Jan Tomaszewski, naczelny polski mądrala, kiedyś spróbował zostać trenerem. Spróbował - to dobre określenie. Właściwie gdyby praca szkoleniowa była żelazkiem, to można byłoby stwierdzić, że Tomaszewski złapał je z całej siły, ale od złej strony. Poparzył się i wygłupił.

Spójrzmy...

1990 rok: Tomaszewski obejmuje Widzew Łódź, ale ta przygoda trwa tylko... 3 mecze. Bilans? 0 wygranych, 2 porażki, 1 remis. Słabo. Piłkarze nie protestują, gdy "człowiek, który zatrzymał Anglię", odchodzi z klubu, bo treningi z nim były niepoważne. Uczono się na przykład... dośrodkowań ze wślizgów. Tomasz Łapiński, legendarny obrońca klubu, w rozmowie z "Weszło" wspominał taktykę Tomaszewskiego w meczu ze Stalą Mielec: "Wystawił dwóch prawych i dwóch lewych pomocników, tylko zapomniał, że w środku nikogo nie ma".

5 lat przerwy. Nauka, wyciąganie wniosków, nabranie apetytu. Potem powrót na ławkę trenerską.

1995 rok: Tomaszewski obejmuje ŁKS Łódź przed meczem z Rakowem Częstochowa. Kibice są źli, bo pracę stracił porządny trener. Tomaszewski jest zdenerwowany, bo widzi, że kibice są źli. W trakcie meczu jest... tylko gorzej. Kibice ŁKS-u skandują: "Raków gola!". Po pierwszej połowie debiutanckiego meczu będący kłębkiem nerwów Tomaszewski oznajmia piłkarzom w szatni, że poda się do dymisji (słowa później dotrzyma). Mecz kończy się remisem, a Tomaszewski bojkotuje pomeczową konferencję prasową. W samym meczy wykonał dwie zmiany - w 31. minucie wprowadził na boisko Rafała Pawlaka, a w 80. minucie zdjął z boiska... Rafała Pawlaka. Czyli: reagował na boiskowe wydarzenia!

Po tych doświadczeniach Tomaszewski uznał, że fach zdobył i teraz będzie oceniał innych szkoleniowców. I tak to wygląda, od kilkudziesięciu lat...