Muzyczna batalia - #68 zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/Q0Zp7wwE9gM
------
STANLEY CLARKE – „Stories to Tell” (1988, album: If This Bass Could Only Talk)

Legenda gitary basowej i pionier jazz-fusion. Człowiek, który udowodnił, że bas nie musi chować się z tyłu sceny, robiąc za tło, ale może grać pierwszoplanowe, wirtuozerskie melodie.
Klimat utworu: Ten numer to lot w kosmos pierwszą klasą. Całość jest tajemnicza i bardzo gęsta. Utwór opiera się na głębokim, wijącym się basie, który niemal „gada” do słuchacza, otoczonym sprężystym, połamanym rytmem perkusji. Prawdziwy odlot zaczyna się jednak w połowie, gdy wchodzi gitara. Brzmi tak gładko, lejąco i przestrzennie, że ma się wrażenie słuchania jakiegoś nieziemskiego syntezatora albo futurystycznego saksofonu, a nie instrumentu ze strunami.
Ciekawostki: Ta dziwna, kosmiczna gitara to zasługa absolutnego muzycznego kosmity – Allana Holdswortha. Jego styl gry był tak płynny i nietypowy, że ludzie słuchając tego utworu na starych kasetach, często nie mieli pojęcia, jakiego instrumentu właśnie słuchają. Co więcej, za perkusją w tym kawałku usiadł gościnnie nie kto inny, jak Stewart Copeland – założyciel The Police! Mamy tu więc ukryte supertrio. A skoro mowa o całej płycie – If This Bass Could Only Talk kryje w sobie jeszcze jeden genialny smaczek: w utworze tytułowym oraz zamykającym płytę, zamiast klasycznej perkusji rytm wybija... słynny tancerz Gregory Hines, uderzając butami do stepowania!
----
MICHAEL HEDGES – „Aerial Boundaries” (1984, album: Aerial Boundaries)

Magik gitary akustycznej. Gość, który zresetował sposób myślenia o tym instrumencie, udowadniając, że jedno pudło rezonansowe może zastąpić cały zespół – od basu, przez perkusję, aż po wokal.
Klimat utworu: Słuchając tego, masz wrażenie, że stoisz nad krawędzią ogromnego kanionu, a wiatr niesie dźwięk z wielu stron naraz. Utwór jest potężny, bardzo przestrzenny, pełen wibrującego echa i głębokich, pulsujących uderzeń. Zamkniesz oczy i dasz sobie uciąć rękę, że słyszysz przynajmniej trzy współpracujące ze sobą gitary – a to wciąż gra tylko jeden człowiek uderzający palcami w jeden gryf.
Ciekawostki: Płyta została wydana przez legendarną wytwórnię Windham Hill, która słynęła z surowych, minimalistycznych, bardzo nastrojowych i „pejzażowych” okładek. Idealnie zgrywało się to z muzyką – chłodną, naturalną i wolną od plastiku lat 80. Aby uzyskać ten powalający, szeroki pogłos w tytule utworu, Hedges nie zamknął się w sterylnym studiu. Zamiast tego nagrywał kluczowe partie w wielkim salonie urokliwego pensjonatu w Vermont, łapiąc na mikrofony naturalną, ogromną akustykę drewnianego pomieszczenia.

Michael Hedges zginął w 1997 roku, mając zaledwie 43 lata. Wracając do domu z lotniska w Kalifornii, jego samochód wypadł z górskiej trasy i runął w przepaść. Znaleziono go dopiero kilka dni po wypadku.

Jego przedwczesna śmierć była wstrząsem dla całego muzycznego świata. Zmarł w samym środku swojej twórczej drogi, ale mimo tak krótkiego życia zdążył wywrócić zasady gry na gitarze do góry nogami. Żeby oddać skalę jego talentu: wielcy muzycy tacy jak David Crosby (który go zresztą odkrył), Steve Vai czy Joe Satriani otwarcie mówili, że Hedges był geniuszem i zjawiskiem, które zdarza się raz na kilka dekad.
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16784373#comment-16784373
-----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro