Gdy myślisz o wszechświecie i sensie istnienia to chcąc czy nie chcąc dochodzisz do punktu wyjścia, zwykle w tedy łapie cię lekki strach, zażenowanie, smutek i pare innych złych emocji. W czasach gdy ten temat byl mojej osobie bliski, zrozumiałem, że jest tylko jeden sposób żeby wyjść z błędnego koła i że świadomości, że i tak przeminiemy i z naszej osoby nic nie zostanie poza przeplatanym imieniem w rozmowach na stypie za 60-70 lat. Potem już nie ma nic, nasze dzieci też umrą i czeka ich ten sam los, za blisko 150 lat o pierwszych użytkownikach La rambli nikt nie będzie nawet myślał. To jest smutne, ale choć to banalne łatwo sobie z tym poradzić gdy myślisz jako o przedłużeniu gatunku i daru dla świata w postaci cegiełki, która zbuduje most za miliardy lat do odpowiedzi na pytania.
Czy istnieje Bóg?
Jak wygląda nieskończoność?
Gdzie jest koniec kosmosu? No i czym ten kosmos jest? Czy tylko kosmos jest kuleczką w cukiernicze stwórcy bilboardów podobnych światów, czy może po prostu nigdy nie było nic i kosmos jak i to czego nie możemy sobie wyobrazić jest miejscem gdzie ma się" coś" dziać, żeby w tym był jakiś " cel" " organizm" " życie" " ruch" " czas"