Ta historia jest prawdziwa i przytrafiła się koleżance siostry mojej znajomej.

Marta była miłośniczką orzechów. Jadła je w każdej formie i praktycznie przy każdej okazji. Pewnego dnia wybrała się do sklepu, by uzupełnić zapasy wiadomego produktu.
I gdy stała już przy kasie, nagle dostrzegła schorowaną staruszkę. Kobieta ewidentnie miała problemy z poruszaniem się, a na dodatek próbowała dźwignąć dwie ciężkie siatki z zakupami. Empatia Marty nie pozwalała tego tak zostawić. Dziewczyna szybko zapłaciła za swoje produkty i zaoferowała pomoc w zaniesieniu rzeczy do domu.
Schorowana kobieta bez wahania się zgodziła. Po 30 minutach marszu obie dotarły do domu staruszki. Ta zaproponowała Marcie wejście do środka, by móc odwdzięczyć się jakoś za okazaną pomoc.
— Niestety, nie mam pieniędzy, by Ci zapłacić, ale możesz sobie wybrać coś z szafki i zjeść. Ta podróż na pewno cię zmęczyła — powiedziała staruszka i wyszła do łazienki.
Marta szybko zaczęła przeglądać kuchenne szafki, lecz większość z nich była pusta. W końcu, w jednej z nich, znalazła okrągłe pudełko, w którym znajdowały się orzechy. Dziewczyna nie mogła sobie odmówić i natychmiast rozpoczęła konsumpcję. Wtedy nagle w drzwiach kuchni pojawiła się staruszka i widząc Martę powiedziała:
— O, wzięłaś sobie orzechy w czekoladzie. Ja już nie mam zębów, dlatego mogę jedynie oblizywać je z czekolady, a same orzechy wkładam z powrotem do pudełka.
Ta historia jest prawdziwa i przytrafiła się koleżance siostry mojej znajomej. Wydarzenie to mocno wstrząsnęło Martą. To był ostatni raz, kiedy dziewczyna zjadła orzechy. Już nigdy nie sięgnęła po nie. Ciągle miała przed oczami obraz staruszki oblizującej orzechy z czekolady.