@FCBparasiempre
Igrzyska z
1992 roku zostały zapamiętane z wielu powodów: fizycznej transformacji
Barcelony jako miasta; nagranego w 1988 roku duetu Montserrat Caballe i
Freddiego Mercurego; wielkości amerykańskiej drużyny koszykarskiej dowodzonej
przez Michaela Jordana; udziału Kuby po zbojkotowaniu dwóch poprzednich imprez;
dostojeństwa okazanego przez sportowców z Etiopii i nowej, post
apartheidowskiej Republiki Południowej Afryki. Przede wszystkim turniej pokazał
jednak potencjał demokratyczny Hiszpanii choć gładki przebieg igrzysk stał się
dowodem zdolności organizacyjnych autonomicznego rządu Katalonii, to na świecie
impreza była odbierana jako hiszpańskie wydarzenie, zwłaszcza ze względu na
obecność hiszpańskiej rodziny królewskiej To nie była jednak celebracja
faszyzmu, jak za czasów franco Ale potwierdzenie że to pluralistyczne
społeczeństwo jednoczyło się wokół monarchy, który reprezentował prawa
wszystkich Hiszpanów. Podczas otwarcia igrzysk ekipy Hiszpanów wyprowadzał
młody następca burbońskiego tronu książę Felipe a tymczasem jego ojciec wraz z
matką zajęli swoje miejsca na trybunie honorowej wśród przedstawicieli rządu i
lokalnych polityków. Byli Oni wspólnie pokaz szczerego entuzjazmu i cieszyli
się z imponującej zdobyczy medalowej Hiszpanii pamiętnych zwycięstw podczas
tamtych igrzysk był złoty medal hiszpańskiego atlety Fermina Cacho, który
wygrał bieg na 1500 m. Jednak najbardziej symboliczny okazał się złoty medal
młodej hiszpańskiej drużyny piłkarskiej, który zapowiadał nową obiecującą erę
krok definiującym momentem była ostatnia minuta ostrego starcia Hiszpanów z
Polską w finale turnieju piłkarskiego. Wówczas to Francisco Miguel Narwarez Machon,
znany jako Kiko, przejął piłkę odbitą przez bramkarza i wbił ją do siatki, co
dało Hiszpanom złoty medal. Tego dnia wśród zawodników zwycięskiej hiszpańskiej
drużyny znajdował się 21 latek o nazwisku Pep Guardiola. Dwa lata wcześniej
Johan Cruijff awansował Guardiolę z drużyny młodzieżowej do pierwszego zespołu
FC Barcelony by został jego ,, numerem cztery". Holender widział go jako
rozgrywającego myślnik zawodnika, który biega pośrodku boiska, rozdając
podanie, i który jest kluczową postacią w udoskonalonej przez niego wersji ,,
futbolu totalnego" z lat 70. Awans Guardioli okazał się opatrznościowy,
skierował tego piłkarza na ścieżkę kariery, która Pewnego dnia doprowadziła go
do trenowania jednej z najlepszych drużyn w historii futbolu jednak przed Guardiolą
był Johan Cruijff, którego lata kariery piłkarskiej składały się tylko na
połowę jego legendy. Holender mówił o sobie że dopiero gdy skończył 30 lat zdąż
zrozumieć dlaczego robił pewne rzeczy, które wyczyniał z piłką. Od tamtego
czasu większość swojego życia spędził dzieląc się z innymi swoją filozofią na
temat tego, jak należy grać w piłkę nożną. Jako trener FC Barcelony i mentor
Guardioli Cruijff ma prawo myśleć o sobie jak o kimś, komu klub ten bardzo dużo
zawdzięcza. Holender zasłużył się zresztą dla całej hiszpańskiej piłki. ,, Lubię
przemieszczanie piłki, lubię atak, lubią patrzeć, jak drużyna przejmuje
kontrolę nad sytuacją. Ta ,, inna" gra polegała po prostu na kilku
zasadach: grajcie długą piłkę, zgaście ją, grajcie z tego miejsca. Mam inne
podejście ale sądzę że moja metoda pozwala lepiej wykorzystywać indywidualne
umiejętności"- opowiadał ,,boski” Johan. Barça przed erą Cruijffa, w
przeciągu pięciu lat miała trzech zagranicznych trenerów każdy z nich
przeprowadził jedną lub dwie gwiazdy, na których opierała się strategia gry
zespołu. Lattek sprowadził Schustera, Menotti Maradone a Venables Archibalda i
Linekera. Cruijff uważał że taki system podważał tożsamość klubu i nie pasował
do społecznego i kulturowego kontekstu Katalonii. Wiedział o tym z własnego
piłkarskiego doświadczenie i chciał pewne rzeczy naprawić. W końcu przybył do
klubu z Holandii, czyli kraju, który od dawna zapewnia utalentowanej młodzieży
możliwość rozwoju. Właśnie dlatego skupił się na zachęcaniu do rywalizacji nowego
pokolenia zawodników Barçy, które przebijało się przez system szkoleniowy klubu
i prowadzą jego przedstawicieli do drużyny, w której grali wartościowi Baskowie
oraz kilka zagranicznych gwiazd. Dzięki takim działaniom Holendra odrodziła się
hiszpańska piłka. Cruijff wyjaśnił jak wyszukiwał talenty wśród miejscowej
młodzieży, którym dawał później szansę gry: ,, Kiedy przyjechałem była to nowa
grupa zawodników, która przeszła przez canterę i czekała na przyłączenie ich do
pierwszej drużyny. W zespole były wolne miejsca, które pojawiają się pod koniec
pewnego pięcio czy Sześcioletniego cyklu. Zrozumiałem Też inną rzecz. Kibice na
całym świecie lubią dobrych zawodników, którzy mają tę samą mentalność co oni a
jeszcze lepiej jeśli pochodzą z ich kraju jeżeli trener ma wybrać między
obcokrajowcem a rodzimym graczem z takimi samymi umiejętnościami, to wybierze
miejscowego dzięki temu, jeśli w drużynie nie będzie się powodziło, to kibice
dwa razy się zastanowią zanim go wygwiżdżą kropkę w Barcie lubią w pierwszym
zespole zawodników z kantory, dzięki temu kibice czują że trener jest częścią
FC Barcelony. Dlatego próbowałem robić wszystko w taki sposób, jak oni lubią,
stworzyć też gry, który oni by mogli uważać za kataloński. Byłem tu jako
piłkarz, więc wiedziałem czego chcieli".

Rodak
Cruijffa jego trener, Rinus Michels wywarł ogromny wpływ na niego podczas ich
czasu spędzonego razem w Ajaxie. W FC Barcelonie taka surowa postawa przyniosła
Cruijffowi sukces ale nie brakowało wewnętrznych w sporów na przykład ciśnienie
podskoczyło, kiedy Cruijff domagał się wystawienia Linekera na innej pozycji
niż ta, na której Anglik grał przez całe życie. ,, powiedziałem że Lineker był
strzelcem i to jest dobre dla każdej drużyny ale wiedziałem także że w bardziej
ofensywnym systemie, z większą liczbą zawodników prących do przodu, pole gry
pod bramką się kurczyło dlatego przesunąłem go ze środka na prawo aby dać mu
więcej miejsca, w którym mógł wykorzystać swoje przyśpieszenie"- opowiadał
Cruijff. Jednak Lineker odebrał to inaczej: ,, całkiem szybko zrozumiałem że
krew Najzwyczajniej chciał ściągnąć swoich ludzi na moje miejsce ale zamiast
przyjść i powiedzieć mi: nie jesteś graczem, który pasuje do mojej koncepcji,
próbował bawić się ze mną wystawiając mnie na skrzydle... Byłem jednym z dwóch
grających szeroko zawodników. Nie byłem indywidualistą, Byłem po prostu
numerem, tak jak numer 4 był częścią systemu w życiu byś nie pomyślał że Gary Lineker
potrafi grać na skrzydle ale wiem czemu to zrobił - po to, abym zaczął narzekać
a następnie kibice obróciliby się przeciwko mnie i w taki sposób mógłby się nie
pozbyć z klubu". Jednak Lineker miał swoich sympatyków. Według jego agenta
był bardzo ceniony zarówno na poziomie osobistym, jakiś zawodowym przez ,,
Bryana Clougha hiszpańskiej piłki" Javiera Clemente. Zanim objął stanowisko
selekcjonera, trener podczas swoich licznych przygód w wielu hiszpańskich
klubach próbował bez skutku ściągnąć angielskiego ,, matadora". ,,
Clemente zawsze powtarzał Linekerowi że Cruijff nigdy do końca nie rozumiał jak
należy grać w piłkę nożną i nigdy nie cenił go tak, jak powinien"- Holmes,
agent Linekera. Choć mili do siebie osobisty i zawodowy szacunek, to Linker
odrzucił zaloty Clemente, podobnie jak Alexa Fergusona, który chciał go
wystawić w ataku obok innego byłego zawodnika Barçy Marka Hughesa. Hughes
przeniósł się do Manchesteru United z Bayernu Monachium, do którego został
wypożyczony po nieudanej próbie dostosowania się do życia w Barcelonie (w
której nie wytrzymał dłużej niż sezon). W przeciwieństwie do niego Lineker
uwielbiał tutejszy klimat i jedzenie a poza językiem hiszpańskim nauczył się
także katalońskiego i w uznaniu za swoje zdolności strzeleckie zyskał przydomek
,, El Matador'. W korridzie słowo matador określa Torreadora w momencie
uśmiercania byka a nie prowadzenia walki natomiast ,,torero” jest tą osobą,
która wykorzystuje swoje zdolności do tańczenia z płachtą aby skonfrontować się
z bykiem i stopniowo go zdominować linek jakby uważany za klasycznego
napastnika, z zabójczym instynktem w ataku, któremu brakowało jednak
wszechstronności, jakiej Cruijff wymagał od swoich zawodników. Ostatecznie
różnice zdań między Anglikiem a holendrem okazały się nie do pogodzenia i Lineker
opuścił barce przechodząc do Tottenhamu w wyniku transferu, który wynegocjował
trener ,,Spurs” Terry Venables. To właśnie ten szkoleniowiec sprowadził
Linekera do FC Barcelony wraz z Archibaldem, kiedy przejął drużynę w 1984 roku
po Cesarze Menottim. Venables grał i trenował w kilku klubach w Anglii, zanim
przybył do Katalonii, gdzie spędził najlepszy okres swojej kariery,
doprowadzając FC Barceloną w sezonie 1984/1985 do pierwszego od 10 lat
mistrzostwa a w kolejnym roku do finału Pucharu Europy i do zwycięstwa w
pucharze ligi hiszpańskiej. W 1995 roku, 8 lat po odejściu z FC Barcelony Venables
już jako selekcjoner reprezentacji Anglii podczas wywiadu, który odbył się w
siedzibie angielskiej federacji piłkarskiej wyjaśnił czym według niego różni
się angielska piłka od hiszpańskiej. Wspominał: ,, Kiedy byłem w Barcelonie
jechaliśmy do San Sebastian autokarem. Podróż trwała jakieś 7, może 8 godzin i
piłkarze przez całą jazdę tam i z powrotem po prostu pili wodę w Anglii
piłkarze w drodze na mecz pili wodę i coca-colę ale wracając żłopali piwo. W
Hiszpanii nie widziałem żeby jakikolwiek piłkarz pił lub palił do momentu w
którym nie wygraliśmy ligi, wtedy dopiero wszyscy się totalnie schlali.
Zachowywali się bardzo profesjonalnie i dobrze wykonywali swoją robotę w Anglii
świętujemy tak co sobotę po zakończeniu meczu... Hiszpańscy piłkarze dbają o
swoją kondycję, formę i zachowanie. Bardzo lubią popisywać się swoimi
umiejętnościami. Brytyjczycy są bardziej funkcjonalnie, po prostu wykonują
swoją robotę i z tego punktu widzenia są profesjonalistami A jeśli brakuje im
zdolności technicznych, które mają Hiszpanie to nadrabiają to odpornością...
Każdy ma swoje słabsze i mocniejsze strony ale widok niezwykle utalentowanych,
zmotywowanych i zdyscyplinowanych piłkarzy oczekujących na mnie przed moją
pierwszą sesją treningową z FC Barceloną był bardzo przyjemnym widokiem".
Wyjątkiem był Maradona, który po kłótni z prezydentem FC Barcelony Nuñezem
opłacę i warunki pracy już negocjował swój transfer do Napoli. Nuñiez, który
wykorzystał pierwsze lata Maradony w stolicy Katalonii do zarobienia dla klubu
dużych pieniędzy, teraz już nie mógł się doczekać jego odejścia po tym, jak
Argentyńczyk stracił formę a do tego prywatnie Detektywi zbierali coraz więcej
dowodów na jego rozwiązłe życie osobiste. N l gdyż taką ksywkę miał Venables w
jego rodzinnej Wielkiej Brytanii był popularną postacią w Barcelonie zanim
zasłużone miejsce wśród angielskich trenerów, którzy pobłogosławili hiszpańską
piłkę swoją obecnością. Jednak to Cruijff był osobą, która w przeciągu roku od
odejścia Venablesa zainicjowała jeden z najbardziej ekscytujących i
interesujących okresów w historii hiszpańskiej piłki klubowej. Z nim jako
trenerem FC Barcelona sięgnęła po raz pierwszy po Puchar Europy, pokonawszy w
finale na Wembley 1992 roku Sampdoria i zdobyła 10 kolejnych krajowych i
zagranicznych trofeów w latach 1988-1996. W czasach gdy europejskie kluby
musiały dostosowywać się do nałożonych przez UEFA ograniczeń co do liczby
zagranicznych graczy w kadrze pierwszego zespołu, Cruijff zbudował drużynę
wokół kilku gwiazd. Brytyjczycy zostali zastąpieni przez takich graczy jak
Koeman, Laudrup i Stoiczkow a młodzi piłkarze jak Lewis Milla i Pep Guardiola
awansowali do pierwszego zespołu z Młodzieżowej Drużyny Barçy. Cruijff uważał
Guardiolę za utalentowanego piłkarza, który nie tylko wkomponował się w
specyfikę kulturową i polityczną Blaugrany ale był też uosobieniem jej
najwspanialszych sukcesów, zarówno jako piłkarz, jaki trener musiały minąć lata
zanim Guardiola zyskał w Hiszpanii powszechny szacunek bez względu na dzielące
ludzi poglądy.