W XIX wieku Japonia po wiekach "zamknięcia" zaczęła się otwierać na zachód. Obalono ostatniego Szoguna Yoshinobu Tokugawe oraz zaczęły się reformy w kraju. Wprowadzono powszechne szkolnictwo, stypendia dla studiujących za granicą, zreformowano system lecznictwa, administrację, sądownictwo i system monetarny. Wprowadzono powszechny obowiązek służby wojskowej i zreorganizowano armię według wzorów pruskich, a marynarkę wojenną według wzorów brytyjskich. Zniesiono również struktury feudalne przejmując lenna od samurajów którym wypłacano odszkodowania. Te zmiany jednak nie podobały się jednak tradycyjnej części społeczeństwa (głównie samurajowie) co doprowadziło do buntu w kraju zwanego "buntem Satsumy"

Samurajom nie podobały się reformy które godziły w ich uprzywilejowany status. Poza reformami płac czy zrównania wszystkich wobec prawa bolał ich obowiązkowy pobór do wojska cesarskiego który godził w sens bycia w ich klasie społecznej. Jednak punktem krytycznym był zakaz noszenia mieczy wszystkim z wyjątkiem żołnierzy i policjantów. Kiedy gubernator Kagoshimy nie zgodził się na wprowadzenie go w życie w wyniku czego został odwołany w Satsunie zaczęły pojawiać się lokalne bunty. Na czele buntowników stanął Takamori Saigo.

Saigo znajdował się w japońskim rządzie i początkowo go wspierał jednak z czasem i on zaczął okazywać niezadowolenie z reform. Okazywał to m.in pojawiając się w cesarskim pałacu w tradycyjnym kimonie i sandałach. Z czasem podał się do dymisji z funkcji głównodowodzącego japońskiej armii i na emeryturze założył kilka prywatnych szkół dla samurajów (z których głównie rekrutowali się powstańcy).

W styczniu 1877 r. władze wysłały okręt wojenny do Kagoshimy, aby rozbroić to główne miasto Satsumy. Jednostka została jednak przejęta przez zbuntowanych samurajów. Incydent spowodował przyspieszenie decyzji o wyruszeniu na Tokio. Armia, rekrutująca się głównie spośród studentów, liczyła łącznie ok. 12 tys. ludzi. Była jednak słabo uzbrojona. W czasie marszu na Tokio podjęto się oblężenia Kumanoto. Był to jednak błąd gdyż garnizon bronił się ponad 6 tyg. Był to wystarczający czas by ściągnąć na pomoc ponad 300 tys. armię cesarską. Była ona uzbrojona w nowoczesną zachodnią broń i stosowała nowoczesną taktykę. Rebelianci zostali po prostu zmasakrowani. Do ostatecznej i najbardziej ikonicznej bitwy doszło pod Shiroyamą. Ze wszystkich powstańców przetrwało jedynie 500 wojowników. Kiedy Saigo odrzucił propozycję poddania się zaprosił swoich towarzyszy na Sake. W obliczu nieuzyskania odpowiedzi armia cesarska zaczęła intensywny ostrzał pozycji wroga. W jego wyniku poległo większość wojowników a ostatnia 40! która była zdolna do walki podjęła ostateczne wyzwanie. Jak można się domyślić 40 wojowników który na tym etapie dysponowali już tylko katanami i łukami zostało po prostu startych na proch. Sam Taigo został śmiertelnie ranny w pachwinę ale by zachować honor poprosił towarzysza aby ściął mu głowę mieczem (wcześniej sądzono, że popełnił rytualne samobójstwo - Seppuku). Tak zakończyła się pewna era w historii Japonii.
Cały bunt trwał od 29 stycznia do 24 września 1877.

Zespół Sabaton napisał piosenkę o tych wydarzeniach zatytuowaną "Shiroyama":