Ernest Wilimowski jesienią 1937 roku dostał propozycję gry w Racingu Paryż. Wówczas jego partnerem zostałby legendarny Raoul Diagne, pierwszy zawodnik z Afryki subsaharyjskiej, który wystąpił na mundialu.

Zacznijmy tę historię od ...końca. 4 listopada 1937 roku tłumy kibiców czekały na dworcu w Katowicach, nerwowo wypatrując czy śląscy piłkarze wrócą w komplecie z tournee po Francji. Gdy pociąg wjechał na stację, a w jednym z okien zobaczyli słynny szelmowski uśmiech Ernesta Wilimowskiego, naturalnie odetchnęli z ulgą...

Kilka dni wcześniej Ślązacy (oprócz Eziego także m.in. Wilhelm Góra, Leonard Piątek i Gerard Wodarz) oczarowali menedżerów piłkarskich nad Sekwaną. W barwach reprezentacji Ligi Polskiej pokonali min. kadrę Francji Północnej 2:1, co było nie lada osiągnięciem. I jak można się było domyślać działacze Racingu Paryż robili wszystko by skaperować ich do swojego klubu.

Na celownik obrali sobie Górę i Wilimowskiego, któremu za podpis pod kontraktem oferowano 15 tysięcy franków, a miesięcznie miał zarabiać ok. 700 złotych. To była wówczas góra pieniędzy. Potrzebny był jednak fortel, bo Eziego jak oka w głowie pilnowali usłużni działacze PZPN-u. Od czego jest jednak Paryż nocą...

Gdy Góra z Ezim wypuścili się w miasto, ludzie z Racingu szybko ich namierzyli. Zaczęli stawiać dobry alkohol, a że problemów z komunikacją nie było (Góra i Wilimowski świetnie znali niemiecki) sytuacja wymknęła się spod kontroli. Nad ranem podsunęli piłkarzom kontrakty do podpisu, ci odmówili złożenia autografów, wiec ludzie z Racingu postraszyli ich Policją. Wilimowski z Górą podpisali się niechlujnie (lub w innej wersji nabazgrali coś co tylko miało przypominać ich podpisy) i wrócili do hotelu. Nad ranem donieśli o wszystkim polskiej ekipie, ta z kolei powiadomiła MSZ, więc „nocny wypad" z miejsca stal się sprawą rangi państwowej. W efekcie, obaj piłkarze spokojnie wrócili do kraju.

@Danny Gaucho @JimMorrisonFCB @escarabajo @Ojciec5tkidzieci