Mam mieszane uczucia co do odejścia Messiego. Przeżyłem wzloty i upadki z Barceloną. W czułem się tak w kibicowanie, że przeżywałem bardziej porażki Barcelony niż sami piłkarze. Jak to powiadał mój trener, wyniku już nie cofniesz, poszedł w świat, a rozmyślanie nad tym nie ma jakiegokolwiek sensu. Możesz jedynie wyciągnąć z tego jakieś wnioski i mieć kolejną udaną lekcję. Czekałem na podpisanie kontraktu z Messim po Copa America, a tu takie rzeczy się wydarzyły. Oczywiście śledziłem to co się dzieję, lecz byłem pewien że zostanie po tym jak Laporta mówił, że wszystko idzie w dobrym kierunku. Łzy poleciały na konferencji Messiego, ale następnego dnia było już okej. Poczułem się tak jakby zdradziła mnie moja narzeczona, bo nadal mam wątpliwości do tego czy aby na pewno Leo dał od siebie wszystko by zostać w Barcelonie. Jaki sens jest myśleć o czymś na co tak naprawdę nie mamy żadnego wpływu. Przecież sam Lionel nie będzie się zamartwiał tym, że odszedł z klubu w którym spędził pół życia tylko będzie uśmiechnięty od ucha do ucha. W reprezentacji kibicowałem bardziej Messiemu niż Polsce, lecz przez to że odszedł czuję jakąś złość, obojętność do tego że nie ma go już z nami, a oficjalka z PSG nie zrobiła na mnie jakiegoś wrażenia. Żałuję tylko, że nie zobaczę go na żywo na Camp Nou, ponieważ w tym roku miałem się wybrać, ale cóż życie toczy się dalej. Oczywiście obejrze jakiś mecz PSG bo skład wygląda kosmicznie tak samo jak oglądam Premier League, ponieważ uwielbiam football, a większość znajomych jest za klubami z wysp. Ale nie mogę podważyć tego co mi dane od 8 roku życia. Kibicem się jest, a nie bywa. Płynie we mnie bordowo granatowa krew.
Visca el Barça i Visca Catalunya!