Pozwolę sobie na porównanie Barcelony z Bayernem, który jako pozostałość po taktyce Guardioli ma z naszą drużyną wiele wspólnego - mnogość podań, posiadanie piłki, rozgrywanie całym zespołem, wysoko ustawioną linię środkowych obrońców na połowie rywala, częściej atak pozycyjny.

Jednak są też elementy, które ich różnią. Przede wszystkim Bayern ma ofensywnego bocznego obrońcę Daviesa, posiadającego bardzo dobry drybling i technikę użytkową - robiącego przewagę i współpracującego ze skrzydłowym. Prawy obrońca w postaci Kimmicha czy Pavarda często podłącza się do akcji i wrzuca piłki w pole karne. W środkowej strefie jest chociażby Goretzka, potrafiący przyfasolić z dystansu. Nie tylko strzałem zdobywa bramki, ale i zdarza się, że bramkarz wypluwa przed siebie piłkę i napastnik musi jedynie ją dobić. Są Coman i Gnabry, którzy wdają się w pojedynki jeden na jeden, przy czym Francuz gra blisko linii i potrafi dobrze rozciągać grę. Dodatkowo Muller umie posyłać prostopadłe podania i w niekonwencjonalny sposób uruchamia kolegów. Lewandowski świetnie gra głową, więc istnieje możliwość zamiany dośrodkowań na bramki. I stałe fragmenty gry - Bayern strzela po rzutach rożnych. Dzięki pressingowi Bawarczycy również potrafią wyprowadzać szybkie kontry.

Tymczasem w Barcelonie Alba nie wdaje się w dryblingi, tylko wchodzi w drugie tempo, Semedo rzadko wrzuca piłkę w pole karne, bo nie ma komu. Strzałów z dystansu jest jak na lekarstwo, na dobrą sprawę z rzutów rożnych Barcelona nie stwarza zagrożenia. No i nie ma skrzydłowych, więc większość akcji na siłę jest ciśnięta środkiem pola, a więc tam, gdzie istnieje największe zagęszczenie. Czasami zamiast przeprowadzić kontratak, Barcelona zwalnia akcję, piłkarze ustawiają się na swoich pozycjach i cały misterny plan klepania rozpoczyna się na nowo. Jest Leo Messi, który w ofensywie wykonuje robotę za dwóch, ale przecież nie może sam do siebie dogrywać piłek i jednocześnie wychodzić na wolne pole. W klubie nie ma odpowiednich wykonawców, aby urozmaicić boiskowy repertuar podstawowych założeń taktycznych, przez co gra jest powolna i przewidywalna. Kiedy rywal idzie na wymianę ciosów, wtedy jest dobrze, gorzej gdy postanawia się bronić całym zespołem i stawia zasieki. Plan B nie istnieje, więc do skutku stosujemy plan A. Tak się w nowoczesnej piłce po prostu nie da. Teraz jesteśmy mądrzy po szkodzie, ale te grube miliony powinny zostać zainwestowane w skrzydłowych, w zawodników mobilnych i szybkich, grających bliżej linii, rozciągających szczelną obronę rywala. Też i piłkarzy z dobrym strzałem z dystansu, może skutecznie stwarzających zagrożenie uderzeniami głową. Czasami wystarczy w taki sposób zdobyć bramkę, żeby przeciwnik musiał się otworzyć i worek z golami rozwiązuje się na dobre.