Złamię trochę rutynę tych tweetów ze zdjęciami czy filmikami. @Colon @JimMorrisonFCB @LucaBrasi @Chakalaka @NeroTFP @Danny Gaucho @Arkon @Don-Corleone

Claudio Ranieri.

Widząc tego Pana, bądź po prostu czytając jego nazwisko od razu na myśl przychodzi sensacyjne wygranie Premier League w sezonie 2015/16 przez jego Lisy. Oczywiście - historyczny sukces tego zespołu i rozgłos na skalę światową. Wygranie tak naprawdę ligi, która jest powszechnie uważana za najtrudniejszą i najlepszą, w której o mistrzostwo w teorii zawsze walczy kilka drużyn. Ligi, w której, w obiegu pojawiają się ogromne sumy pieniędzy. Włochowi się to udało. Jednak dzisiaj chciałbym przedstawić Pana Ranieriego z pracy w innych klubach, która została totalnie zaćmiona przez wyżej wspomniany przeze mnie sukces z Leciester City.

Na początku warto podkreślić, że sympatyczny Włoch jest tego typu trenerem, który nie boi się niczego - jakkolwiek to brzmi. Bez problemu jest w stanie objąć klub, który jest w fatalnej sytuacji finansowej, który posiada w swoich szeregach przeciętnych zawodników. Chętnie zostanie "strażakiem" w każdym klubie na dosłownie kilka meczów, żeby tylko pomóc drużynie, którą trenuje. Nie marudzi również, jak przychodzi oferta z klubu, który znajduje się szczebel, a nawet dwa szczeble niżej. I właśnie tak zaczęła się jego piękna przygoda z trenerką...

W 1988 roku, Claudio Ranieri objął Cagliari Calcio, które znajdowało się w Serie C. Efekt? Wygranie drugiej ligi i awans do Serie B. W tym samym sezonie zdobył jeszcze Puchar Włoch Serie C - oczywiście, bardzo mało prestiżowe trofeum, ale pokazał tym, że jego zespół na drugą ligę włoską był po prostu za silny. Co się dzieje sezon później? Zespół Włocha zajmuje 3. miejsce w Serie B i uzyskuje awans do najwyższej klasy rozgrywkowej we Włoszech.
W 1993 roku, Ranierego zatrudnia Fiorentina, która znajduje się wówczas w Serie B. Claudio już rutynowo wygrywa od razu pierwszą ligę i daje awans Liliom do Serie A. Dwa sezony później zdobywa dwa puchary dla zespołu z Florencji - Puchar Włoch i Superpuchar Włoch. Kolejna, piękna historia napisana w włoskim klubie, ale to oczywiście nie koniec.
Nieco ponad dwa miesiące po opuszczeniu Fiorentiny, we wrześniu 1997 roku, Ranieri opuścił Włochy i objął hiszpańską Valencię. Rok później dorzuca do gablotki Nietoperzy Puchar Intertoto, a w sezonie 1998/99 wygrywa ze swoim zespołem Puchar Króla. W 1999 roku opuszcza Valencię, żeby ponownie ją objąć w 2004 roku i wygrać z nią Superpuchar UEFA.
8 lat później, w sezonie 2012/13, Ranieri rozpoczął pracę na ławce trenerskiej w Monaco, które znajdowało się w Ligue 2, czyli pierwszej lidze francuskiej. Można się chyba domyślić jaki był efekt? Tak, zespół z Księstwa wygrał pierwszą ligę i bez problemu awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej we Francji, w której gra do dziś.
No i przychodzi sezon 2015/16, który jest krótko opisany wyżej...

Oczywiście, że ominąłem mnóstwo klubów z kariery Ranierego, ale chciałem tylko podkreślić sukcesy, którymi może się Włoch pochwalić. Claudio ma w swoim CV jeszcze takie drużyny, jak: Napoli, Atletico, Chelsea, Parma, Juventus, Roma, Inter, Nantes, Fulham czy nawet drobny incydent w reprezentacji Grecji. Niemniej wydaję mi się, że lepiej sobie radzi w tych mniejszych klubach, gdzie po prostu nie ma takiej presji. Ranieri to bardzo doświadczony trener, który ma na swoim koncie 1288 meczów w karierze trenerskiej. Obecnie jest trenerem Sampdorii, którą objął 12 października 2019 roku. Zespół z Genui znajdował się wówczas na ostatnim, 20. miejscu. Ranieri utrzymał bez problemu Sampdorię, a finalnie zajął z nią 15. miejsce w Serie A. To tylko potwierdza moją tezę, że dla Włocha nie ma absolutnie żadnej różnicy, czy ma objąć zespół broniący się przed spadkiem, czy może topową drużynę walczącą o najwyższe cele... Niedoceniany, ale topowy trener bez dwóch zdań.