Dlaczego w hiszpańskim futbolu używano białych kartek i czy mogą jeszcze wrócić?

Dziś stanowią integralną część piłki nożnej i postrzegamy je jako kolejny element zasad i gry. Jednak był czas, kiedy ich nie było. Mówimy oczywiście o kartkach, które zaczęto pokazywać na Mistrzostwach Świata w 1970 roku. Potrzeba stworzenia wizualnego sygnału, który wyraźnie wskazywałby, że zawodnik otrzymał żółtą kartkę od sędziego, pojawiła się po wyjątkowo zaciętym meczu pomiędzy Chile a Włochami podczas Mistrzostw Świata w 1962 roku. W tym spotkaniu sędzia Ken Aston nie zdołał uspokoić nastrojów obu drużyn, przez co mecz wymknął się spod kontroli. Musiał wyrzucić z boiska dwóch włoskich zawodników i wrócił do domu skrajnie sfrustrowany. W tamtych czasach sędzia ustnie ostrzegał zawodnika, aby zaprzestał protestów lub agresywnej gry. Jeśli ten sam zawodnik nie dawał za wygraną, był usuwany z boiska, ale wszystko odbywało się ustnie. Wywoływało to spore zamieszanie, ponieważ zawodnicy czasami nie zdawali sobie sprawy, że zostali ukarani za pierwszym razem. Co więcej, opinia publiczna nie miała możliwości dowiedzenia się o tych ostrzeżeniach udzielonych konkretnemu zawodnikowi. Problemy trwały nadal podczas Mistrzostw Świata w 1966 roku, kiedy to w meczu Anglia - Argentyna niemiecki sędzia Rudolf Kreitlein wyrzucił z boiska Argentyńczyka Antonio Rattína, który nie zdawał sobie sprawy z wcześniejszego ostrzeżenia z powodu bariery językowej. Podobnie, w tym samym meczu bracia Jack i Bobby Charltonowie zostali ustnie ukarani, nie zdając sobie z tego sprawy. Pilnie potrzebne było znalezienie metody, która jasno wskazywałaby, kiedy zawodnik otrzymuje żółtą kartkę. W ten sposób Ken Aston, który już w 1966 roku przeszedł na emeryturę, ale wciąż zasiadał w komisji sędziowskiej, wpadł na pomysł, aby żółtą flagą oznaczyć jako ostrzeżenie a czerwoną jako wyrzucenie z boiska po zatrzymaniu samochodu na światłach na Kensington High Street w Londynie. Ale jak to wdrożyć w meczu piłkarskim? To jego żona, Hilda, wycięła dla niego dwie kartki i zasugerowała, aby sędziowie nosili je w kieszeniach podczas meczów.

Po raz pierwszy żółte i czerwone kartki pokazano na Mistrzostwach Świata w 1970 roku. Pierwszym piłkarzem, który otrzymał żółtą kartkę na Mistrzostwach Świata, był radziecki piłkarz Kakhi Asatiani a Chilijczyk Carlos Caszely (grający wówczas w Levante) dostał czerwoną kartkę i został w związku z tym wyrzucony z boiska. Po zakończeniu Mistrzostw Świata w Meksyku w 1970 roku, w głównych ligach wprowadzono kartki. Początkowo jednak liga hiszpańska używała kartek białych i czerwonych. Powodem tego, choć nie ma oficjalnego wyjaśnienia, jest po prostu fakt, że w tamtym czasie telewizory były przeważnie czarno-białe, co ułatwiało rozróżnianie tych dwóch rodzajów kartek. Wprowadzono je dopiero w styczniu 1971 roku. Co ciekawe, pierwszym zawodnikiem, który otrzymał białą kartkę za wielokrotne protesty do sędziego, był legendarny napastnik „Quini” w meczu Espanyolu ze Sportingiem Gijón. Białe kartki były częścią La Ligi przez pięć lat, aż zostały zastąpione żółtymi i czerwonymi kartkami, do których wszyscy zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Jednak od czasu do czasu pojawiały się głosy o możliwym powrocie tych kolorowych kartek. Dla przykładu, Platini opowiadał się za stworzeniem kartki, która umożliwiałaby wykluczenie piłkarza na 10 minut w celu uspokojenia nastrojów, bez jednoznacznego określenia decyzji. Kartka ta byłaby biała.

@Adran360
@AssisMoreira
@Bernard777
@Gary
@Lionel_Messi10
@Marusek
@misterio
@MoralnyKarzel
@Ogorinho1974
@Safrani