Widzę, że wielu z Was ma wątpliwości co do Xaviego jako trenera pierwszej drużyny Barcelony. Nie będę się kłócił, czy wątpliwości mają jakieś uzasadnienie w rzeczywistości, jedno przedstawię Wam, drodzy przyjaciele, co reprezentuje Pan Trener Xavi Hernandez jako trener. Zaznaczyć trzeba jedno – Xavi ponad ustawienie i formację stawia to, w jakim nastawieniu wyjdą piłkarze, jak będą reagować i z jaką zawziętością podejdą do meczu.


Dlatego właśnie wyniki Al Sadd w ubiegłym sezonie przedstawiają się tak: 22 mecze rozegrane; 19 wygranych; 3 zremisowane; 0 przegranych. Gole? 77 strzelonych, 14 straconych, bilans wynosi 63. To średo 3,5 gola strzelonego, 0,6 gola straconego na mecz. Rekord strzelecki w meczach ligowych. W obecnym sezonie zespół Xaviego rozegrał 7 meczów, z czego 7 meczów wygrał. 29 goli strzelonych, 10 straconych. Zanim Xavi przyszedł do AL Sadd zespół ten kończył ligę na 2 miejscu, ostatni sezon zakończyli z 13 punktami przewagi, bez przegranego meczu. Od kiedy Xavi objął Al Sadd nie przegrał ani jednego meczu. Często widziałem mecze, w których Xavi kończył mecze z siedmioma bramkami strzelonymi (ostatnio 26. Września, to jest 5 meczy temu). W ostatnim meczu Xavi pokonał zespół prowadzony przez pana Laurent’a Blanc’a i zgarnął siódmy już puchar. Przejdźmy do analizy taktycznej!


Osoby, które miały przyjemność oglądać mecze Al Sadd za kadencji Xaviego kojarzą, że wyjściowym systemem zazwyczaj było 3-4-3, w którym to pomoc gra w postaci czegoś na kształt trapezu – dwóch pivotów i dwóch pomocników ustawionych na półprzestrzeniach. Skrzydłowi najczęściej ustawieni są bardzo wysoko, często wyżej od środkowego napastnika, który robi kocioł wyciągając rozciągniętą obronę przeciwnika. Dlaczego rozciągniętą? Ano dlatego, że Pan Trener Xavi proponuje ustawienie ze skrzydłowymi, którzy są przylepieni do linii bocznej. Oczywiście cofają się do obrony i niekiedy pełnią oni funkcję wahadłowych – ale rzadko, ponieważ defensywę zazwyczaj wspiera jeden z pivotów, natomiast drugi z nich albo stoi, albo wspiera bok formacji.


Al Sadd Xaviego jest drużyną, która bazuje na posiadaniu piłki, niezwykle inteligentnym ustawianiu się oraz gnębieniu rywala. Inteligentne ustawianie się polega na tym, że zawodnicy Xaviego cały czas mają przewagę liczebną na półprzestrzeniach boiska (to taka część boiska, z której najłatwiej zagrać prostopadłą piłkę, Guardiola miał i ma obsesję na punkcie tej części. Xavi, Iniesta, de Bruyne, Thiago, Modric, Messi, Ozil itd. To piłkarze, którzy zazwyczaj wyprowadzają grę z półprzestrzeni i dominują ją, tak dla zobrazowania.


Podczas ataków Barcelony za Koemana bardzo bolało mnie to, że gdy piłka jest np. na skrzydle, to 3, 4 zawodników czeka w prostej linii w polu karnym na dośrodkowanie. To błędne, ponieważ po przejęciu piłki jednym podaniem przeciwnik mija 5 zawodników – 4 w polu karnym oraz jednego na skrzydle. Podczas wyprowadzania piłki nikt nie pokazywał się do gry, bardzo widoczne było to na bokach. Koeman robił to źle – boki formacji nie powinny napędzać gry żadnego zespołu, ponieważ z racji ich ustawienia mogą zagrać piłkę tylko w obrębie 180 stopni. Zawodnik ustawiony na środku boiska ma 360 stopni możliwości. Skrzydłowi zatem powinni funkcjonować jako gracze, którzy będą piłkę odgrywać, szybko przemieszczać się z nią pod bramkę przeciwnika i rozciągać obronę.


Z formacji 3-4-3 bardzo łatwo przechodzą na 4-3-3, które znamy. Jeden z pivotów jest zawodnikiem bardziej technicznym, odpowiadającym za przemieszczanie piłki, strategię i kontrolę gry, natomiast drugi z nich buduje przewagę liczebną w różnych partiach boiska i pomaga wyprowazdać ją z obrony. Dla Xaviego niezwykle istotna jest przewaga liczebna, tak jak u Guardioli, Cruyffa.


No dobra, ale na czym polega fenomen zespołu Xaviego? Na różnorodności, pomysłowości i wyjątkowości na skalę światową. Zazwyczaj trenerzy przygotowują schematy ofensywne, defensywne etc. Xavi przygotowuje schematy na znajdowanie wolnego gracza, na wymuszanie błędu przeciwnika (tak, wujek Klopp robi podobnie). Przykładowo – podczas wyprowadzania piłki od bramkarza jeden pivot cofa się do obrony, przez co jeden z pomocników przeciwnika zmuszony jest podejść wyżej. W ten sposób powstaje luka, w której znajduje się jeden ze środkowych pomocników, którzy ustawieni są nad pivotami. Jeśli zawodnik nie podejdzie wyżej za cofającym się pivotem – zespół ma przewagę w obronie i może rozegrać piłkę krótkim podaniem.


W większości przypadków przeciwnicy Al Sadd grali na swojej połowie, zupełnie jak przeciwnicy Barcelony. Różnica jest jednak taka, że Xavi… po prostu lubi grać na zamkniętym przeciwniku – grać na jego połowie i przenosić środek pola pomiędzy ich obronę i środek. Stał się prawdziwym specjalistą do gry przeciwko autobusom. Zazwyczaj mierzą się z rywalem, który ustawiony jest w formacji 5-4-1, z jednym zawodnikiem, na którym spoczywa ciężar wyprowadzenia piłki. Jest on najistotniejszy, dlatego Xavi przydziela do niego dwóch obrońców, a pozostała 8 robi w ataku. Gdy przeciwnik gra na kontry najgorsze co można zrobić to ustawić zespół liniowo, tak jak Koeman. Wysokość piłkarzy względem swojego bramkarza musi być zróżnicowana, ażeby dać im czas na reakcję, gdy zespół straci piłkę. Co dzieje się, kiedy zespół przeciwnika jest otwarty na grę ofensywną? Zazwyczaj zespół Xaviego stwarza ok. 15-20 szans strzeleckich przy ok. 5-7 przeciwnika. Gdy przeciwnik jest otwarty, to potrafi stworzyć aż 10 szans. Al Sadd tworzy ich wtedy 28-32.


Powiecie, że statystyki nie grają. Racja! Grają natomiast piłkarze, których sufit znalazł się niespotykanie wysoko za kadencji Xaviego. Zawodnicy, którzy występują w Al Sadd nie są wybitni technicznie, ale ich gra porywa, jest skuteczna i agresywna. Są bardzo wybiegani, charakteryzuje ich wyjątkowy pressing, ponieważ gdy przeciwnik wyprowadza piłkę od swojej bramki, Xavi używa aż 8 zawodników. Obecna Barcelona używała 3, czasami 5. Nigdy 8. Xavi nie stawia wszystkiego na jedną kartę, nie gra wg. podręcznika Cruyffa i nie ma tylko jednego sposobu. Al Sadd stało się taktycznym potworem, który wykorzystuje szybkie ataki, wolne rozklepywanie rywali, agresywny pressing i grę na jeden kontakt. Xavi nie oszczędza swoich zawodników, gdy zespół wygrywa 2:0. Wydaje im nowe instrukcje i dąży do zdobycia kolejnych goli.


Al Sadd to zespół, który naprawdę przyjemnie się ogląda. Pod ręką Xaviego przeszli niezwykłą metamorfozę, która po prostu się sprawdza. Nie będę namawiał do propsowania wyboru Xaviego jako trenera Barcelony, ale jeśli Xavi obejmie posadę menadżera, to musicie dać mu czas, aż sytuacja kontraktowa i finansowa uspokoi się w klubie. Dembele czysto piłkarsko byłby u Xaviego bardzo ważnym piłkarzem, gdyby odnowił kontrakt. Ale nikt nie wie, czy tak się stanie, dlatego trzeba dać mu czas i nie zwalniać go od razu. Na zachętę zostawiam Wam taką kompilację (na tym kanale jest tego więcej, miłe dla oka):