W sławnej scenie o Słowackim w "Ferdydurke" rzadko patrzy się na jej inny aspekt. Wiesza się psy na Bladaczce (skądinąd słusznie), wskazuje na jego kiepską, wręcz groteskową argumentację, ale przecież Gałkiewicz nie wypada w tym starciu lepiej. Go "Słowacki nie zachwyca" i koniec. Nie dowiemy się dlaczego, ponieważ uczeń nie potrafi wyciągnąć jakichkolwiek wniosków z lektury, samodzielnie ją ocenić. Zostaje mu więc tylko proste: Słowacki nie zachwyca, nie zachwyca i nie zachwyca. Trudno coś na to odpowiedzieć, czy w ogóle wejść z tym w dialog, gdyż nie wiemy skąd taka opinia (uczeń dodaje jedynie przymus czytania tej lektury, co przecież nie dotyka istoty treści).
Podobnie rzecz ma się często w futbolu. "Barcelona gra słabo, bez pomysłu w ataku". Takich opinii na La Rambli było sporo. Nie bije tutaj do aktualnej kłótni, ponieważ @Comentateiro akurat nie jest całkiem osamotniony w rzeczonej ocenie poczynań Koemana, kilka tygodni wcześniej nawet mógłby mieć większe poparcie.
Rzecz w tym, że cała argumentacja sprowadzała się właśnie do takich bonmotów. Ciężko zrozumieć o co w nich konkretnie chodzi. Skąd bowiem zarzuty o braku kreatywności w grze? Jeden z pojawiających się przykładów na rzecz tej tezy brzmiał: nie widać schematów. Ok, to ma sens, tylko z innej strony można było również wtedy przeczytać, że właśnie Barcelona Koemana niczym nie zaskakuje rywali. Grają ciągle tym samym skrzydłem, łatwo to zastopować itd. Tragiczne circulus vitiosus, Barcelona Schrodingera! Brakuje jej wypracowanych ofensywnych sekwencji, a jednocześnie powtarzają się tam zagrania, które przez to można łatwo rozmontować. Podobnie rzekomo zdarza się nam ociężale klepać, podawać tylko do najbliższego, lecz znowu ten głupi Holender wygrywa tylko dzięki indywidualnym akcją de Jonga, Dembele, Messiego i Pedriego. Takim wymaganiom ciężko sprostać. Jak Leo pokiwa i strzeli bramkę to źle, bo wtedy zespół jest uzależniony od pojedynczych postaci i ich przebłysków. Ale znowu nie możemy klepać, bo to komunał, sztampa i granie na alibi. Może to więc nie w ocenianym tkwi problem, a w recenzencie?
Tym bardziej, iż statystyki nie mówią, abyśmy mieli problem z konstruowaniem akcji (bardziej z ich kończeniem). Jesteśmy w europejskiej czołówce, jeżeli chodzi o oddane strzały, wykonane kluczowe podania. Kto ma największy współczynnik xG w La Lidze? My. Całkiem nieźle jak na bezpłciowy zespół. I oczywiście te xG, to kontrowersyjna statystyka, ma swoje wady, jest w głównej mierze oszacowaną liczba, lecz mimo to jednak coś mówi o grze zespołu. Warto ją wziąć pod uwagę przy próbie spojrzenia na formę drużyny, z zastrzeżeniami oczywiście (a czy jakaś metoda nie ma minusów?).
"Statystyki nie grają, to jedynie puste liczby". Tak, jeszcze podajmy tę anegdotkę o psie i nogach... Moim zdaniem ograniczamy się poznawczo, jeżeli lekką ręką sobie je odrzucimy (albo nawet celowo, gdy nie pasują pod tezę). Nikt nie uważa, aby jedynie przez ich pryzmat patrzeć na boisku. Są natomiast użytecznym narzędziem, by wspomóc nasze obserwacje lub by rzetelnie poddać je pod ostrze pytań.
Kończąc, starajmy się oceniać uczciwie. Nie poprzestać na frazesach, gdyż nie chcemy się chyba przekrzykiwać stanowiskami bez pokrycia, czasami mocno niespójnymi. Skupiłem się na krytykach Koemana, ponieważ tam zauważyłem ten problem (tak, subiektywizm, ponieważ byłem zwolennikiem jego przyjścia. Natomiast nie jestem pewny jego kadencji, choć bliżej mi do zwolenników), ale jego obrona również w takie błędy wpada (defensywa). Pewnie, zaraz przytoczone tutaj porażki są istotną rysą na wizerunku, ale to także kwestia podejścia, oceny szans naszego zespołu - mówią tu zarówno o tych szansach w konkretnym meczu, jak i ogólnie, czyli jakie mamy wymagania w całym sezonie. O tym już się kiedyś wypowiadałem, dlatego nie zamierzam się powtarzać (jakby ktoś był ciekawy: https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-9414107#comment-9414107 ).