@FCBparasiempre
Mundial w Argentynie zwiększył w świecie zainteresowanie piłkarzami z tego kraju. Dziś grają w większości najlepszych klubów i lig europejskich. Nie ma futbolu bez transferów zawodników. Dziś motywem migracji są przede wszystkim pieniądze. Dawniej znaczenie miały także związki rodzinne i polityka. Gdyby Ferenc Puskas nie uciekł z komunistycznych Węgier, nie byłoby wielkiego Realu lat 50-tych. Podobną role w FC Barcelonie odgrywał Ladislao Kubala, który w roku 1949 przekroczył granice węgiersko-austriacką zagrzebany pod śmieciami w ciężarówce. Mistrzostwa świata w Argentynie przybliżyły nieco futbol tego kraju Europie i otworzyły szerzej drzwi tutejszego rynku. W 22-osobowej kadrze gospodarzy znalazł się tylko jeden piłkarz grający w klubie zagranicznym a mianowicie Mario Kempes z CF Valencia. Po mundialu Argentyńczycy stali się wyjątkowo atrakcyjnym towarem. Sensacją było kupienie przez londyński Tottenham Hotspur od razu dwóch argentyńskich pomocników: Osvaldo Ardilesa i Julio Ricardo Villi. Od tej pory zwiększyła się frekwencja na meczach Tottenhamu a jego kibice ułożyli nawet piosenke, w której Ardiles nie tyle śpiewa, co mówi trzy słowa a wszystko to w okresie napiętych stosunków pomiędzy Londynem a Buenos Aires. Nawet wojna o Falklandy/Malwiny nie zmieniła stosunku kibiców do obydwu Argentyńczyków, chociaż Ardiles opuścił wówczas Anglie na kilka miesięcy. Dziś obydwaj mają miejsce w Hali Sławy Tottenhamu. Wróćmy jednak do roku 1978, gdzie Argentyna była jednym z faworytów mistrzostw świata. Brało się to z klasy jej najlepszych zawodników, wyników w meczach towarzyskich oraz faktu że przystępowała do turnieju jako jego gospodarz. Nie wzięto pod uwagę że ta przewaga może być jeszcze większa, gdyż u schyłku XX wieku powtórzone zostaną działania charakterystyczne dla państw totalitarnych. W roku 1934 sędziowie prowadzili mecze Włochów tak, żeby zadowolony był Benito Mussolini. W roku 1978 Argentyną rządziła junta wojskowa generała Jorge Videli, głucha na wszelkie wołania o demokracje. Więzienia zapełniały tysiące ludzi, wielu z nich nigdy nie wróciło do domu; ba! Nie znaleziono nawet ich grobów. Lista tzw. ,,desaparecidos”(znikniętych) zawiera ponad 8 tysięcy nazwisk przeciwników junty. Wiele krajów potępiało te działania ale żaden z nich nie wycofał swojej reprezentacji z mundialu. Tylko Johan Cruyff odmówił wyjazdu do Argentyny, w proteście przeciw rządom junty, chociaż wydaje się że ktoś taką ideologie do jego absencji w mundialu dodał. Ostatni mecz w barwach ,Oranje” Cruyff rozegrał bowiem w marcu 1977 roku, czyli ponad rok przed mistrzostwami. Już podczas turnieju piłkarze Szwecji wzięli udział w manifestacji na placu w Buenos Aires, wspólnie z matkami aresztowanych przez junte synów oraz żonami i wdowami po bojownikach o demokracje. W sportowym świecie Szwecji taka reakcja była naturalna. Pomoc piłkarzom argentyńskim widoczna była od pierwszego meczu, ledwo wygranego z Węgrami 2:1 dzięki bramce Bertoniego na 6 minut przed końcem. Na ten mecz czekał cały kraj, miejsce w loży honorowej zajeli członkowie zarządu. Videla na stadion przychodził zawsze w dwurzędowym garniturze. Zresztą wyglądał w nim jak w mundurze, w którym było mu bardziej do twarzy. Portugalski sędzia patrzył przez palce na faule gospodarzy, z czym Węgrzy nie mogli się pogodzić. Dwaj najlepsi: Torocsik i Nyilasi ukarani zostali czerwonymi kartkami. W następnym meczu z Francja szwajcarski sędzia przyznał Argentyńczykom rzut karny po przewinieniu, którego nikt poza nim nie widział. W drugiej rundzie gospodarze pokonali 2:0 Polske ale sędzia nie miał nic wspólnego z tym że Kazimierz Deyna nie wykorzystał rzutu karnego. Poirytowany trener Gmoch powiedział tylko że nikt nie odbierze tytułu mistrza świata Argentynie na jej boisku. Słowa polskiego trenera przypomniały się tydzień później. Po bezbramkowym remisie z Brazylią i wygranej tej drużyny z Polską 3:1, Argentyna potrzebowała zwycięstwa nad Peru różnicą czterech goli. Wychodząc na boisko dobrze o tym wiedziała, ponieważ jej mecz rozpoczynał się godzine po zakończeniu meczu Polska-Brazylia. Tak to sobie organizatorzy wymyślili, co zresztą oprotestowano ale bez żadnych konsekwencji. Dopiero w przyszłości, chcąc uniknąć tego rodzaju sytuacji i podejrzeń, FIFA postanowi że ostatnie mecze w grupie będą się rozpoczynały o tej samej porze.

Argentyńczycy grali wtedy do jednej bramki. Peru w ogóle nie stawiało oporu. Prezentowało się zdecydowanie poniżej możliwości, jakby pogodzone z porażką jeszcze przed pierwszym gwizdkiem, chociaż miało kilka gwiazd z Cubillasem i Chumpitazem na czele. Wynik 6:0 dawał Argentynie awans do ścisłego finału i śmierdział na kilometr. Już po mistrzostwach okazało się że Argentyna udzieliła Peru wysokiej pożyczki, wysłała zboże i podpisała umowę o pomocy wojskowej. Wszystko to w połączeniu z wynikiem na boisku, uznane zostało za dziwne nawet przez ekspertów do spraw południowoamerykańskich. Przypomniano przy okazji historie sprzed czterech lat, kiedy to Argentyńczycy rzekomo proponowali Polakom kwote około 20 tysięcy dolarów za pokonanie Włochów w ostatnim mecze fazy grupowej mundialu w RFN. Polska wtedy wygrała a Argentyna pozostała w turnieju i podobno jeden z polskich piłkarzy te pieniądze wziął. Piłkarz się wyparł, koledzy mieli mu za złe że się nie podzielił a wszystko to świadczyło o atmosferze nieufności i podejrzeń towarzyszących meczom nawet na najwyższym poziomie. Jakkolwiek by było, Argentyna znalazła się w finale, gdzie czekała na nią Holandia, prowadzona przez słynnego austriackiego trenera Ernsta Happela, którego imię nosi teraz narodowy stadion na Praterze w Wiedniu. Już bez Cruyffa i Wima van Hanegema ale z wszystkimi pozostałymi zawodnikami, którzy dotarli do finału cztery lata wcześniej. Jednak mecz z RFN w Monachium był(w porównaniu z finałem na Estadio Monumental) szczytem ,,savoir-vivre’u”. Problemy zaczęły się jeszcze przed pierwszym gwizdkiem. Holendrzy wybiegli na boisko pierwsi ale musieli czekać na swoich przeciwników około 5 minut. Argentyńczycy zresztą zachowywali się podobnie w większości meczów. Niech pierwsi wyjdą przeciwnicy, czekają, denerwują się, narażają na gwizdy trybun. W zestawie sposobów na uzyskanie wyższości nad rywalem znalazły się nawet dość opięte spodenki z krótkimi nogawkami, mające ukazać nie tylko umięśnione uda ale sprawić wrażenie że nogi w krótkich spodenkach są dłuższe. Kiedy wreszcie drużyna Cesara Luisa Menottiego wyszła na boisko, kapitan Passarella zwrócił uwagę włoskiemu sędziemu że napastnik van de Kerkhof nosi na ręku gips a to jest zabronione. Mówiący po hiszpańsku Neeskens tłumaczył Argentyńczykom że van de Kerkhof złamał ręke w jednym z poprzednich meczów, ma tzw. miękki gips, nie stanowiący żadnego zagrożenia ani niebezpieczeństwa. Najlepszy dowód że sędziowie już wcześniej pozwalali mu na gre. Targi trwały około 10 minut. W tym czasie zawodnicy obydwu drużyn truchtali po boisku, jednak o koncentracji nie mogło być mowy. Zwłaszcza wśród Holendrów nieprzygotowanych na taką sytuacje. Rozgrzewke obliczoną na początek meczu o określonej godzinie też diabli wzięli. Argentyńczycy byli na to gotowi, gdyż to oni wywołali całe zamieszanie. Ostatecznie van de Kerkhof zmienił opatrunek na inny i mecz mógł się rozpocząć. Stał na wysokim poziomie i był bardzo wyrównany. Pierwszego gola strzelił przed przerwą Mario Kempes. Wbiegł między środkowych obrońców i upadając strzelił z okolic punktu karnego obok wychodzącego z bramki Jongbloeda. Wyrównał strzałem głową Nanninga, wykorzystując świetne dośrodkowanie van de Kerkhofa z prawej strony. Do końca meczu pozostawało w tym momencie 8 minut. W ostatniej minucie Rensenbrink trafił w słupek. Dziesięć centymetrów w prawo i mistrzami zostaliby Holendrzy. W dogrywce na boisku panowali Argentyńczycy. Pomarańczowi nagle stracili siły, nie stać ich było na żadną groźną akcje. Kempes, król strzelców turnieju, ponownie po dynamicznej akcji, w której piłka odbijała się od jego nóg i ciał przeciwników, dał swojej drużynie prowadzenie. Trzeci gol(Bertoniego) rozwiał wszelkie wątpliwości. Mecz kończył się na boisku zasłanym małymi skrawkami papieru, którymi publiczność na każdym stadionie obsypywała piłkarzy- to cecha charakterystyczna tamtego mundialu. Jeden wielki karnawał.

Puchar Świata wręczał generał Videla, ściskając wszystkich swoich zawodników. Oni nie mieli wyjścia, może zresztą niektórym te gesty nie przeszkadzały. Trener Menotti wykazał daleko idący dystans a Holendrzy w ogóle generała zlekceważyli. Niezależnie od wątpliwości dotyczących czystości gry, Argentyńczycy mieli bardzo dobrą drużynę a Menotti znalazł się na liście najlepszych szkoleniowców w historii futbolu. Był nowym typem trenera nieograniczającego swoich zainteresowań do boiska. Czytał książki, chodził do teatru, miał sprecyzowane poglądy polityczne, bliskie lewicy. Wysoki, przystojny, z włosami do ramion i papierosem w ręku należał do najbardziej rozpoznawalnych postaci futbolu lat 70-tych i 80-tych. Nazywano go ,,El Flaco”(Chudy). Rok po mundialu Menotti zdobył jeszcze jeden tytuł mistrza świata, z reprezentacją Argentyny do lat 20. Powołał do niej 19-letniego chłopca, którego kibice chcieli widzieć nawet w reprezentacji seniorów na mundialu. Menotti nie poddał się presji, mówiąc że chłopak nie jest jeszcze przygotowany do gry ze starszymi od siebie. Umiejętności piłkarskich starczało mu aż nadto, jednak gorzej było z mentalnością. Może trener miał racje? Ten chłopiec nazywał się Diego Armando Maradona…