Witamy na La Rambla, gdzie dyskusje toczą się całą dobę! La Rambla to dział stworzony specjalnie dla zarejestrowanych Użytkowników FCBarca.com. Zapraszamy do rejestracji oraz dyskusji nie tylko o Barcelonie i nie tylko o piłce nożnej. W tym dziale obowiązuje regulamin serwisu FCBarca.com, który znajdziecie
tutaj.
Online: 1246 Culés
2
Zauważyłem u siebie pewne skłonności i nie bardzo wiem co one oznaczają. Chodzi o to że gdy jestem sam w jakimś miejscu (w pracy czy miejscu publicznym) to inaczej się zachowuję niż gdy jestem z kimś. Nie chodzi o grupę osób bo wystarczy nawet jedna osoba. Gdy jestem sam to jestem dosyć spokojny, cichy, nie mówię dużo, natomiast sytuacja się zmienia gdy jestem z kimś, kolegą, koleżanką, kolegami, rodzicami obojętnie. Wtedy staję się taki można powiedzieć ekstrawertyczny, czuję taką potrzebę żeby być głośny, lubię zwracać na siebie uwagę, głośno żartuję i staram się przejmować inicjatywę. Ma ktoś może podobnie? Nie rozumiem tego u siebie. Czasami robię rzeczy tylko po to żeby inni je widzieli. Dla przykładu podam sytuacje z pracy. Mówię po hiszpańsku no i w pracy jest sporo Hiszpanów, no i gdy jestem sam to rozmawiam tylko ze znajomymi, nie zagaduję osób których nie znam dobrze. Ale gdy jestem z jakimś Polakiem który nie wie że mówię po hiszpańsku to czuję taką żeby "pochwalić" się tym i sam szukam pretekstu żeby zagadać to tego samego Hiszpana z którym normalnie nie rozmawiam. Nie chodzi tu o jakąś konwersację ale po prostu jakieś 2 zdania, byle po hiszpańsku, tak żeby ta osoba z Polski wiedziała że mówię w tym języku. Taka sytuacja powtórzyła się kilka razy aż zauważyłem to u siebie. Czy to wynika z jakiejś chęci czucia się lepszym od kogoś? Nie umiem tego wyjaśnić. Też jak jestem z kimś to zagaduję i żartuję sobie z napotkanymi ludźmi, ale gdy spotykam tych samych ludzi a jestem sam to w ogóle się nie odzywam. Nie dlatego że się boję czy wstydzę, po prostu nie mam takiej potrzeby. Język hiszpański to tylko przykład żeby pokazać o jakie zachowanie mi chodzi, występuje ono w wielu sytuacjach i zawsze ma związek z tym że nie jestem sam.
26
@Nano22 To tak jak Riki Puć. Jesteś po prostu atencjuszem. Zawsze szukasz kamery.
2
@Nano22 W sumie faktycznie mam podobnie. Aczkolwiek nie zawsze.
To się na pewno jakoś nazywa w psychologii ;)
0
@michal26 O widzisz. Też tak myślę że to ma jakąś nazwę w psychologii, dlatego pytam bo może ktoś wie.
1
@Nano22 mam podobnie
4
@Nano22 jak na moje po prostu próbujesz się dowartościować. Pokazać, że jesteś lepszy, bo np. znasz język hiszpański. Zapewne ego większe niż Kilimandżaro.
3
@Nano22 mało jest osób samokrytycznych, którzy są w stanie się do takich rzeczy przed samym sobą przyznać.
1
@Nano22 może za dużo pijesz,albo zakładasz nieodpowiednie obuwie do chodzenia po górach.
0
@Kurkmen Możliwe że tak jest. Na pewno nie lubię mówić o sobie jaki to ja nie jestem, a to często widzę u innych i uważam to za mega żałosne, głównie im ktoś więcej gada tym mniej tak naprawdę potrafi. Wolę nie mówić o tym tylko pokazać. Nie powiedziałbym że mam duże ego. Znam po prostu swoją wartość i uważam że nie muszę nikomu nic udowadniać bo sam wiem co potrafię, a czego nie. No ale z drugiej strony jak jestem z kimś to czuję podświadomie że fajnie by było jakbym to ja był w centrum uwagi, lubię też rozbawiać innych i lubię gdy ktoś śmieje się z moich żartów czy tego co powiem. Nie dla własnej satysfakcji tylko po prostu żeby dać komuś radość. Też jak kiedyś montowałem filmy o Barcelonie to ogromnie się cieszyłem gdy ktoś napisał komentarz że się wzruszył albo miał ciarki, to był dla mnie znak że wykonałem dobrą robotę i ktoś dzięki mnie miał chwilę radości.
2
@Nano22 To sie musialo wziac z przeszlosci. Uwazam, ze to nie jest kwestia wlasnie wielkiego ego, a wrecz przeciwnie. Potrzebujesz uwagi i docenienia, bo czujesz sie "maly", niedoceniony. Masz potrzebe wyraznej akceptacji wsrod ludzi.