Muzyczna batalia, #43 zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/GeZARbw2EyV
---
STING "It's Probably Me"
album Ten Summoner's Tales (1993) / oryg. Lethal Weapon 3 Soundtrack (1992)

To utwór, który powstał jako temat przewodni do filmu "Zabójcza Broń 3", ale w tej wersji (albumowej) zyskuje zupełnie nowe życie dzięki sekcji rytmicznej.
Za bębnami siedzi tu Vinnie Colaiuta – absolutny bóg perkusji i weteran zespołu Franka Zappy (u którego grał najtrudniejsze rytmy świata). Tutaj Vinnie pokazuje, dlaczego jest geniuszem: zamiast popisywać się techniką, "chowa" swoje ego do kieszeni, grając z nieprawdopodobnym wyczuciem (feel). Używa miotełek i rimshotów, tworząc gęsty, ale subtelny groove, który "oddycha". Słychać tu każdą duszka (ghost note) na werblu.
Dominic Miller na gitarze nylonowej zastępuje tu Erica Claptona (z wersji filmowej), grając bardziej miękko i jazzowo. To brzmienie jest intymne, suche i audiofilskie – słychać naturalną akustykę kamiennego salonu w posiadłości Stinga (Lake House), a nie sterylne studio.

Legenda głosi, że charakterystyczny rytm utworu powstał, gdy Sting, Eric Clapton i kompozytor Michael Kamen siedzieli w kuchni, próbując napisać piosenkę do filmu. Sting zaczął klikać zapalniczką Zippo, by nadać tempo – i ten dźwięk trafił do oryginalnej, filmowej wersji (tam na bębnach grał Steve Gadd).
Wersja, którą analizujemy (z Vinnie Colaiutą), to dowód na to, jak wybitny bębniarz potrafi zinterpretować "klik zapalniczki" na zestawie perkusyjnym, nadając mu ludzki, jazzowy puls. Vinnie był wtedy "tajną bronią" Stinga – jedynym człowiekiem, który potrafił zagrać skomplikowane metrum 7/8 tak, by ludzie mogli do tego tańczyć.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
TEARS FOR FEARS "Swords and Knives"
album The Seeds of Love (1989)

Jeśli Sting to zadymiony pokój detektywa, Tears for Fears to epicka scena batalistyczna. Produkcja Rolanda Orzabala jest tu monumentalna, "mokra" (dużo pogłosów) i wielowarstwowa.
Sekcja rytmiczna to inny rodzaj wirtuozerii. Na basie gra Pino Palladino – mistrz instrumentu bezprogowego (fretless), którego "pływający", śpiewny bas wypełnia dół pasma w sposób niepodrabialny. Na perkusji Simon Phillips (później Toto) – legenda rockowego bębnienia. Jego zestaw brzmi potężnie, szeroko i "stadionowo". Phillips używa tu dwóch central (double bass), co w muzyce pop było rzadkością, budując w finale utworu dramatyzm godny rocka progresywnego. To soniczna architektura, gdzie każdy element jest dopieszczony do granic możliwości.

Utwór ten pierwotnie napisano do filmu "Sid i Nancy" (o Sex Pistols), ale został odrzucony przez reżysera jako "zbyt skomplikowany". Trafił więc na The Seeds of Love – album, który powstawał w bólach i kosztował fortunę (ponad milion funtów w 1989 roku!), właśnie przez obsesyjne dążenie do perfekcji brzmieniowej, którą tu słychać w każdej sekundzie.
---
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kazdy chetny.