Mały, chudy ale byk!:

Allain Giresse tworzył razem z Platinim, Tiganą i Genghinim najlepszą linie pomocy na mundialu w Hiszpanii(1982) i bodaj w całej historii francuskiego futbolu. Na ekranach telewizorów Giresse był taki malutki, jakby filmowano go z pewnego oddalenia. Węgier Puskas również był niziutki i gruby, podobnie jak Niemiec Seeler. Inni byli wątli, jak Holender Cruijff czy Włoch Rivera. Pele miał płaskostopie, podobnie jak Nestor Rossi, solidny argentyński pomocnik. Brazylijczyk Rivelino miał najgorszy czas w teście Coopera(popularny test sprawdzający forme fizyczną) ale na boisku nie było takiego, który by za nim nadążył. Jego rodak Socrates miał ciało gazeli, długie, chude nogi i maleńkie, szybko męczące się stopy a mimo to był mistrzem uderzenia piętą, w ten sposób strzelał nawet karne.. Mylą się ci, którzy sądzą, że postura, szybkość czy siła decydują o skuteczności piłkarza, podobnie jak w błędzie są ci, którzy sądzą że testy na inteligencje mają cokolwiek wspólnego z talentem lub wierzą że istnieje związek między satysfakcją seksualną kobiety a rozmiarem męskiego członka. Dobrzy piłkarze nie muszą mieć wcale postury Dawida dłuta Michała Anioła. W piłce nożnej od warunków fizycznych bardziej liczą się umiejętności. W wielu przypadkach umiejętność polega na sztuce przekuwania swojej słabości w siłę. Kolumbijczyk Valderrama ma powykrzywiane stopy ale dzięki nim potrafił lepiej chronić piłke przed obrońcą. Podobnie było z kalekim, genialnym Garrinchą. Gdzie jest piłka? Za uchem? W bucie? Gdzie się potoczyła? Urugwajczyk Emilio Walter Alvarez utykał, miał stopy skręcone do wewnątrz ale był jedynym, który potrafił zgodnie z przepisami zatrzymać Pelego. Gwiazdami mundialu w 1994 r. było dwóch maleńkich i dość pulchnych zawodników: Romario i Maradona. Tej samej postury są urugwajscy napastnicy świętujący sukcesy we Włoszech: Ruben Sosa i Carlos Aguilera. Dzięki niewielkiej posturze Brazylijczyk Leonidas, Anglik Kevin Keagen, Irlandczyk George Best czy Duńczyk Simonsen, nazywany Pchłą, potrafili ograć obrońców uważanych za nie do przejścia i z łatwością pokonywali ogromnych bramkarzy. Niziutki Felix Loustau, lewoskrzydłowy River Plate był nazywany El Ventilador(Wentylator), bo napędzał reszte drużyny, pozostając nieuchwytnym dla rywali. Boiskowe liliputy potrafią zmieniać tempo gry i błyskawicznie przyspieszać, nie martwiąc się o to że zawiedzie ich zbyt krótkie ciało. Przy tej okazji nie muszę chyba nikomu nakreślać sylwetki Lionela Messiego…?


@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Symson
@Ogorinho1974
@Sensible
@Symson
@Roni/VEB
@Monix10
@MesQueUnClub96
@DaPidejpi