Też macie tak, że jak już emocje opadną, to po prostu szkoda Wam trenera, którego już nie ma w klubie? U mnie tak jest praktycznie z każdym odkąd "świadomiej" kibicuję, strasznie się do nich przywiązuję nie wiem czemu.
Konferencję, na której Luis Enrique poinformował, że odejdzie po sezonie z Barcelony, oglądałem na żywo, zdaje się że było to po meczu ze Sportingiem Gijon wygranym 6:1. Popłakałem się wtedy jak dziecko, bo to głównie dzięki niemu podszkoliłem swój hiszpański za sprawą setek konferencji prasowych z jego udziałem, którymi mnie kupił, poza tym był niesamowicie sympatyczny i stał się jednym z moich ulubionych trenerów w ogóle.
Z Ernesto Valverde było inaczej, bo choć go lubiłem, tak byłem jednym z większych orędowników jego zwolnienia i jak poszedł oficjalny komunikat to byłem strasznie zadowolony. A potem mi się go zrobiło zwyczajnie po ludzku szkoda, bo styl miał jaki miał, ale dawał z siebie absolutnie wszystko co był w stanie. Dzisiaj też się to we mnie obudziło, jak każdy wspomina wygraną w klasyku 5:1, aż smutno się robi oglądając tamten mecz i myśląc o tym, jak generalnie traktowany był Ernesto. Swoją drogą do dziś pamiętam, że bodajże Marcelo miał poprzeczkę i mogło być 2:2, bo Real mocno przycisnął przed golem na 3:1 dla nas :)
Nawet Quique Setiena było mi szkoda, choć z nim nie miałem nawet czasu się tyle zżyć. Gość jest zapamiętany głównie z 2:8 z Bayernem, ale wszyscy chyba wiemy, że to nie tylko jego wina. Trenerem był dla Barcy słabym i absolutnie nie na tę półkę, ale czy to jego wina że został tutaj wzięty? Tylko głupi by nie skorzystał, a człowiekiem na pewno jest sympatycznym.
No i wreszcie nasz nieszczęsny Ronald. Kto mnie kojarzy na stronie to raczej wie, że do pewnego momentu byłem w 100% za jego pozostaniem i broniłem go wskazując głównie na okoliczności. Z frontu zszedłem jako jeden z ostatnich, ale jednak zszedłem, bo w końcu i u mnie coś się przelało i wczorajszą wiadomość przyjąłem z ulgą. Co nie zmienia faktu, że niesamowicie podziwiam Koemana za to, że by pomóc Barcelonie zrezygnował z udziału z Holandią w mistrzostwach Europy i jestem w 100% pewien, że robił wszystko na tyle, na ile był w stanie. Stał się kolejną ofiarą, nie pierwszą i nie ostatnią, "posiadania DNA Barcelony" i zatrudnieniu za fakt bycia legendą w klubie. Denerwował mnie niesamowicie do ostatniego dnia, gdy w Vallecas stwierdził, że być może taka Osasuna ma bardziej wyrównaną kadrę od nas, co usprawiedliwiałoby to, że jesteśmy pod nią w tabeli. Ale wiecie co? Zżyłem się strasznie z tym rudzielcem i mimo wszystko przez pierwszy tydzień czy dwa będzie mi go na ławce brakować, bo wiem ile dla Barcelony znaczy mimo, że urodziłem się dawno po słynnym golu.

A Wy jak, podchodzicie bardziej emocjonalnie, jak ja, czy aż takich stosunków do trenerów nie macie? :)