Podczas czytania składu personalnego wyjściowej jedenastki na wczorajszy mecz z Sevillą moją uwagę zwróciła osoba Dembele. Francuz grający zazwyczaj jako skrzydłowy miał odnaleźć się w ustawieniu z trójką środkowych obrońców i wahadłowymi, które z reguły zawodników o jego charakterystyce nie uwzględnia. Czyżby miał wystąpić jako napastnik i szukać luk w formacji defensywnej zespołu z Andaluzji zamiast dryblować na skrzydle? Jak się okazało, dokładnie taki był plan.
Od początku spotkania dało się zauważyć zmienioną pozycję Francuza, który w pierwszych minutach miał jednak pewne problemy z odnalezieniem się na boisku. Zdarzało mu się zawitać w swoim naturalnym środowisku, przy linii bocznej, ale nie to miał dać drużynie w tym meczu. Trudno go jednak winić za take szukanie sobie miejsca, początek meczu to gra powolna i ostrożna z obu stron, która nie dawała nadziei na wykorzystanie jego atutów poprzez przeprowadzenie szybkiego kontrataku lub zagranie dłuższej piłki na wolne pole. Po wstępnym marazmie nadszedł przełom, bodaj pierwsza akcja, która pokazała co może zaoferować Dembele blisko osi boiska miała miejsce po przebojowym wejściu De Jonga, które staje się firmowym zagraniem Holendra. W tej sytuacji ze strzałem poradził sobie jeszcze Bono, ale najlepsze miało dopiero nadejść. Niedługo potem Ousmane stanął przed kolejną szansą i tym razem posłał piłkę do siatki korzystając z otwierającego podania. Pierwsza akcja bramkowa była kluczowym momentem, ale w późniejszej fazie spotkania również dało się zauważyć, że taki sposób wykorzystania Francuza okazał się efektywny, tym bardziej im więcej miejsca było na boisku.
Nie wiem, czy ustawienie Dembele bliżej środka to pomysł, który może regularnie przynosić zamierzone efekty, możliwe, że jego powodzenie w ostatnim meczu to zwykły przypadek, niespodziewany błąd rywali, który ustawił mecz, ale na pewno trzeba oddać Koemanowi, że tym razem jego wizja na mecz okazała się owocna, a trenera należy rozliczać w pierwszej kolejności z wyników.