@jacobFCB A ja pamiętam, że na Quake III bardzo się zawiodłem. Z tatą graliśmy sobie w jedynkę i dwójkę, które niesamowicie nam się podobały (ja to miałem wtedy mniej niż 10 lat, heh). Gdy wyszła trójka to ją również nabyliśmy, licząc na to, że kolejna część również będzie polegała na przechodzeniu kolejnych plansz. A tu lipa i okazało się, że to coś w stylu Unreal Tournament (które też nas rozczarowało), gdzie tylko lata się w kółko i wali na ślepo, bez przechodzenia misji.

Aczkolwiek co do samego postu i przesłania, to zgadzam się w 100%. Klimat tamtych czasów (właśnie także pod względem gier) był nie do podrobienia.

@jacobFCB Jedna z moich pierwszych strzelanek. Kiedyś robiłam ostateczny turniej by sprawdzić, która postać jest najlepsza. Każdy walczył z każdym po pięć pojedynków i kto miał najwięcej zwycięstw miał być ostatecznym mistrzem. Nigdy tego nie ukończyłam :D

@LuisSalvano Quake 2 wymiatał,ale akurat mi UT też się podobał,bo single player mniej się dla mnie przy obu liczył. W obie sporo się grało tyle,że w Quake w szkole średniej a w UT na studiach. Nawet internetu jeszcze w domu nie miałem, więc się czekało na te ostre strzelanie przez lokalną w salce komputerowej:)
Potem przyszły dziwne gry, w których nie można było jak normalny człowiek robi - pobiegać z rakietnicą:D