Jeśli mamy przed sobą dwóch kumpli, a każdy z nich posiada podobne umiejętności, talent, determinację, brak pleców, to co dość często decyduje o spektakularnym sukcesie jednego, a drugiemu nie pozwala wypłynąć na szersze wody? Szczęście.

Z kolei, dlaczego przeciwnicy Realu Madryt w Lidze Mistrzów sadzą takie babole? Moim zdaniem odpowiedź tkwi w psychice. Jeśli gra się przeciwko dominatorowi Europy, to każdy piłkarz jest dodatkowo zmotywowany, ale niektórzy z nich tej presji nie wytrzymują. Pada na nich strach lub wręcz odwrotnie, tak bardzo chcą się wykazać, co głównie dotyczy napastników, że nie mogą oddać skutecznego strzału. Bramkarze, obrońcy popełniają karygodne błędy. Stając naprzeciw utytułowanego giganta uderza paraliż, szczególnie mniej doświadczonych na europejskich salonach zawodników. Tak bardzo chce się zrzucić olbrzyma z wysokiego konia, że dochodzi do kuriozalnych sytuacji... Podobnie jest z sędziami. Nie podejmują odważnych decyzji, nie dlatego, że to Królewscy, ale dlatego, że to kilkukrotny tryumfator LM w ostatnich latach. Wolą być bierni, pasywni. Boją się medialnego szumu po skrzywdzeniu hegemona? Po części. Do tego dochodzą zwykłe, ludzkie pomyłki.

Oczywiście nie można zapominać o umiejętnościach. Jednych z największych na świecie.

I FC Barcelona jest sama sobie winna. Gdyby wygrywała, Real by przegrywał. Mogli ich powstrzymać, a nawet nie było im to dane. Trzeba szukać jak najbliżej. Piłkarze po odpadnięciu z Romą powiedzieli, że na tacy podarowali tytuł Madrytowi. Nie mylili się. Dali ciała po całości.