Znakomity piłkarz, wspaniały człowiek:

25 maja 1953 r. urodził się Gaetano Scirea, środkowy obrońca, Mistrz Świata z 1982, Zdobywca Pucharu Europy -1985(z Juventusem Turyn), Zdobywca Pucharu Interkontynentalnego -1985, Zdobywca Pucharu Zdobywców Pucharów (1983-84) Zdobywca Pucharu UEFA-1977(z Juventusem Turyn), Zdobywca Superpucharu Europy -1984, 7-krotny Mistrz Włoch -1975 1977 1978 1981 1982 1984 1986, Zdobywca Pucharu Włoch-1979 i 1983.
Napisano o nim wiele książek, nakręcono film. Był wojownikiem, a nigdy nie dostał czerwonej kartki. Grał ostro i bezkompromisowo, ale robił to tak, że rywale nie mogli o nim powiedzieć złego słowa. Szanowali go też sędziowie, bo nie krytykował ich decyzji, tylko przyjmował je z pokorą. Urodził się w Cernusco sul Naviglio, nieopodal Mediolanu, 25 maja 1953 roku. Swoje pierwsze piłkarskie kroki stawiał w zespole Atalanty Bergamo. W Serie A zadebiutował mając 19 lat, 24 września 1972 roku meczem przeciwko Cagliari. Był to sezon 1972/73 a Atalanta zajęła w nim bardzo odległe 14 miejsce, co spowodowało spadek tej drużyny do niższej klasy rozgrywek. Scirea powoli wyrastał na gwiazdę, na którą ręce zacierali działacze Juventusu... Przed sezonem 1974/75 sprowadzili młodego Gaetano do Turynu. Scirea założył koszulkę z numerem 6, która towarzyszyła mu przez resztę kariery. Szybko zrozumiał styl gry Juventusu i stał się filarem drużyny. W tejże koszulce - w biało-czarne pasy z numerem sześć na plecach - Gaetano Scirea rozegrał w Juventusie rekordową liczbę spotkań - 552. Przez wszystkie spędzone lata w Juventusie - a było ich aż 14, Scirea zdobył z Juventusem aż 14 trofeów: 7 mistrzostw Włoch, 2 Puchary Italii, Puchar UEFA, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Mistrzów, Superpuchar Europy oraz Puchar Interkontynentalny. Wszystko co robił było robione z wielką klasą. Był prawdziwym dżentelmenem zarówno na boisku jak i poza nim. Nigdy nie był w nic zamieszany, w żadnym piłkarskim skandalu nie usłyszymy nazwiska Scirea. Był on także filarem obrony reprezentacji Italii, która w 1982 roku wywalczyła złote medale na Mistrzostwach Świata. Tego fantastycznego wydarzenia - jednego z najważniejszych w karierze, doświadczył u boku swego wielkiego przyjaciela zarówno z reprezentacji jak i z Juventusu - Dino Zoffa. Był dobrym duchem swoich zespołów, nigdy nie zmordowany, zawsze dokładny w tym co robił. Strzelał także piękne bramki. Było ich mało, jednak charakteryzowały się szczególną pięknością. W Juventusie zdobył ich w sumie 32. Kochał futbol. Był człowiekiem lubianym i szanowanym. W dziesiątą rocznicę jego śmierci, vice-prezydent Juventusu, Roberto Bettega tak wypowiadał się o przyjacielu: "Po dziesięcu długich latach, pamięć o przyjacielu jest nadal żywa. Dzieliłem z nim rozczarownia i radość, gorycz i zwycięstwo. Gdy o nim myślę, zarówno ja jak i cały sztab Juventusu, robi nam się ogromnie smutno, tęsknimy za naszym przyjacielem. Pozostała po nim ogromna luka." Gaetano Scirea ma ogromną liczbę zwolenników. Był wielkim boiskowym wojownikiem. To właśnie jego głos mogliśmy usłyszeć w maju 1985 roku podczas tragedii na brukselskim stadionie. Głos który próbował uspokoić tysiące ludzi na trybunach. Kilka dni po tym meczu, po rozpoczęciu spotkania Juventus - Reggina stadion wypełniły głośne okrzyki, wykrzykujące "Gaetano Scirea!". Zawsze wzbudzał oklaski na trybunach, gdy tylko wychodził z tunelu Stadio Comunale. "Śmierć w płomieniach" - tyle głosił suchy komunikat Polskiej Agencji Prasowej o wypadku, do którego doszło 3 września 1989 roku w niewielkiej miejscowości Babsk, niedaleko Rawy Mazowieckiej. Na tzw. gierkówce, w płomieniach powstałych po wybuchu kanistrów z benzyną, przechowywanych w bagażniku dużego fiata, zginęły trzy osoby. Wśród nich Gaetano Scirea, legendarny obrońca i ówczesny drugi trener Juventusu. Był 1989 rok. Juventus mierzył się w europejskich pucharach z Górnikiem Zabrze. Scirea jako drugi trener słynnego klubu miał rozpracować grę rywala. Nie zdążył jednak przekazać swoich spostrzeżeń. Wracał z Górnego Śląska do Warszawy, ale nie dojechał. W okolicach Babska jego samochód uległ wypadkowi i stanął w płomieniach. Gdy je ugaszono, policja potrzebowała kilkunastu godzin, żeby zidentyfikować zwłoki. Razem z nim zginęła tłumaczka Barbara Januszkiewicz i kierowca Henryk Pająk. Drzwi całej trójki były zablokowane. Otworzyć dało się tylko jedne. Wyszedł przez nie działacz Górnika i dzięki temu przeżył.

@Symson
@Pawel13sz
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@NaFazieHitman
@Roni/VEB
@DaPidejpi
@Sensible
@patataj