Parę dni temu był wywiad z Aleksandrem Kwaśniewskim na temat napaści kremlowskiego ludobójcy na Ukrainę. Były Prezydent, poproszony o ocenę zachowania zbrodniarza w ostatnich latach i powody takiego zachowania, odpowiedział, że o ile mocarstwowe dążenia Smigola nie są żadnym zaskoczeniem, o tyle wielką niewiadomą jest dla niego stan psychiczny rosyjskiego dyktatora. I powiedział chyba rzecz w całym tym wywiadzie najważniejszą. Że to nie przypadek, iż w niemal wszystkich państwach ich przywódcy mogą sprawować władzę najwyżej przez dwie 5-letnie kadencję, bo gdy ktoś dzierży tę władzę np. 20 lat, to ryzyko, że mu w końcu zacznie totalnie odpierd...ć/walić na dekiel, przeradza się właściwie w pewność. Taki człowiek z czasem przestaje myśleć racjonalnie i zatraca całkowicie zdolności do prawidłowej samooceny oraz samokrytyki, ponieważ władza jest nieodłączną częścią jego życia od tak dawna, jak daleko sięga pamięcią, więc nie wyobraża sobie, by mógł tę władzę kiedykolwiek utracić. Wszelkie próby pozbawienia go władzy traktuje jak zbrodnię i przeciwko swojemu "majestatowi", i przeciwko własnemu narodowi, bo taki człeczunio stawia znak równości pomiędzy sobą i swoim narodem. Jest przekonany, że to, co jest dobre dla jego władzy, jest także dobre dla milionów jego rodaków. Naturalną konsekwencję takiego skrzywienia psychicznego jest podejmowanie wszechstronnych autorytarnych działań, które mają uniemożliwić pozbawienie go władzy. Dlatego m.in. cechą każdej dyktatury jest silny aparat represji i powszechny terror.

W każdym państwie autokratycznym w pewnym momencie "wódz" całkowicie odizolowuje się od społeczeństwa i jego problemów. Otacza go "dwór" i ten "dwór" zastępuje mu cały naród. Dostęp do niego ma tylko wąskie grono wiernych sług, posłusznych i przytakujących, cmokających z podziwu nad geniuszem satrapy, zapewniających go o jego nieomylności i słuszności podejmowanych decyzji także wtedy, gdy te decyzje są zupełnie irracjonalne lub nawet zbrodnicze. Kwaśniewski w wywiadzie powiedział z przekąsem, że on sam nie ma gwarancji, czy gdyby porządził jeszcze dwie kadencje, to czy by i on najzwyczajniej w świecie nie ześwirował. Bo ile można słuchać słów zachwytu, ile można znieść dowodów uwielbienia i pozostać jednak normalnym, logicznie myślącym człowiekiem??? W pewnym momencie każdy taki przywódca zaczyna wierzyć w to, co słyszy i co mu usłużni poddani pokazują. I traci kontakt z rzeczywistością, bo jego pochlebczy „dwór” na ogół nie ma interesu w tym, by znał prawdę.

Niby Kwaśniewski nie powiedział niczego, czego byśmy już wcześniej nie wiedzieli. Że prawie wszyscy dyktatorzy (wyjątki to np. koreańscy "dziedziczni" dyktatorzy) dochodząc do władzy byli ludźmi normalnymi, często zupełnie przeciętnymi. Co nie znaczy, że byli ludźmi dobrymi i uczciwymi. Takimi przeciętniakami byli swego czasu Hitler/ Stalin i Mussolini. Byli nimi również Fiut(in) - traumatyczne dzieciństwo, zwykły oficererk KGB, Łukaszenka (b. dyrektor kołchozu), Orban (prawnik, urodził się na głębokiej prowincji), Kazach Nazarbajew (robotnik, potem działacz komunistyczny) czy wreszcie Ceausescu (urodził się w wielodzietnej rodzinie chłopskiej). Żaden z nich nie zaczął swoich rządów od krwawych represji. Musieli dopiero do tego dojrzeć. I co do ich wszystkich (z wyjątkiem może Orbana) można mieć wątpliwości, czy na pewno są (lub byli) przy zdrowych zmysłach. Do tego grona trzeba zaliczyć także Kaczyńskiego, tyle że on jest jednak pewnym "rodzynkiem". Jego kariera polityczna przebiegała podobnie, jak pozostałych. I trudno go uznać za psychicznie całkiem normalnego, ale on już z domu rodzinnego wyniósł przekonanie o wielkiej misji, jaką ma do spełnienia i o wyjątkowych talentach oraz cechach charakteru, predestynujących go rzekomo do sprawowania władzy nad milionami.

Ktoś może powiedzieć, że Kaczyński sprawuje władzę absolutną zbyt krótko, by oderwać się od rzeczywistości lub zwariować. I tak, i nie, bowiem od 20 lat sprawuje on taką właśnie władzę absolutną we własnej partii. Czyli ma odpowiednio długo do czynienia z tłumem posłusznych pochlebców, utwierdzających go w przekonaniu o jego doskonałości i nieomylności. Wychwalających pod niebiosa jego sukcesy i przemilczających to, co dla niego niemiłe.

Ktoś może powiedzieć, że przecież Kaczyński, choć właściwie dyktator, to jednak daleko mu do zbrodniarzy w rodzaju Fiut(ina) lub Łukaszenki. Zgadza się, jest miedzy nimi olbrzymia różnica, ale ona wynika raczej z okoliczności i czasów, w jakich przyszło mu sprawować władzę, aaaa nie z istotnych różnic w mentalności. Kaczyński wiele by dał, by rządzić w kraju takim jak Rosja lub Białoruś. Ale przyszło mu władać państwem od lat należącym do Unii oraz NATO, w dodatku sąsiadującym z kilkoma innymi członkami Unii i NATO. Kaczyński do dziś nie pogodził się z tym, że choć jest władcą w zasadzie absolutnym, to jednak Polska to nie Rosja lub Białoruś i jednak nie na wszystko może sobie pozwolić. Grał na nosie Brukseli, okłamywał ją, zwodził, aaaa nawet poniżał i ośmieszał swoimi kolejnymi bezprawnymi działaniami, godzącymi w prestiż Unii oraz unijne traktaty i prawo - no i się doigrał. Obecna blokada funduszy dla Polski pokazała mu aż nadto wyraźnie, że definitywnie skończyły się czasy, gdy mógł robić w Polsce wszystko to, co mu tylko do łba strzeliło.

W przeciwieństwie do Rosji i Białorusi u nas, po 1989 r., zdążyły się wykształcić pewne demokratyczne mechanizmy i struktury. No i zdążyła się jednak znacznie zmienić mentalność wielu Polaków. Wprawdzie ładnych kilka milionów z nas nadal tkwi mentalnie nie tylko w czasach komuny, ale wręcz XIX w. Trudno sobie wyobrazić we współczesnej Francji, Danii lub Szwecji kilkuset jakichś pieprzonych „Wojowników Maryi” klęczących na jezdni z różańcami w rękach... Ale jednak kilkanaście milionów Polaków zmieniło swój sposób postrzegania świata/wolności/ własnych praw, ale także dopuszczalnych metod sprawowania władzy. Nie staliśmy się wprawdzie społeczeństwem w pełni nowoczesnym i światłym, ale nie jesteśmy już także narodem „postsovieticus”. Polacy zresztą zawsze byli trudni w rządzeniu: nieobliczalni/ emocjonalni/ niecierpliwi/ niezdyscyplinowani i kombinujący, jak by tu obejść przepisy prawa... Owe mechanizmy i instytucje stojące na straży demokracji i praworządności, które powstały po 1989 r., okazały się wprawdzie zbyt słabe, by zapobiec bolszewizacji naszego kraju i łamaniu prawa przez Kaczyńskiego, ale wystarczająco silne, by zniweczyć jego dyktatorskie plany i znacznie opóźnić zrobienie z naszego państwa drugiej Białorusi…

Ale to, że Kaczyńskiemu nie do końca udało się zrealizować swoje autokratyczne cele, nie oznacza wcale, że nie chciał ich osiągnąć. Jestem pewien, że człowiek, który wyłącznie dla własnych doraźnych korzyści politycznych zmusza Polki do rodzenia dzieci z bezmózgowiem, nie zawahałby się zlecać swoim służbom zabójstw przeciwników politycznych lub wydawać polecenia strzelania do protestujących na ulicach obywateli. On miał po prostu znacznie mniej czasu i trudniejsze zadanie, dużo trudniejszy naród do złamania, no i niekorzystne uwarunkowania geopolityczne. To żadna jego zasługa, że nie ma jeszcze w Polsce skrytobójczych mordów politycznych i setek opozycjonistów w więzieniach. Gdyby rządy Kaczyńskiego trwały nieprzerwanie od 2005 r., to niemal na pewno Polexit miałby miejsce jeszcze przed Brexitem i dziś bylibyśmy tą drugą Białorusią. Tak pod względem gospodarczym, jak i społeczno-politycznym. Kaczyński miałby tę swoją wymarzoną dyktaturę. On 100 razy bardziej wolałby rządzić niepodzielnie w kraju biednym i zacofanym, niż dzielić się z kimś władzą w państwie bogatym i nowoczesnym. Toczka w toczkę jak Putin i Łukaszenka...cdn