Atletico zdaje się być już raczej klubem walczącym o europejskie puchary niż trzecią siłą będącego i tak w kryzysie hiszpańskiego futbolu. Zespół z Madrytu w 16 ligowych spotkaniach zdobył 27 punktów, co daje w przybliżeniu 1,69 punktu na mecz, czyli najgorszy wynik od... sezonu 2011/2012! Innymi słowy, tak źle nie było, od kiedy zespół objął Diego Simeone. Czy już czas pożegnać się z legendą?
Dwa mistrzostwa Hiszpanii, dwa finały Ligi Mistrzów, dwa tryumfy w Lidze Europy, dwa Superpuchary Europy, wygrane w Pucharze Króla i Superpucharze Hiszpanii - biorąc pod uwagę jaki poziom sportowy prezentowało Atletico w momencie przyjścia Argentyńczyka, wymienione sukcesy są nieprawdopodobne. Niestety, nic nie trwa wiecznie i madrycka maszyna, której zaangażowanie w grę defensywną i praca zespołowa przez lata budziły grozę zaczęła szwankować. O ile odpadnięcie z Ligi Mistrzów już w fazie grupowej można tłumaczyć trudnymi warunkami do budowania zespołu panującymi w Hiszpanii, to tabela La Liga pokazuje, że nie tylko Europa odjechała los Colchoneros, ale i krajowi rywale wiele względem nich nadrobili. Ewidentnie coś się zacięło i potrzeba nowego pomysłu, aby zespół wrócił na właściwe tory. Takiego pomysłu zdaje się, że Cholo Simeone nie ma, zresztą po ponad jedenastu latach w jednym klubie nie może dziwić wypalenie. Alarmujące są również poczynania klubu na rynku transferowym, dość wspomnieć astronomiczną kwotę wydaną na zakup Joao Felixa, który pomimo nietuzinkowych umiejętności ma problem z wpasowaniem się w kolektyw. Przypadków niezbyt przemyślanych zakupów jest więcej, kolejnym przykładem może być chociażby Matheus Cunha, który w czasie krótkiego pobytu w klubie nie dostał zbyt wielu szans i szybko się go pozbyto tracąc na tym niebagatelną kwotę. Z drugiej strony Atletico umie też znaleźć ofiarę do wykiwania i reperować budżet operacjami takimi, jak transfery z Griezmannem w roli głównej, ale pomimo, że podobne ruchy na finanse mają zbawienny wpływ, nie wprowadzają do klubu nowej jakości. Wobec gorszych wyników i braku znaków pozwalających sądzić, że jest to tylko chwilowa zadyszka naturalnym krokiem wydaje się zmiana szkoleniowca, ale chcąc przeprowadzić taką operację zarząd Atletico musi zdobyć się na najwyższą ostrożność, żeby nie narazić się kibicom dozgonnie wdzięcznym Simeone za sukcesy, które przerosły ich najśmielsze oczekiwania.
Mam nadzieję, że Atletico nie przegapiło momentu, kiedy należało dokonać zmiany szkoleniowca, a kiedy wykona taki ruch okaże się on owocny dla obu stron. Na wytrąceniu Rojiblancos ze stagnacji skorzystałaby cała liga, której konkurencyjność leci obecnie na łeb na szyję, Simeone zaś jako świetny fachowiec na pewno długo nie pozostałby bezrobotny. Zwłaszcza kierunek włoski wydaje się być ciekawy dla Argentyńczyka z doświadczeniem w Serie A, a na Półwyspie Apenińskim nie brakuje klubów, które chciałyby odzyskać dawną świetność.