Grzech porażki:

Futbol kreuje swoje bóstwa, po czym wystawia je na zemste wyznawców. Z futbolówką u nogi i barwami narodowymi na piersi piłkarz ucieleśnia naród i maszeruje na podbój nowych terytoriów. Kiedy wraca pokonany, wojownik staje się upadłym aniołem. W 1958 r. na lotnisku Ezeiza ludzie rzucali monetami w piłkarzy reprezentacji Argentyny, którzy nie popisali się na mistrzostwach świata w Szwecji. Z kolei w 1982 r. Carlos Caszely przestrzelił karnego a kibice w Chile zamienili jego życie w piekło. Dziesięć lat później kilku etiopskich zawodników poprosiło ONZ o udzielenie im azylu politycznego po przegranej 1:6 z Egiptem. Istniejemy, dopóki wygrywamy. Gdy przegrywamy, przestajemy istnieć. Reprezentacyjna koszulka stała się najbardziej przekonującym symbolem zbiorowej tożsamości, nie tylko w małych lub biednych krajach, dla których piłka nożna jest jedynym sposobem zaistnienia na mapie świata. Kiedy w 1994 r. Anglia odpadła w eliminacjach mistrzostw świata, ,,Daily Mirror” dał na pierwszej stronie taki nagłówek: ,,KONIEC ŚWIATA!”. W futbolu, podobnie jak w innych dziedzinach życia, zabrania się przegrywać. Pod koniec XX wieku porażka jest jedynym grzechem, którego się nie wybacza. Podczas mundialu w USA grupka fanatyków spaliła dom oskarżonego o przegraną bramkarza Kamerunu Josepha Bella a kolumbijski piłkarz Andres Escobar zginał od kul w Medellin. Jego pech polegał na tym że wbił samobója, co było niewybaczalną zdradą ojczyzny.

Czy to wina futbolu, kultu sukcesu czy też może systemu władzy, którego piłka nożna stanowi integralną część i wierne odbicie? Jako sport futbol nie jest skazany na podsycanie przemocy, choć ta niekiedy wykorzystuje go jako wentyl bezpieczeństwa. Nie przypadkiem zabójstwo Escobara wydarzyło się w jednym z krajów najbardziej naznaczonych przemocą. Przemocą, która nie leży w naturze Kolumbijczyków, narodu celebrującego życie, zakochanego w muzyce i piłce. Przemoc jest chorobą, na którą zapadło społeczeństwo kolumbijskie a nie nieusuwalnym znakiem szpecącym jego oblicze. System władzy natomiast jest z pewnością czynnikiem sprzyjającym przemocy: podobnie jak w całej Ameryce Łacińskiej, niesprawiedliwość i upokorzenia zatruwają dusze narodu a jego hierarchia wartości preferuje jednostki pozbawione skrupułów. Tradycyjna bezkarność stymuluje przestępczość i zamienia ją w zwyczaj narodowy. Kilka miesięcy przed mundialem w USA ,,Amnesty International” opublikowała raport, w którym ujawniono że w 1993 r. w Kolumbii ,,ofiarami skrytobójczych mordów dokonanych przez armie i jej paramilitarnych sojuszników padły setki osób. Większość ofiar tajnych egzekucji stanowiły osoby bez znaczących powiązań politycznych”. Raport Amnesty ujawnił także rolę, jaką kolumbijska policja odegrała w operacjach nazywanych ,,czystkami społecznymi”. Pod tym eufemizmem kryła się systematyczna eksterminacja homoseksualistów, prostytutek, żebraków, narkomanów, chorych psychicznie i dzieci ulicy. Społeczeństwo nazywa ich ,,zbędnymi”, co znaczy ni mniej, ni więcej: ludzkie śmieci zasługujące na śmierć.

W świecie piętnującym porażke tacy ludzie są zawsze przegrani.


@AssisMoreira
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson