Moim zdaniem wczorajszy mecz był najlepszym meczem Barcelony od Klasyku wygranego 4:0 w sezonie 2015/2016. Miał wszystkie te elementy dobrego meczu, które pamietam jeszcze z czasów złotej ery, kiedy jako kibic mogłem czuć się wyjątkowo, z uwagi na kulturę jaka wytworzyła się w klubie i wokół klubu. Przedstawię kilka tych elementów:

Po pierwsze, najważniejsze. Oscar Mingueza. To zawsze wyróżniało Barcelonę, że gdy zawodnicy podstawowi byli kontuzjowani, do gry wchodził ktoś z La Masii i nie odbiegał jakością od reszty drużyny. Mingueza zadebiutował wczoraj w pierwszej drużynie w oficjalnym meczu i zaprezentował się bardzo dobrze. Gdy cała akademia jest zbudowana wokół ujednoliconego modelu gry, takie sytuacje są naturalne. Niestety w ostatnich latach trenerzy i zarząd zdawali się o tym zapominać, więc kupowano takich zawodników, jak Boateng, Murillo czy Mina...

Po drugie, w temacie La Masii nie tylko Mingueza jest godny wyróżnienia. Carles Alena i Riqui Puig również zagrali bardzo dobry mecz. Pomocnicy z La Masii są w stanie z marszu wejść do drużyny i dobrze czuć się w grze kolektywnej, ze względu na to, że La Masia uczy ich rozumienia gry Barcelony. Nie trzeba kupować żadnych Paulinhów, Gomesów, Rakiticiów, Vidalów i Wijnaldumów. Alena i Puig są dużo lepsi jako piłkarze Barcelony i w tym sezonie odegrają jeszcze ważną rolę w zespole. Jeśli kupować pomocników, to tylko tak dobrych, jak De Jong. Tylko oczywiste targety, zamiast szukania na siłę.

Po trzecie, niezwykła pewność siebie oraz brazylijska natura Sergino Desta. Nudziła mnie już niemiłosiernie ta skłonność prawych obrońców do niepodejmowania ryzyka, prostych rozwiązań, wycofywania piłki. Zresztą nie tylko prawych obrońców. Przychodzi Dest, wchodzi do zespołu bez żadnego strachu i od razu prezentuje elastico. Potem sombrero w środku boiska. Biega wszędzie, rozpoczyna akcje w środku pola, potrafi dryblować i celnie dośrodkowywać. Wczoraj nazwano go na Twitterze Destinho Gaucho i nie ma w tym przesady. Amerykanin cieszy się futbolem i przypomina nieco ruchami wielkiego Ronaldinho. Ten transfer może być bardzo ważny dla historii klubu. Nie było takiego piłkarza w zespole od odejścia Neymara, choć i Neymar czasem wkurzał przesadzaniem. Dest być może będzie bardziej zdolny rozpoznać gdzie leży złoty środek między podejściem brazylijskim, a spokojniejszym europejskim.

Po czwarte, różnorodny sposób kreowania sytuacji oraz akcji bramkowych. Może wydawać się, że to atak na Messiego, ale moim zdaniem nie do końca, wszakże za czasów Guardioli wyglądało to mniej więcej podobnie, co we wczorajszym meczu. Najbardziej podobał mi się gol Desta. Takich goli nie było, a są one bardzo piękne. W czasach późnego Messiego nikt nie był w stanie wziąć na siebie tyle odpowiedzialności, co Amerykanin. Owszem, jest w tym trochę winy Messiego, ale moim zdaniem większą winę ponoszą trenerzy. Prosty argument - za czasów Guardioli czy nawet Tito akcenty były rozłożone inaczej.

Po piąte, team spirit. Widziałem zawodników, którzy grają dla drużyny, a nie drużynę, która gra dla zawodników.

Nadchodzą złote czasy!