Przy ,,Canaletes” mówią…


To symboliczne miejsce Barcelony znajduje się w górnej części Rambli, nieopodal ,, Plaça de Catalunya", na odcinku znanym jako Rambla de Canaletes. Nazwa pochodzi od fontanny, która zbierała wodę dzięki małym rynnom. Historia dzisiejszej fontanny sięga 19 wieku i terenu, który zajmowała uczelnia Estudis Generals, poprzedzająca założenie uniwersytetu barcelońskiego. Kiedy wyburzono Estudis Generals, fontanna została przeniesiona na górny odcinek Rambli. Obecna, zrobiona z żelaza z czterema małymi dyszami i zwieńczona latarnią z czterema światłami, zastąpiła poprzedni wodotrysk który wodę z kopalni Montcada. Nowa fontanna zbierała wodę z Rambli oraz wody podziemne, które przedostawały się z ,,La Creu d'en Malla”. Nazywała się tak ze względu na posesję o takiej samej nazwie, stojącej w górnej części dzisiejszej Rambli de Catalunya. Dobra jakość wody i jej domniemane właściwości lecznicze(w epoce gdy w domach nie było bieżącej wody) sprawiły że fontanna stała się często odwiedzanym miejscem, chociaż w 1917 roku została chwilowo zamknięta z powodu epidemii tyfusu, która nawiedziła miasto. Jej umieszczenie na Rambli spowodowało że ulica stała się jednym z najpopularniejszych miejsc spotkań w Barcelończyków. Początkowo fontanna stała na środku Rambli obok kiosku, w którym sprzedawano wodę z niej, pomieszaną z orszadą, anyżem i cukrem. Od 1901 roku miejsce to stało się bardzo popularne Dzięki Estevemu Sali. Późniejszy prezydent Barçy był pionierem w komercjalizacji wody sodowej, najmodniejszego wtedy, pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych napoju z syfonu jednak z biegiem lat pojawienie się w tej strefie tramwajów spowodowało przeniesienie fontanny Canaletes na bok centralnego bulwaru. Barcelończycy uczynili z niej ikonę miasta, na co wskazuje wzruszający tekst, który w 1905 roku zadedykował jej lokalny pisarz Eugenii D'Ors: ,, Och woda, zimna woda z Canaletes, pocieszenie, które pochodzi od ciebie, Barcelono matko, dla twoich dzieci zmęczonych brakiem odpoczynku! Nasza wodo, leć szczodrze do nas spragnionych! Lecz, gdyż tak wielkie pragnienie tylko ty zaspokoić potrafisz. Ty, która płyniesz, zachowując cudowny chłód wnętrza naszego miasta, które na zewnątrz jest rozżarzone i pali nas od środka". Związek fontanny z Barçą bierze się właśnie stąd że dokładnie naprzeciwko, nad obecną kawiarnio-restauracją Nuria, mieściła się redakcja ,, La Rambli", tygodnika założonego przez Josepa Sunyola. Każdej niedzieli kiedy Barça grała na wyjeździe pracownicy La Rambli wywieszali na wychodzącym na kanale te balkonie redakcji tablicę z wynikami meczów piłkarskich kropki w czasach gdy nie było jeszcze transmisji radiowych ani telewizyjnych, informacje z La Rambli stanowiły nieodzowne źródło wyników spotkań. Kiedy tablica wskazywała zwycięstwo Barcelonistów, przechodnie krzyczeli z radości, intonowali przyśpiewki i machali flagami ,, blaugrana". W ten właśnie sposób miejsce to stało się tradycyjnym punktem spontanicznej celebracji zwycięstw Barçy. Z kolei popularność tablicy La Rambli spowodowała że każdego niedzielnego wieczoru strefa ta stawała się istnym mrowiskiem złożonym z kibiców, którzy spontanicznie tworzyli małe grupki. Jednym z tych, którzy odnieśli najwięcej korzyści z owych spotkań był sam Sala, który oprócz słodzonej wody sprzedawał także kanapki, kolejna inicjatywa tego barcelońskiego przedsiębiorcy zakończyła się sukcesem.


Odnośnie do świętowania Barcelonistów przy Canaletes istnieje pewna teoria, na pewno mało prawdopodobne, która jako powód celebracji wskazuje salony hotelu Continental. W tym budynku, znajdujący się przy Rambli często spotykała się dyrekcja Barçy a to powodowało że ci najbardziej niecierpliwi kibice gromadzili się przy drzwiach hotelu żeby z pierwszej ręki poznać decyzję klubu i dowiedzieć się o nowych transferach w ten sposób okolice hotelu stały się miejscem spotkań najbardziej niespokojnych Barcelonistów. Jakkolwiek by było, mimo poważnych zmian urbanistycznych w tym rejonie, jak wybudowanie stacji metra przy Plaça de Catalonia w 1924 roku albo usunięcie drewnianego kiosku w roku 1951, fontanna Canaletes przetrwała do dziś jako miejsce celebracji zwycięstw klubu wokół symbolicznej fontanny świętowano nie tylko zdobyte trofea ale też najadano się do syta po ważnych wygranych meczach, choćby 17 lutego 1974 roku, kiedy (jeszcze w czasie dyktatury) dowodzona przez Johanna Cruijffa Barça pokonała Real Madryt 50 na Santiago Bernabeu, dając popis futbolu, który przekraczał sportowe granice. Kilka minut po golleadzie (która dla wielu Barcelonistów była symbolem końca reżimu) centrum miasta zapełniło się morzem trąbiących samochodów, z których powiewały klubowe flagi pięć lat później scena powtórzyła się z okazji zdobycia pucharu zdobywców pucharów w Bazylei. Zwycięski gol strzelony przez Hansa Krankla zamienił Canaletes w Wielką Fiestę, stając się zarazem pierwszą okazją do świętowania w demokratycznych czasach. Jednak apogeum barcelońskich celebracji nastąpiło bez wątpienia w 1992 roku. 20 maja Ronald Koeman przeszedł do historii Barcelonizmu, kiedy na stadionie Wembley strzelił gola dającego klubowi pierwszy w historii Puchar Europy kilka chwil po zakończeniu meczu w centrum miasta pojawiło się około miliona szalejących z radości osób tamtej nocy La Rambla została wyłączona z ruchu a fontanna Canaletes po raz kolejny stała się epicentrum radości Barcelonistów. W ostatnich latach ogromna wrzawa i zamieszanie, wywołane tytułami w lidze i w Champions League zdobywanymi przez drużynę Guardioli, rozpoczęły debatę odnośnie do tego, czy stosowne jest celebrować zwycięstwa w centrum miasta. Jednak mimo instytucjonalnych prób przeniesienia Fiesty w inne miejsce, fontanna Canaletes pozostała tradycyjnym punktem spontanicznego świętowania kibiców…



@Symson
@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Culer9002
@Arkon
@Adran360