@YeastMoss Niee raczej należy ci współczuć.

@Beztroskii Współczuć, że nie jestem już nastolatkiem, któremu kołacze serce na jakimś nieistotnym meczyku, a na drugi nie uczestniczę w szkolnych kłótniach z kibicami przeciwnej drużyny o jakiś bzdurach w rodzaju błędów sędziowskich, łapówek i piłkarzy na sterydach. W zamian za to inwestuję energię i emocje w bliskich i pracę, co daje mi kolejne szanse na udaną przyszłość.

Tak współczuj mi, może Ci się udzieli :)

@YeastMoss z drugiej strony można powiedzieć, że tracisz czas na piłkarskim forum i musisz ogłaszać, że już Cię nie dotyczą emocje piłkarskie. Skoro tak jest, to powinieneś wyłączyć TV i zająć się ważnymi rzeczami, a nie pisaniem komentarzy tutaj.

@YeastMoss Na szczęście istnieje opcja C i możliwość inwestowania energii w życie, prace, bliskich, przy tym będąc emocjonalnym fanem.

To są emocje, dzięki którym czujesz, ze żyjesz, masz jakiś punkt odniesienia i choć czasem są negatywne, to w żaden sposób nie wpływają na całe życie.

Można ogarniać życie od 8 do 20, a o 21 - na dwie godziny zamienić się w rozemocjonowanego nastolatka.

Podtrzymuje współczucia.

@Maker0 Wszystko można powiedzieć, pytanie czy będzie to miało realny sens, czy będzie zwyczajną, pustą uszczypliwością :) Ubieranie swoich myśli w słowa i dzielenie się nimi z eterem nie jest taką stratą energii, jak emocjonowanie się meczami, a może być wręcz korzystne dla higieny mentalnej.
Aczkolwiek zgodziłbym się całkowicie, gdyby chodziło o równie emocjonalne przeżywanie internetowych dyskusji, co również cechowało mnie w przeszłości (i często chodziło w nich o mecze).

@Beztroskii Otóż nie do końca. Jest już udowodnione, że energia psychiczna jest zasobem ograniczonym. Ponadto dojrzewa się do pewnych rzeczy, takich jak dostrzeżenie powierzchowności i niskiej wartości emocji piłkarskich. Poświęcenie tak dużej ilości energii (ale i czasu) już nie wchodzi w grę. Zainwestowanie jej w coś, co ma już względnie niską wartość również byłoby bezcelowe.

Nie widzę też sensu, dlaczego dorośli faceci mieliby się zamieniać w nastolatków.

Ponownie zapraszam do poznania tej perspektywy

@YeastMoss Zapewne jest tez udowodnione, ze mecz piłki nożnej to za słaby bodziec, by zużyć całe zasoby energii emocjonalnej.

Błędnie próbujesz przeforsować idee, ze dorastanie emocjonalne do kibicowania, jest tożsame z poczuciem dystansu i obojętności wobec wydarzeń boiskowych.

Ja bym to określił - wypaleniem, a to zjawisko kojarzy mi się pejoratywnie.

Nikt na tej stornie nie zamierza skakać z mostu, zapewne też nikt nie weźmie L4 i nie pojdzie do monopolowego z powodu jakiegoś meczu w Hiszpanii.
Ale odczuwanie smutku czy rozgoryczenia w przypadku niepowodzenia klubu, z którym się identyfikujesz, jest czymś naturalnym.

Identyfikacja i poczucie przynależności to jedna z podstawowych potrzeb człowieka, co zapewne wiesz.

„Nie widzę też sensu, dlaczego dorośli faceci mieliby się zamieniać w nastolatków”.

Bo człowiek potrzebuje skrajnych emocji, by poczuć, ze żyje, a Piłka Nożna daje mu to całkiem niskim kosztem.

@Beztroskii Nigdzie nie mówiłem "całe zasoby". Nie mówiłem też o "obojętności" wobec wydarzeń boiskowych. Ja znajduję tam wciąż pewną wartość, ale bez toksycznej energii, którą dawniej znajdowałem, a wielu wciąż znajduje w kibicowaniu. W przeciwnym razie w ogóle nie oglądałbym meczów dla rozrywki. Wkładanie słów w cudze usta bardzo łatwo pozwala zmienić opisywane przez nich zjawisko w jakieś inne, bardziej przydatne interlokutorowi, np. w "wypalenie".

Po powyższym wątpię, że w ogóle interesuje Cię zrozumienie co mam do powiedzenia, ale uzupełnię dla podsumowania rozmowy, którą sam zacząłem. Za błędne i niedojrzałe uważam właśnie to co opisałeś dalej. Zarówno przeżywanie skrajnych emocji w związku z bzdurnym meczem piłki nożnej, jak i szukanie identyfikacji i przynależności w tłumie kibiców są złymi inwestycjami, wręcz przeniesieniem realnych potrzeb na surogat życia.

Ciekawe, że obie te kwestie Viktor Frankl poruszył i rozpracował w tej samej książce na przestrzeni kilkudziesięciu następujących po sobie stron. Voyeuryzm widza sportowego widział jako objaw ucieczki od bezcelowości egzystencji w ramach "nerwicy niedzielnej". Identyfikowanie się z tłumem, zamiast działanie w ramach realnej wspólnoty według niego nie wymaga z kolei odpowiedzialności i prowadzi do depersonifikacji, utraty indywidualności, a więc i utraty sensu życia jednostki. No ale czego więcej miałby chcieć nastolatek.

No to jest właśnie najlepsze podsumowanie - piłka nożna to bezkosztowy surogat życia, tania wymówka od czegoś bardziej wartościowego. Tymczasem inwestując energię w rzeczy wypełnione znaczeniem i odpowiedzialnością zwraca się nieporównywalnie bardziej. Tak, że sztuczna stymulacja skrajnych emocji nie jest potrzebna, a o wypaleniu nie ma mowy. Swoją drogą - jak widać nawet pisząc komentarz na jakimś forum można sobie przypomnieć wartościową lekturę i rozważyć coś istotnego ;)