Arka Noego śpiewała kiedyś, że "taki duży, taki mały może świętym być". Dziś może niekoniecznie świętym, ale autorytetem może zostać rzeczywiście każdy.
Jedną z najbardziej eksponowanych postaci biorących udział we wczorajszych prounijnych demonstracjach jest pani Wanda Traczyk-Stawska - powstanka, bohaterka, to niepodważalne. Podważany i to bardzo słusznie może być jednak jej autorytet w sprawie, którą promuje. Nie zrozumcie mnie źle, bardzo się cieszę, że pani Wanda mimo zaawansowanego wieku jest na tyle pełna wigoru, że z chęcią bierze udział w takich wydarzeniach, chwała jej za to i oby tak było jak najdłużej. Inną kwestią jest czy jej obecność po którejś ze stron barykady dodaje danemu stronnictwu wiarygodności, czy dowodzi jego słuszności czy to tylko działanie na zasadzie argumentum ad verecundiam. Czy pani Wanda stała się dla części społeczeństwa autorytetem dlatego, że ma w temacie stosunków Polski z Unią Europejską ogromną wiedzę czy może dlatego, że powiedziała to, co chcieli oni usłyszeć? Odpowiedź jest oczywista, ale niestety takie poparcie swojej tezy wywołuje lepszy efekt niż zaprzęgnięcie do debaty rzeczywistych autorytetów w danej dziedzinie, podobnie jest w przypadku sportowców promujących akcję szczepień czy aktorów szczerzących zęby zapewniając, że reklamują najlepszy proszek do prania, nie mówiąc już o groteskowym ekstremum - Marcinie Najmanie występującym w roli eksperta w debatach bynajmniej niezwiązanych ze sportem. To na swój sposób smutne, że wolimy czasem zaufać w stricte naukowej materii osobie bez matury, chociaż akurat pani Wanda posiada wyższe wykształcenie zdobyte w trudnych czasach, czapki z głów, bawiącej się w aktywizm promując jakąś ideę, niż komuś, kto rzeczywiście się na tym zna; że bardziej przekonuje nas aktor, który prosto z planu kampanii społecznej jedzie na pokaz garnków zachęcać osoby w podeszłym wieku do zakupu, niż specjalista w dziedzinie, a kryterium wiarygodności danej jednostki to nie wiedza, a zasięgi i rozpoznawalność. Prymat emocji nad rozumem jest tu aż nadto widoczny, a działanie w emocjach rzadko jest słuszne.
Powoływanie się na postacie cieszące się szacunkiem, ale w tematach z ich zasługami niezwiązanych nie jest niczym nowym, nie odejdzie też szybko do lamusa. W przytłaczającym obrazie dysfunkcji systemu opartego na zdobywaniu poparcia graniem na emocjach cieszy jednak fakt, że sięga się w tym celu po osoby zasłużone dla Polski, a nie tylko piękne twarze z czołówek list przebojów. Może tędy droga do odrodzenia dobrego patriotyzmu.