz z pola, który zagrał w fazie grupowej Ligi Mistrzów z dwoma różnymi polskimi klubami. To Radosław Michalski, który w edycji 1995/96 odpowiadał za rozegranie w Legii Warszawa. W kolejnym sezonie pełnił zaś te role w Widzewie. Po wyjeździe Brzęczka to właśnie on uważany był za najlepszego reżysera gry w Ekstraklasie. Słynął z dokładnych podań, co wykorzystywali jego koledzy z ataku. Wysoki zawodnik miał bardzo dobrze ułożoną noge, potrafił też całkiem nieźle grać w powietrzu. W Ekstraklasie zaczął od naprawdę wysokiego ,,C”. Wychowanek Stoczniowca Gdańsk rozpoczął bowiem swą karierę w tej klasie rozgrywkowej od Legii Warszawa. Pojawił się w niej sezon po słynnej kampanii w Pucharze Zdobywców Pucharów, zakończonej na półfinale. Młody zawodnik z Pomorza trafił więc w szatni na postacie tej miary co Robakiewicz, Szczęsny, Pisz czy Wojciech Kowalczyk. Nie przejawił nawet cienia zahukania albo kompleksów już przy tym pierwszym kontakcie. Szybko wskoczył do składu Wojskowych i nawet został wybrany Odkryciem Roku przez ,,Piłke Nożną” w 1993 r. Jeszcze odważniej postawił na niego następca Wójcika na ławce trenerskiej tego klubu- Paweł Janas. Pod jego wodzą Michalski wraz z Legią zdobył mistrzostwo Polski w 1994 i 1995 r. W każdym z tych dwóch sezonów był jedną z najważniejszych postaci drużyny. Opuścił łącznie tylko 5 z 68 meczów. Strzelił w nich zaś 14 goli. Regularnie trafiał do wszelkich jedenastek sezonu. W obu tych edycjach wygrał Puchar Polski. Ponadto z Wojskowymi awansował aż do ćwierćfinału Ligi Mistrzów. Druzyna z nim w składzie wyszła z grupy z Rosenborgiem, Blackburn oraz Spartakiem Moskwa. Wcześniej zaś w eliminacjach rozprawiła się z IFK Göteborg. To ostatni występ polskiego klubu na takim wysokim poziomie w najważniejszych europejskich pucharach. Ten zestaw sukcesów w dużej mierze powtórzył z Widzewie Łódź, dokąd trafił w kolejnej edycji. Także udało mu się awansować do fazy grupowej Champions League. Na krajowym podwórku z kolei wraz z nowymi kolegami zdystansował Wojskowych i zapisał na swoje konto trzeci tytuł mistrza Polski. Brał udział w słynnym meczu wygranym ze swym dawnym klubem 3:2 przy Łazienkowskiej. Dla Widzewa strzelił też gola decydującego o dogrywce w eliminacjach Ligi Mistrzów w 1998 z Liteksem Łowecz. Oprócz 3 złotych medali na swoim koncie miał dwa srebrne, po jednym z każdą z tych drużyn. W przerwie zimowej 1999/00 wyjechał z Polski. Podczas zagranicznych wojaży zdobył mistrzostwo Izraela oraz Cypru a także dwukrotnie Puchar Cypru. Ostatecznie wyczynową karierę zakończył na wyspie Afrodyty w 2006 r. W reprezentacji Polski zagrał 28 razy. Nie udało mu się jednak wyjechać na żadną wielką impreze. Był podstawowym piłkarzem za kadencji Janusza Wójcika ale kadra przegrała walkę o udział w Euro 2000 z Anglią i Szwecją. Jerzy Engel skorzystał z niego zaś tylko na samym początku kadencji.
@Safrani
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@FcPortoFan1999
@Gary
@Bernard777
@Adran360